Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Μεταφυσική και Κβαντική Θεωρία



Η Κβαντική Θεωρία μας έχει μάθει ότι δεν υπάρχει αντικειμενική παρατήρηση. Κάθε τι που παρατηρείται, επηρεάζεται από τον παρατηρητή. Η πραγματικότητα του κάθε ανθρώπου δημιουργείται από τον ίδιο. Αυτός κανονίζει, είναι υπεύθυνος για το κατά πόσο θα τον επηρεάσει η πραγματικότητα του περιβάλλοντος, των γύρω του, της χώρας του, δηλαδή εν γένει αυτό που οι άνθρωποι δημιουργούν συλλογικά με τις ασυνείδητες σκέψεις τους. Αν ζει κάποιος αφήνοντας το περιβάλλον να τον επηρεάζει και ζει τη ζωή του στην τύχη, όπως αυτή έρχεται (by default), αυτός ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ακόμα ότι είναι συν-δημιουργός με το Σύμπαν και μπορεί να δημιουργεί τη ζωή που επιθυμεί με τις σκέψεις του.

ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ. Αν δεν πιστεύετε κάτι, δεν θα το βιώνετε. Αν πιστεύετε ότι η ζωή είναι άδικη, αυτό και θα βιώνετε. Αν πιστεύετε ότι κάθε μέρα που ξημερώνει θα σας φέρνει κάτι καλό, αυτό και θα βιώνετε. Και ποιος δεν το θέλει αυτό! Όμως άλλο να το θέλετε και άλλο να το πιστεύετε πέρα από κάθε αμφιβολία. 
Επηρεάζετε το χώρο στον οποίο ζείτε μόνο και μόνο από τον τρόπο που τον βλέπετε! Πρόκειται για στοιχειώδη Κβαντομηχανική και όχι για τίποτε μεταφυσικές παραφιλολογίες και αυτό θα το βρείτε σε όποιο βιβλίο Κβαντομηχανικής και αν ανοίξετε. Και λέγοντας αυτά, φτάνουμε στο σημαντικό ότι ‘’θάνατος δεν υπάρχει’’. Επειδή όμως νομίζουμε ότι υπάρχει, για εμάς υπάρχει πέρα για πέρα! Θα μπορούσε να τεθεί με άλλο τρόπο: η ζωή συνεχίζεται σε διαφορετική διάσταση που ακόμα είναι αόρατη για τα μάτια μας.

Αν κάποιος δεν πιστεύει στη ζωή μετά τον θάνατο, αυτό και θα βιώσει. Φυσικά δεν θα μπορέσει να αλλάξει την Έσχατη Πραγματικότητα (ότι η ζωή συνεχίζεται) αλλά μπορεί να αλλάξει την εμπειρία του σχετικά με αυτήν. Παραδείγματος χάριν, υπάρχουν πράγματα που άλλοτε τα βιώνουμε ως ευχαρίστηση και άλλοτε ως ενόχληση. Εξαρτάται από την διάθεση της στιγμής. Μια ελαφριά βροχή μπορεί άλλοτε να μας κάνει να τραγουδάμε και να χορεύουμε έξω στη φύση νιώθοντας τις σταγόνες του νερού να μας δροσίζουν το πρόσωπο και άλλοτε αυτή η ίδια βροχή να μας χαλάει μια προγραμματισμένη εκδρομή στη φύση.

Έτσι και ο θάνατος ως ανθρώπινη εμπειρία δεν υπάρχει. Απλά είναι το τέλος της φυσικής ύπαρξης. Αλλά η ζωή δεν τελειώνει. Αυτό μπορεί να σας το βεβαιώσουν τα εκατομμύρια ανθρώπων που έχουν βιώσει μια Εμπειρία Θανάτου (NDE).
Όπως κάθε ταξίδι που πρόκειται να κάνουμε σε μιαν άγνωστη χώρα μπορεί να μας δημιουργεί κάποια ανασφάλεια για το τι θα συναντήσουμε εκεί και μαζεύουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες, ανατρέχουμε σε σελίδες στο διαδίκτυο σχετικές με τη χώρα ή τις χώρες που θα επισκεφτούμε και ίσως εφοδιαζόμαστε με κάποιο λεξικό για μια ‘’πρόχειρη επικοινωνία’’, το ίδιο πρέπει να κάνουμε και για το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής μας, τη μετάβασή μας στο βασίλειο του πνεύματος στο οποίο θα καθίσουμε αρκετό χρόνο μέχρι την επόμενή μας ενσάρκωση. Καλό είναι λοιπόν να πάρουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για το πεδίο που θα επισκεφτούμε. Οι πληροφορίες μας θα ξεκινήσουν από τα στάδια του θανάτου.

Το Πρώτο είναι ίδιο για όλους. Ο άνθρωπος θα βιώσει αμέσως ότι η ζωή συνεχίζεται. Δεν θα καταλάβει κάποια ‘’διακοπή’’ σε αυτά που αντιλαμβάνεται, βλέπει και νιώθει. Απλά συνεχίζει να ζει. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, δεν θα καταλάβει ότι έχει πεθάνει. Ίσως να υπάρξει μια σύντομη περίοδος αποπροσανατολισμού, καθώς θα συνειδητοποιεί ότι το σώμα του είναι ‘’εκεί κάτω’’, ίσως μαζί με άλλους ανθρώπους γύρω οι οποίοι κλαίνε και εκείνος θα κοιτάζει χωρίς να καταλαβαίνει γιατί κλαίνε… Θα προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους, να τους ακουμπήσει, να τους ρωτήσει, αλλά θα δει ότι δεν θα μπορεί με τις φυσικές αισθήσεις του να το κάνει αυτό. Σιγά-σιγά θα αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι είναι πεθαμένος μεν για τους ζωντανούς, αλλά πολύ-πολύ ζωντανός και ότι δεν έχει καμία σχέση με το σώμα του.

Αμέσως μετά θα περάσει στο Δεύτερο στάδιο κι εδώ οι δρόμοι των ανθρώπων χωρίζουν. Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε ψυχή θα βιώσει κάτι τελείως διαφορετικό ανάλογα με τις σκέψεις, τις πεποιθήσεις που είχε για τον θάνατο πριν πεθάνει. Αν για παράδειγμα πίστευε στη μετενσάρκωση μπορεί να βιώσει στιγμές από προηγούμενες ζωές του. Αν πίστευε ότι θα πάει στην αγκαλιά του Θεού Του (όποιος και αν είναι Αυτός) αυτό και θα βιώσει ως εμπειρία. Αν πίστευε στην Ημέρα της Κρίσεως, τότε θα βιώσει ότι κρίνεται και το αποτέλεσμα της κρίσης θα είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που είχε φανταστεί ενόσω ζούσε. Έτσι, παρόλο που δεν υπάρχει Κόλαση μπορεί να την δημιουργήσει με το νου του και να παραμείνει εκεί για όσο διάστημα θέλει.
Υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές πιθανότητες του Δεύτερου σταδίου. 
Αν αυτός που πέθανε δεν είναι σίγουρος ότι η ζωή συνεχίζεται μετά τον θάνατό του, τότε θα περάσει ένα μεγάλο διάστημα προσπαθώντας να βρει πώς θα ‘’προχωρήσει’’ - και θα έχει όλη τη βοήθεια που θα ΜΠΟΡΕΙ να ΔΕΧΤΕΙ. Γιατί η βοήθεια θα είναι εκεί, δίπλα του, αλλά εκείνος πολύ πιθανόν να φοβάται να την αποδεχτεί. Θα βρεθεί περιστοιχισμένος από τους πιο στοργικούς αγγέλους και οδηγούς του. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα πάρουν βοήθεια από αγαπημένους τους που έχουν πεθάνει πρωτύτερα.
Αν το άτομο/ψυχή δεν βιώσει την παρουσία αυτών των πνευμάτων, θα είναι μόνο και μόνο επειδή η εκεί παρουσία τους είναι έξω από το πλαίσιο των πεποιθήσεών του.
Είναι σημαντικό στη ζωή να είστε ξεκάθαροι με τις πεποιθήσεις σας σχετικά με τα πάντα. Δεν είναι ο θάνατος που επηρεάζεται από τις πεποιθήσεις σας αλλά ολόκληρη η ζωή σας.

Αν πεθάνει το άτομο, σίγουρο ότι ΔΕΝ υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, τότε μόλις συνειδητοποιήσει ότι έχει πεθάνει, θα περάσει αμέσως στην εμπειρία ότι δεν υπάρχει τίποτα, δεν υπάρχει ζωή που να συνεχίζεται. Δεν θα βιώνει τίποτα απολύτως. Καμία εμπειρία, θα είναι μόνος με τις σκέψεις του. Κάποια στιγμή θα αφυπνιστεί, επειδή θα αρχίζει να κατανοεί ότι είναι ζωντανός …ακόμα. Θα αναρωτηθεί τι του συμβαίνει, αν υπάρχει κανένας να τον βοηθήσει να βγει από εκείνη την στάσιμη κατάσταση. Και τότε θα εμφανιστούν οι πνευματικοί του οδηγοί, οι αγαπημένοι του, οι άγγελοί του και θα τον βοηθήσουν να προχωρήσει στο συνειδητό επίπεδο του Δεύτερου σταδίου. Και θα ασχοληθεί με την εκπλήρωση του έργου για το οποίο πήγε εκεί. Θα παίζει μέσα στον Κήπο των Θεών!

Την στιγμή του θανάτου συμβαίνει μια ενεργειακή προσαρμογή ώστε να συντονιστεί η ψυχή που αναχωρεί με το νέο επίπεδο ύπαρξης. Το ίδιο συμβαίνει και κατά τη γέννηση, αλλά αντίστροφα. Η ψυχή που κατέρχεται στο υλικό πεδίο πρέπει να μειώσει την ενέργειά της για να προσαρμοστεί στην χαμηλή ενέργεια που διαθέτει το υλικό σώμα. Ο θάνατος είναι μια πύλη μαγική. Η ενέργεια με την οποία περνάει κανείς την πύλη, καθορίζει αυτό που θα βρει στην άλλη πλευρά. Μπορεί φυσικά να επιλέξει να δημιουργήσει κάτι καινούργιο οποιαδήποτε στιγμή θελήσει.

Στη συνέχεια έρχεται το Τρίτο στάδιο που είναι η πλήρης βύθιση του εαυτού στον Πυρήνα του Εαυτού, όπου θα θυμηθεί ποιος πραγματικά είναι. Τα μάτια του θ’ ανοίξουν στην κατανόηση και θα αρχίσει να απελευθερώνει τις παλαιές σκέψεις και πεποιθήσεις του αρχίζοντας να δημιουργεί καινούργιες, πιο λειτουργικές. Θα αποκτήσει Γνώση. Και κάποια στιγμή θα επιλέξει να βιώσει το επόμενο μεγαλειώδες όραμά του έχοντας αναδημιουργήσει τον Εαυτό του. Δεν επιλέγουν όλοι το Τρίτο στάδιο θανάτου. Πολλοί ζητούν να επιστρέψουν σε μια νέα ενσάρκωση πολύ γρήγορα.

Η στιγμή και οι συνθήκες του θανάτου είναι πάντοτε τέλειες. Η ψυχή επιλέγει να «φύγει» όταν ολοκληρώσει την επίγεια ζωή της, το έργο που ήθελε να επιτελέσει. Αυτό το έργο δεν έχει καμία σχέση με την ηλικία του ατόμου. Η ψυχή μπορεί να έχει επιλέξει να ζήσει πολύ λίγο στο γήινο πεδίο. Αυτό δεν είναι εύκολο να το αποδεχθεί ούτε το ίδιο το άτομο αλλά ούτε και η οικογένειά του εξαιτίας της πολύ περιορισμένης οπτικής της ανθρώπινης εμπειρίας. Επίσης η ζωή στη Γη φαίνεται σαν να μην είναι ό,τι καλύτερο, ακριβώς επειδή έχουμε ξεχάσει ποιοι είμαστε και τι έχουμε έρθει να κάνουμε.

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι το Σύμπαν αποτελείται από μιαν ενέργεια που την ονόμασαν «βασική ενέργεια της ζωής». Παρουσιάζεται σαν μικρές ίνες ενέργειας που καλύπτουν όλο το χώρο, είναι το Μάτριξ, μια λέξη που για πρώτη φορά διατύπωσε ο Γερμανός φυσικός και νομπελίστας Μαξ Πλανκ που θεωρείται ο πατέρας της Κβαντικής Μηχανικής. Είναι η θεωρία των υπερχορδών. Οι ίνες ενέργειας δονούνται με διαφορετική ταχύτητα. Οι διακυμάνσεις αυτών των δονήσεων παράγουν τις παραλλαγές της ύλης που διαμορφώνει τα πάντα μέσα στο Σύμπαν.
Από τη στιγμή που το γνωρίζει κανείς αυτό, το μόνο που μένει να βρει – για να δημιουργήσει τη δική του υλική πραγματικότητα – είναι πώς να κάνει τις υπερχορδές να δονούνται με τον τρόπο που θέλει.
Τι είναι αυτό που τις κάνει να δονούνται πιο αργά ή πιο γρήγορα; Να έχουν δηλαδή μια χαμηλή ή μια υψηλή δόνηση; ΕΣΥ… ΟΛΟΙ ΜΑΣ… Με ποιο τρόπο; Με τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μας. Θυμάστε που ο Ιησούς είχε πει ότι ακόμα και αν σκεφτείς κάτι «κακό» έχεις χάσει το στόχο σου (έχεις αμαρτήσει;) Αν οι σκέψεις σου δονούνται με χαμηλή δόνηση, έχεις αστοχήσει. Ποιος κάνει τις σκέψεις σου να δονούνται με χαμηλή ταχύτητα δόνησης; Τα συναισθήματα που έχεις κάθε λεπτό. Τα συναισθήματα καλά ή κακά διαταράσσουν το ενεργειακό πεδίο που είναι η ίδια η Ζωή. Οι ποικίλες δονήσεις είναι που παράγουν τις ποικίλες μορφές ύλης.
Μεταβάλλοντας τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις σου, μεταβάλλεις τη συχνότητα στην οποία δονείται η ζωή σου. Ποια είδη σκέψεων, λόγων και πράξεων παράγουν τις πιο ευεργετικές δονήσεις; Νομίζω πως γνωρίζεις ήδη την απάντηση: ΟΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ, ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ.

Πώς θα ήταν η ζωή σου από ’δω και μπρος, αν έκανες πράξη αυτή τη Γνώση;
·         Δεν θα έκανες ποτέ ξανά αρνητικές σκέψεις.
·         Αν τύχαινε να τρυπώσει κάτι αρνητικό μέσα στο νου σου, θα το πέταγες αμέσως έξω.
·         Θα αγαπούσες τον εαυτό σου απέραντα έτσι ακριβώς όπως είναι.
·         Θα αγαπούσες τη ζωή απέραντα, έτσι ακριβώς όπως είναι.
·         Θα αγαπούσες και όλους τους άλλους έτσι ακριβώς όπως είναι.
·         Θα συγχωρούσες τους πάντες και τα πάντα.
·         Δεν θα πλήγωνες ποτέ ξανά σκόπιμα ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα – συναισθηματικά ή σωματικά.
·         Δεν θα θρηνούσες ποτέ ξανά για το θάνατο κάποιου άλλου. Ίσως να θρηνούσες για την απώλειά σου, αλλά όχι για το θάνατό του.
·         Δεν θα φοβόσουν και δεν θα θρηνούσες ποτέ ξανά για το δικό σου θάνατο.
·         Θα είχες επίγνωση ότι τα πάντα είναι ΔΟΝΗΣΗ και δεν θα ήθελες να έχεις πάρε-δώσε με τίποτε από εκείνα με χαμηλή δόνηση.

ΠΗΓΕΣ: "Το Κρυφό Μονοπάτι" του Θωμά Λινού.
               "Συζήτηση με τον Θεό για το Θάνατο" του Neale           Donald Walsch.


Δεν υπάρχουν σχόλια: