Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Το Πέπλο της Λήθης - μέρος Β'

           H Παραβολή του Βασιλιά και το Φίλτρο της Λήθης

Μια φορά ήταν ένας πλούσιος και ισχυρός βασιλιάς με ένα τεράστιο βασίλειο. Ήταν γνωστός για τη σοφία και τις γνώσεις του. Ένα από τα καθήκοντά του ήταν να είναι δικαστής όλων των διαφορών που προέκυπταν στη χώρα του. Αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που του άρεσε, γιατί απλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι σήμαινε να είναι κανείς φτωχός, άπορος ή να πεθαίνει από την πείνα. 
Δεν μπορούσε να καταλάβει μερικά από τα κίνητρα και τις πράξεις των αγροτών και έτσι ένιωθε ότι δεν είχε τα εφόδια για να τους κρίνει. Πώς θα μπορούσε να καταλάβει πραγματικά τη ζωή του αγρότη; Πήγε λοιπόν να συμβουλευτεί τον πιο αξιόλογο σύμβουλό του: τον μάγο της αυλής του. Η λύση που βρήκε ο μάγος και είπε στον βασιλιά, ήταν να τον μαγέψει και να τον κάνει να ξεχάσει όλα όσα ήξερε. Μετά θα τον έντυνε με τα ρούχα ενός αγρότη και θα τον άφηνε κάπου με λίγα κέρματα στο πορτοφόλι του. Σε ένα χρόνο το μαγικό ξόρκι θα πέρναγε από μόνο του και ο βασιλιάς θα θυμόταν ξανά ποιος ήταν. 

Με αυτό τον τρόπο, για ένα ολόκληρο χρόνο ο βασιλιάς θα ζούσε ως αγρότης και θα μάθαινε πώς είναι η ζωή ενός αγρότη. Ο βασιλιάς συμφώνησε με το σχέδιο. Ντύθηκε με τα ρούχα ενός φτωχού χωρικού και τον άφησαν κοιμισμένο σε ένα πανδοχείο. Όταν ξύπνησε δεν ήξερε ποιος ήταν ούτε πώς είχε βρεθεί εκεί. Μερικοί ντόπιοι τον λυπήθηκαν που βρισκόταν σε σύγχυση και τον βοήθησαν για μερικές μέρες. Αλλά δεν φαινόταν να ξέρει κάποιες αγροτικές εργασίες ώστε να μπορέσει να τους ξοφλήσει. Και ακόμα, η στάση και το ύφος του έδειχναν μιαν αλαζονεία και μιαν αχαριστία που δεν τους άρεσε. Έτσι, σύντομα τον παράτησαν και βρέθηκε ξανά μόνος. Πεινασμένος, άθλιος και απεγνωσμένος στράφηκε στην κλοπή. Αλλά τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στη φυλακή.

Έτσι έγινε στ’ αλήθεια; Ή  μήπως θα μπορούσαν να έχουν γίνει και διαφορετικά τα πράγματα;

Ίσως ο βασιλιάς να αναγνώριζε την ευγένεια και την καλοσύνη των ανθρώπων προς έναν ξένο και να αποφάσιζε, να προσπαθήσει τουλάχιστον, να τους ανταποδώσει την καλοσύνη τους… Ίσως να ανακάλυπτε μέσα του την αποτελεσματικότητα ενός ηγέτη και σε συνδυασμό με ένα μυαλό καλά εκπαιδευμένο να κατάφερνε να τους κάνει να τον εκτιμήσουν και να του αναγνωρίσουν κάποιες ικανότητες. Ίσως να γινόταν ένας φημισμένος αρχηγός τους…  Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να συμβεί; 

Ο βασιλιάς ήθελε να γνωρίσει από κοντά την εμπειρία τού να είναι κανείς φτωχός και με το να περάσει μέσα από τη λησμονιά του ποιος πραγματικά ήταν, θα μπορούσε να ανακαλύψει και άλλες ικανότητες για τον εαυτό του που δεν γνώριζε μέχρι τότε. Δηλαδή ποια ήταν η πραγματική του φύση και όχι ποιος ήταν από τις περιστάσεις (βασιλιάς). 
Αν επεκτείνουμε την παραβολή και επιτρέψουμε στον βασιλιά να ζήσει μέσα στη λησμονιά όχι για έναν χρόνο αλλά για περισσότερους, ή καλύτερα για περισσότερες ζωές, όσες δηλαδή του χρειαστούν μέχρις ότου ξυπνήσει από μόνος του και θυμηθεί ποιος πραγματικά είναι μέσα από τη διαδικασία της αυτό-ανακάλυψης, τότε θα κατανοήσετε καλύτερα τι έχει συμβεί με εσάς στη Γη.
Έχετε θέσει τους εαυτούς σας κάτω από το φίλτρο της λησμονιάς και ταξιδεύετε στον κόσμο της λήθης έως ότου είστε έτοιμοι και θυμηθείτε. Και μέσα στον θαμπό κόσμο της λησμονιάς ανακαλύπτετε τα πιο θαυμαστά πράγματα γύρω από τον εαυτό σας και γύρω από τη ζωή και από το Παν Που Υπάρχει. Μένετε μέσα στον κόσμο της λησμονιάς μέχρι να ανακαλύψετε και να δημιουργήσετε το δρόμο έξω από αυτόν. Μέχρι να θυμηθείτε ποιοι είστε πραγματικά. Όλοι οι δρόμοι και τα μονοπάτια της ανακάλυψης, της δημιουργίας και της ενθύμησης οδηγούν αναπόφευκτα στoν ίδιο προορισμό: ότι όλα είναι ένα. Αυτό είναι που σας κρύβει το Πέπλο και λογικά, γνωρίζοντάς το αυτό, βρίσκετε το μονοπάτι που οδηγεί έξω απ’ αυτό. Φυσικά δεν αρκεί να το γνωρίζετε αυτό μόνο με το νου αλλά με κάθε σκέψη, λέξη και πράξη. Να το γνωρίσετε μέχρι τον πυρήνα της ύπαρξής σας.
Αν και η παραβολή που σου διηγήθηκα είναι απλοϊκή, είμαι σίγουρος ότι κάτι θα κατάλαβες για τη σημασία του Πέπλου, ε;
Ε: Ναι, πολύ διαφωτιστική παραβολή. Καθώς μίλαγες, είχα ένα-δυο «αχά!» στιγμές. Βλέπω ότι έχει πολλά να μάθει κανείς από τα βάθη της λησμονιάς.
Α: Και να ξέρεις ότι υπάρχει έμφυτη προστασία μέσα στην άγνοια της λησμονιάς.
Ε: Αλήθεια;
Α: Βέβαια! Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει κανείς στη σκάλα των διαστάσεων, τόσο πιο δυναμικά μπορεί να δημιουργήσει. Και όσο πιο δυναμικός δημιουργός γίνεται, τόσο πιο μεγάλο κακό μπορεί να προξενήσει. 
Ας υποθέσουμε ότι ένα πανίσχυρο ον-δημιουργός βρίσκεται σε διαδικασία ανακάλυψης του τι μπορεί να κάνει και πώς θα μπορούσε να αντιδράσει σε διάφορες περιστάσεις. Αλλά διαθέτει τεράστια δύναμη. Θα ήταν σαν να βάζεις ένα παιδί υπεύθυνο για τα πυρομαχικά όλου του κόσμου. Από μια άποψη, βέβαια, αυτό συμβαίνει. Πνευματικά όντα με απεριόριστες δυνάμεις παίζουν μαζί δημιουργώντας πραγματικότητες χωρίς να αντιλαμβάνονται ή να κατανοούν τις συνέπειες των επιλογών τους, των πράξεων και των ικανοτήτων τους. 
Σε αυτό το επίπεδο δημιουργίας, όταν τα πράγματα δεν βαίνουν «σωστά», απλά παίρνεις τη γνώση που απόκτησες και ξαναεργάζεσαι πάνω στη δημιουργία με μεγαλύτερη επίγνωση την επόμενη φορά. Όμως, κάποιες φορές ένα ον-δημιουργός βλάπτει τον εαυτό του με τέτοιο τρόπο που δεν μπορεί να γίνει επανάληψη της δημιουργίας. Παραδείγματος χάρη όταν το ον γίνεται αυτοκαταστροφικό.
Όταν συμβεί αυτό απαιτούνται πιο δραστικά βήματα, όπως το να θέσεις το αυτοκαταστροφικό ον μέσα στο Πέπλο και να προσπαθήσει να βρει το δρόμο της αυτοθεραπείας μόνο του με το να ενσαρκώνεται στην δική σας πραγματικότητα. Γιατί από τη στιγμή που θα ξεχάσει τελείως ποιο ον είναι, θα ξεχάσει μαζί και τις τεράστιες ικανότητες και τα ταλέντα του. Αν δεν γνωρίζεις την αληθινή σου δύναμη, δεν μπορείς και να την εκφράσεις! Είναι κλειδωμένη μακριά από σένα. Έτσι το ον βρίσκει με ασφαλή τρόπο το δρόμο της επιστροφής προς την αγάπη του εαυτού και τη θεραπεία του εαυτού. Και όταν το ον βρει το δρόμο της αυτοθεραπείας, εξ ορισμού αυτό συμπεριλαμβάνει και την ολοκληρωτική ενθύμηση ότι είναι ένα με όλα τα πάντα κι ακόμα την πλήρη ενθύμηση των ικανοτήτων και των ταλέντων του – αφού όλες οι ικανότητες και τα ταλέντα του προέρχονται από την Ενότητα. Και καθώς το ον ανακαλύπτει την αληθινή, μεγαλειώδη και υπέροχη φύση του, ξαναβρίσκει τη σοφία, την ευσπλαχνία και την ενόραση να μην ξαναπέσει στην αυτοκαταστροφή. 
Ε: Επομένως τιμωρούμαστε επειδή ήμασταν αυτοκαταστροφικοί και σταλθήκαμε μέσα στο Πέπλο;  
  
Α: Αυτά που λες είναι μια πολύ λανθασμένη κατανόηση της εξήγησης που μόλις σου πρόσφερα. Δεν υπάρχει καμία τιμωρία. Κανένας δεν σε καταδικάζει. Το πράγμα έχει ως εξής: όλα είναι ένα. Αν ζητάς να βλάψεις τον εαυτό σου ή κάποιον άλλον, είναι σαν να ζητάς να βλάψεις τον ΕΝΑ. Και αυτό είναι αδύνατον. Δεν μπορείς να βλάψεις το αιώνιο και παντοτινό. Αλλά η επιθυμία σου να το κάνεις δημιουργεί μια διχοτομία. H λύση είναι ο κερματισμός: δημιουργείς άμεσα την πανίσχυρη ψευδαίσθηση του διαχωρισμού έτσι ώστε να υπάρξει ένας «εαυτός» που βλάπτει και ένας «εαυτός» που βλάπτεται.

Αυτός είναι ο απλούστερος τρόπος που μπορώ να σου δώσω για εξήγηση. Και θέλω να μοιραστώ μαζί σου ότι δεν πρόκειται για τιμωρία. Εσύ το κάνεις στον εαυτό σου. Όταν ένα ον-δημιουργός ενεργεί αυτοκαταστροφικά, δημιουργεί διαχωρισμό μέσα του. Κατεβάζει τη συνειδητότητά του σε πυκνότερο επίπεδο. Αν οι προσπάθειές του είναι προσχεδιασμένες, αν επιθυμεί να καταστραφεί τελείως, τότε θα βρεθεί στο πιο πυκνό επίπεδο του διαχωρισμού που ονομάζεται «δυαδικότητα», όπου θα ξεχάσει όλα τα από το Θεό δοσμένα δώρα, ταλέντα και ικανότητες. Ένα υποπροϊόν αυτού είναι, ότι η ικανότητά του για αυτοκαταστροφή επίσης μηδενίζεται.  


Ε: Πραγματικά το κατάλαβα. Σ’ ευχαριστώ.

Α: Κατάλαβε, σε παρακαλώ, ότι πρόκειται για ένα μεγαλειώδες σύστημα και το να το βιώνεις είναι κάτι πέρα από κάθε σύγκριση. Καρδιά αυτού του συστήματος είναι το Πέπλο της Άγνοιας. Το Πέπλο είναι ακόμα παράγων του νόμου της ελεύθερης βούλησης, ή νόμου της σύγχυσης, όπως τον αποκαλούν οι έγκριτοι συνάδελφοί μου από «Το Υλικό Ρα» (The Ra Material).
Ε: Γιατί;

Α: Θα έχεις προσέξει ότι στη Γη υπάρχουν πάρα πολλά θρησκευτικά και φιλοσοφικά συστήματα. Καθένα ισχυρίζεται ότι κατέχει την αποκλειστικότητα της αλήθειας και βρίζει τα άλλα ως ψευδή. Ύστερα πάλι, κάθε θρησκεία έχει τόσες αιρέσεις που κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιος πραγματικά θεωρείται πιστός και σε τι πιστεύει. Και μιλάμε για τις οργανωμένες θρησκείες. Αλλά υπάρχουν και όλοι εκείνοι οι αγνωστικιστές και οι άθεοι. Και οι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους πνευματικούς αλλά όχι θρήσκους. Αναζητούν τη δική τους αλήθεια στην καρδιά τους. Αλλά η κάθε καρδιά είναι διαφορετική. Έτσι υπάρχουν όλο και πιο πολλές διαφορετικές «αλήθειες» πάντοτε. Και κάθε άποψη διαφέρει ελαφρώς από την άλλη. Αν θέλει κάποιος να είναι απόλυτα ειλικρινής και ακριβής, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι δεν υπάρχουν δυο άνθρωποι που να μοιράζονται ακριβώς τα ίδια πιστεύω για το «τι είναι αληθινό». Και λοιπόν; Τι πρέπει να γίνει; Είτε όλοι οι άλλοι εκτός από σένα βρίσκεται σε σύγχυση, είναι λάθος, έχει ρωγμές στην πίστη του – ή υπάρχει κάποιος βάσιμος λόγος να πιστεύει κανείς σχεδόν σε οτιδήποτε κάτω από τον ήλιο.

Και υπάρχει. Είναι αυτός: αν συνδυάσεις το Πέπλο με το γεγονός ότι εσύ δημιουργείς τη δική σου πραγματικότητα, φτάνεις στην κατανόηση, πρώτον, ότι αγνοείς ότι φτιάχνεις τη δική σου πραγματικότητα και δεύτερον, αυτό που πιστεύεις, αυτό και θα καταλαβαίνεις. Πράγμα που είναι ένας άλλος τρόπος για να πεις ότι θα βρίσκεις πάντα όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι είναι αλήθεια αυτό που πιστεύεις. Και επειδή βρίσκεις ενδείξεις, επιβεβαιώνεις τα πιστεύω σου. Αλλά εξαιτίας του Πέπλου, δεν μπορείς να αποδείξεις τα πιστεύω σου σε κανέναν άλλο. Και αφού κι εκείνοι βρίσκουν όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι τα δικά τους πιστεύω είναι αληθινά… τότε… να μια καλή συνταγή για την καταστροφή του δογματισμού. 
Και ο καθένας σας θα είναι σε θέση να διακρίνει την ύπαρξη πληθώρας ευκαιριών για συγκρούσεις με εκείνους που επιθυμούν να βιώσουν συγκρούσεις. 

Όμως δεν είναι αυτό που θέλω να πω… αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχεις την ελεύθερη βούληση να πιστεύεις ό,τι θέλεις για την πραγματικότητά σου. Και καθώς θα πιστεύεις, θα παίρνεις τις ενδείξεις που θα σε κάνουν να αποδεικνύεσαι σωστός στον εαυτό σου. Άσχετα με τι λένε οι άλλοι, δεν θα μπορούν να σου αποδείξουν ότι έχεις λάθος, παρά μόνον αν είσαι ανοιχτός και δεις τα πράγματα όπως τα βλέπουν εκείνοι. Έχεις
απόλυτη ελευθερία να πιστεύεις σε οτιδήποτε θέλεις. Και επίσης να κάνεις σχεδόν οτιδήποτε θέλεις. Φυσικά υπάρχουν ανθρώπινοι νόμοι και κανόνες της κοινωνίας που προσπαθούν να σου υπαγορεύουν τη συμπεριφορά, αλλά δεν υπάρχουν πολλοί θεϊκοί νόμοι που να σε σταματάνε από το να κάνεις οτιδήποτε θέλεις.

Ε: Ωχ! Τι έχεις να πεις τότε… για τις άγιες γραφές κλπ; Για το «ου φονεύσεις

Α: Δεν θέλω να φανώ ασεβής, αλλά είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Αν ο Θεός έκανε το νόμο «ου φονεύσεις», τότε δεν θα μπορούσες να φονεύσεις. Τελεία. Είτε δεν θα μπορούσες να σκεφτείς ότι είναι δυνατόν να σκοτώσεις κάποιον, είτε θα ήταν αδύνατον να σκοτωθεί αυτός ο κάποιος, όπως συμβαίνει στις ανώτερες διαστάσεις. Εδώ που βρίσκομαι εγώ, είναι τελείως και ολοκληρωτικά αδύνατον για ένα ον να «πάψει να υπάρχει». Δεν υπάρχει θάνατος. Από ορισμένη άποψη θα μπορούσες να πεις ότι εμείς έχουμε πολύ λιγότερη ελεύθερη βούληση από εσάς.
Ε: Φοβερό! Αλλά δεν δημιουργείτε με πιο δυναμικό τρόπο από εμάς;
Α: Ναι. Αλλά περιοριζόμαστε. Θέλω να πω, φτιάχνω ό,τι θέλω αλλά δεν μπορώ να δημιουργήσω το πιστεύω ότι δεν είμαι μέρος της Ενότητας. Εκτός και αν στείλω ένα κομμάτι της συνειδητότητάς μου εκεί που υπάρχει το Πέπλο. 
Ε: Μου λες, λοιπόν, ότι έχουμε μεγάλη ελευθερία εδώ πέρα. Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε πολύ λίγους θεϊκούς νόμους.
Α: Ναι.
Ε: Και ο νόμος της βαρύτητας; Ή ο νόμος της ταχύτητας του φωτός;
Α: Αυτοί δεν είναι νόμοι. Είναι ανακοινώσεις. Μπορείτε να ξεπεράσετε την βαρύτητα με έναν πύραυλο. Μπορείτε να ξεπεράσετε την ταχύτητα του φωτός με μιαν άλλη, ελαφρώς πιο προηγμένη τεχνολογία. Αν πιστεύεις στα UFO που έρχονται από άλλα ηλιακά συστήματα, τότε μπορείς να πιστέψεις στα ταξίδια με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός. Αυτό που λέω, το πιστεύεις ή όχι, τεχνολογικά είναι δυνατό και δεν βρίσκεστε μακριά από το να το πετύχετε. Η ταχύτητα του φωτός έχει ξεπεραστεί από φυλές ελάχιστα πιο προχωρημένες από εσάς. Αυτοί δεν είναι θεϊκοί νόμοι. Είναι απλά η μηχανική της πραγματικότητας στην οποία ζείτε.
Ε: Έχουμε κανένα μεγάλο πνευματικό νόμο, τότε;
Α: Ναι. Πώς θα σου φαινόταν αυτός: «Μπορείς να κάνεις ό,τι σου αρέσει, αλλά θα υφίστασαι τις συνέπειες των πράξεών σου».
Ε: (Γέλια). Σοβαρά... είναι νόμος αυτός;
Α: Βασικά μιλάω σοβαρά, αλλά σου τον παρουσιάζω με τη μορφή ρητού. Είναι ο αστείος τρόπος να σου αναφέρω τον νόμο της ελεύθερης βούλησης. Ξέρεις, σε κάποια μέρη του σύμπαντος υπάρχει μια κατάρα που ξεστομίζουν τα όντα σε άλλα που τα βλάπτουν. Λένε, «είθε να λάβεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς!»
Ενώ σε άλλα μέρη του σύμπαντος υπάρχει μια ευχή που δίνουν τα όντα σε άλλα που τα βλάπτουν. Λένε, «είθε να λάβεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς!» 
(Συνεχίζεται) 
ΠΗΓΗ: "The Ascenscion Papers" (www.zingdad.com)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη