Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Το σχέδιο της ψυχής

Ίσως να έχετε αναρωτηθεί γιατί οι καλοί άνθρωποι βασανίζονται, γιατί ο Θεός επιτρέπει να συμβαίνουν τόσα «κακά» στον κόσμο, γιατί… γιατί…
Σήμερα, είμαστε στην θέση να γνωρίζουμε ότι μια ψυχή, βοηθούμενη από τους  πνευματικούς της οδηγούς, κάνει το πλάνο της ζωής που θα ζήσει ως ενσαρκωμένη οντότητα στο γήινο πεδίο αρκετό καιρό πριν τη γέννησή της και σχεδιάζει το πλάνο της ανάλογα με αυτά που επιθυμεί να βιώσει ώστε να εξελιχθεί.
Οι σοβαρές ασθένειες, τα σοβαρά ατυχήματα, οι κακές σχέσεις… όλα αποτελούν μέρη του πλάνου. Ο λόγος που επιλέγει μια ψυχή τόσες δυσκολίες μπορεί να χωριστεί σε 5 κατηγορίες:

1.       Εξισορρόπηση κάρμα
2.       Θεραπεία δικών της ανισορροπιών
3.       Υπηρεσία στους άλλους
4.       Για να βιώσει την αντίθεση αυτού που είναι (αγάπη, συμπόνια)
5.       Για να διορθώσει εσφαλμένες πεποιθήσεις

Κάθε ψυχή εκτός από τα πνεύματα οδηγούς που της συμπαραστέκονται στο ταξίδι της στη Γη, ανήκει σε μια ομάδα ψυχών που βρίσκονται όλες στο ίδιο περίπου επίπεδο εξέλιξης – εκτός ορισμένων εξαιρέσεων που δεν είναι η ώρα να τις αναφέρουμε – και ενσαρκώνονται λίγο-πολύ όλες μαζί για να υποστηρίζει η μία την άλλη. Σε αυτή την ομάδα ανήκουν οι γονείς, τα παιδιά, τ’ αδέλφια, οι σύντροφοι, οι ‘’κολλητοί’’, οι θανάσιμοι εχθροί, ακόμα και ο δολοφόνος κάποιου.

Σε επίπεδο ψυχής δεν υπάρχει καμία καταδίκη, κριτική ή τιμωρία γιατί όλες οι προσωπικότητες που παίρνει κάθε ψυχή σε κάθε ενσάρκωση δεν είναι παρά ρόλοι που την βοηθούν στην εξέλιξή της. Η ζωή είναι σαν μια μεγάλη θεατρική σκηνή. Τα παρασκήνια, που δεν φαίνονται, είναι το πνευματικό πεδίο. Το έργο και οι ηθοποιοί είναι η παρούσα ζωή ή αλλιώς η ζωή στο ΤΩΡΑ κάθε ψυχής. Θεατές οι ίδιες οι ψυχές, οι άνθρωποι, το περιβάλλον. Κάθε μέλος μιας ομάδας ψυχών επιλέγει το ρόλο που θα παίξει ώστε να βοηθήσει τα άλλα μέλη να παίξουν καλά το ρόλο τους και όλοι μαζί να προχωρούν στο δρόμο της εξέλιξης με την αναμεταξύ τους υπηρεσία.

Η κάθε ψυχή φτιάχνει το πλάνο της επόμενης ενσάρκωσης, ενώ ‘’παίρνει μια γεύση’’ από τη ζωή αυτή. Οι πληροφορίες δίνονται με τη μορφή σκηνών …κάτι σαν το τρέηλερ από μια προσεχή ταινία, το οποίο δείχνει αποσπάσματα όχι όμως και το τέλος! Η ψυχή έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με τη μελλοντική ζωή που βλέπει. Οι περισσότερες ψυχές συνήθως συμφωνούν. Αν εκφράσει φόβους και αντιρρήσεις, το σχέδιο της νέας ζωής θα τροποποιηθεί, θα διορθωθεί, θα αναθεωρηθεί σε κάποια σημεία του. Αν συνεχίσει να εκφράζει φόβους, τότε οι οδηγοί θα της εξηγήσουν τη σοφία με την οποία έχει φτιαχτεί και τις εμπειρίες που θα έχει την ευκαιρία να αποκτήσει. Η ψυχή νιώθει την αγάπη και τη σοφία των οδηγών της να την τυλίγει και το ενδιαφέρον τους για την εξέλιξή της και τελικά συμφωνεί. Το πλάνο της ζωής της φτιάχνεται σε συνεργασία με το πλάνο της ζωής των άλλων μελών της ομάδας της που θα ενσαρκωθούν στη Γη.

Το πλάνο δεν είναι γραμμένο στην πέτρα, είναι περισσότερο ένας ‘’εύπλαστος, ρευστός χάρτης’’ που επιτρέπει στην ψυχή να πάρει όποιαν απόφαση θέλει στη Γη. Αν η οντότητα πάρει την απόφαση Α θα έχει το αποτέλεσμα Α. Αν πάρει την απόφαση Β το αποτέλεσμα θα είναι το Β.

Σκεφτείτε τη ζωή στη Γη σαν ένα βιντεοπαιχνίδι σε CD, με καταγεγραμμένες ήδη όλες τις πίστες και τα αποτελέσματα ανάλογα με την εκάστοτε κίνηση του παίχτη. Η οντότητα δεν είναι ένα ‘’πιόνι’’ του πεπρωμένου αλλά αυτή που χειρίζεται το joystick, το λεβιέ του χειριστηρίου δηλαδή και μόνη της αποφασίζει για τις κινήσεις που επιθυμεί να κάνει στο παιχνίδι που λέγεται ΖΩΗ. Έχει πάντοτε την ελεύθερη βούληση να κάνει αυτό που θέλει, ακόμα και να πάει κόντρα στο πλάνο της ή να το ακυρώσει με μιαν αυτοκτονία.  

Η ζωή του κάθε ανθρώπου μοιάζει με το νήμα ενός τεράστιου χαλιού που συνδυάζεται με τα νήματα χιλιάδων άλλων ανθρώπων, που καθώς μπλέκουν τα μεν με τα δε, υφαίνουν το χαλί της ζωής. Ανάλογα με τις επιλογές τους αυτό το χαλί θα δείχνει υπέροχο ή άσχημο. Έτσι κάθε ενσάρκωση αποκτά νόημα.

Στη Γη, η ψυχή δεν έρχεται για να περάσει μαθήματα ή εξετάσεις παρόλο που έτσι μπορεί να φαίνεται, αλλά να αναπτύξει θεϊκές αρετές. Αυτές τις αρετές δεν υπάρχει η δυνατότητα να τις αναπτύξει στο βασίλειο του πνεύματος, επειδή εκεί υπάρχει μόνο τελειότητα και αγάπη. Υπάρχουν πολλές αρετές: συμπόνια, αγάπη χωρίς όρους, υπομονή, αγάπη προς τον εαυτό, συγχώρεση, ευσπλαχνία, υπηρεσία προς τους άλλους κλπ. τις οποίες η ψυχή θα πρέπει να επιλέγει εν μέσω των δυσκολιών της γήινης ζωής, έχοντας να αντιμετωπίσει και το Πέπλο της Λήθης που πέφτει στο νου του ανθρώπου και τον κάνει να νομίζει ότι είναι αποκομμένος από τον Θεό και από τους άλλους ανθρώπους.

Και φυσικά αυτές τις αρετές δεν είναι δυνατό να τις αναπτύξει σε μια μόνο ενσάρκωση, σε μια μόνο ζωή. Έτσι η ψυχή έρχεται και ξανάρχεται στο γήινο πεδίο επιλέγοντας κάθε φορά μια ζωή διαφορετική, επιλέγοντας να γνωρίσει κάθε φορά ένα μικρό αριθμό από αυτές τις θεϊκές ιδιότητες. Σε κάθε ζωή αποκτά μια πολύ μικρή γνώση για το πόσο θεϊκή είναι. Συνήθως, για το έργο αυτό οι άνθρωποι δουλεύουν μαζί με 3-5 άλλους ανθρώπους, με  3-5 άλλες ψυχές. Αυτό που επίσης μπορεί να επιλέξει η ψυχή, είναι να βιώσει την αντίθεση των θεϊκών αρετών. Να δει πώς είναι να ζει χωρίς συμπόνια, υπηρετώντας μόνο τα συμφέροντα του υλικού εαυτού της.

Η βασική ουσία της ψυχής είναι αγάπη, ειρήνη και χαρά. Αυτό είμαστε. Αν λοιπόν θελήσει να βιώσει τα αντίθετα αυτών των ιδιοτήτων, θα το κάνει για να αποκτήσει βαθιά γνώση αυτού που πραγματικά είναι. Ένα ωραίο παράδειγμα που διευκολύνει την κατανόηση υπάρχει στο μπεστ σέλλερ βιβλίο «Φιλία με τον Θεό» του συγγραφέα Neale Donald Walsch:
“Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σ’ ένα λευκό δωμάτιο. Όλοι οι τοίχοι, το ταβάνι, οι πόρτες, τα παράθυρα, το πάτωμα είναι λευκά. Είσαι κι εσύ λευκός. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά λευκό. Εκεί ο εαυτός χάνεται. Δεν ξέρεις ούτε πού αρχίζεις ούτε πού τελειώνεις και δεν μπορείς να πιάσεις το νόημα του τι σημαίνει να είσαι λευκός. Πώς θα ξέρεις ότι είσαι ΛΕΥΚΟΣ; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις. Θα το μάθεις μόλις εμφανιστεί κάτι άλλο μέσα στο δωμάτιο που δεν είναι λευκό. Τότε θα αποκτήσεις την εμπειρία του τι σημαίνει να είσαι λευκός. Λευκό ον’’.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει η ψυχή στο γήινο πεδίο. Στο μη φυσικό πεδίο είμαστε όλοι καλοί, γεμάτοι από ειρήνη, αγάπη και χαρά, αλλά επειδή δεν υπάρχει καμία αντίθεση ερχόμαστε στη Γη για να βιώσουμε το αντίθετο: πόνο, θλίψη, μίσος, πόλεμο, απόγνωση, δυστυχία, γιατί όταν επιστρέψουμε στο Πνεύμα, στο λευκό δωμάτιο, θα ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είμαστε. Στην ουσία ερχόμαστε στη Γη για να μάθουμε περισσότερα για τον εαυτό μας.

Παρακάτω θα δούμε από κοντά το πλάνο ζωής της Τζένιφερ, μιας μητέρας που γέννησε και μεγαλώνει δυο αυτιστικά παιδιά, από το βιβλίο του Robert SchwartzYour souls plan”.

Η ιστορία της Τζένιφερ
Ο γιος της Ράιαν είναι 16 χρονών με σύνδρομο Asperger που είναι αυτισμός 1ου βαθμού και το άτομο είναι λειτουργικό. Ο δεύτερος γιος της, Μπράντλευ, είναι 11 χρονών με αυτισμό 3ου βαθμού και συγχρόνως τυφλός εκ γενετής. Η Τζένιφερ είναι ευγνώμων που πρώτα ανακάλυψε ότι το μωρό ήταν τυφλό και μετά από δυο χρόνια έμαθε ότι ήταν και αυτιστικό. Ο πρώτος γιος της έχει ακόμα διπολική διαταραχή και σύνδρομο ADD (Attention Deficiency Disorder) που είναι διαταραχή της προσοχής. Έχει και μια μεγάλη κόρη, τη Σάρα, 23 ετών. Αυτή είναι μια χαρά. Ίσως να έλεγε κανείς ότι υπάρχει μια κληρονομικότητα αυτισμού στα δυο αγόρια. Προσέξτε όμως την ιστορία τους.

Και τα δυο έχουν εκπληκτικά ταλέντα. Ο Ράιαν, όπως όλοι όσοι έχουν Asperger Syndrome θεωρούνται ‘’μικροί καθηγητές’’ επειδή το ενδιαφέρον τους συγκεντρώνεται μόνο σε 1-2 θέματα, στα οποία γίνονται διάνοιες. Για τον Ράιαν αυτά τα θέματα ήταν ο καιρός και η πολιτική. Έχει φτιάξει δικό του μετεωρολογικό σταθμό και δίνει τα στοιχεία του καιρού σ’ ένα τοπικό κανάλι TV. Επίσης γράφει πολύ τακτικά e-mails σε πολιτικούς στους οποίους κάνει προτάσεις.

Ο μικρότερος, ο Μπράντλευ, είναι καλός στη μουσική. Ακούει ένα τραγούδι μια φορά και το παίζει στο πιάνο. Να σκεφθείτε ότι δεν μιλάει. Ξέρει να προφέρει μόνο 20 λέξεις. Η μητέρα του έχει αγοράσει μια συσκευή που λέγεται Dynavox η οποία μπορεί να προγραμματιστεί και να μιλάει. Την πρώτη φορά που την χρησιμοποίησε ο Μπράντλευ, ήταν στο αυτοκίνητο. Η μαμά του οδηγούσε κι εκείνος καθόταν δίπλα της. Πάτησε το κουμπί και είπε ‘’ψάρι’’. Και μετά πάλι το κουμπί και είπε ‘’τροφή’’. Η Τζένιφερ σκέφτηκε: ‘’Ω, Θεέ μου, έχουμε συνομιλία αυτή τη στιγμή’’! Τον ρώτησε αν ήθελε να ταΐσουνε το ψάρι το βράδυ και είπε ‘’ναι’’.

Η ίδια η Τζένιφερ αναφέρει πως ψυχή της την προετοίμαζε γι’ αυτό που θα της συνέβαινε. Στο γυμνάσιο είχε επιλέξει σαν μάθημα την ψυχολογία και είχε δει πολλά φιλμ για τον αυτισμό. Στο κολλέγιο είχε πάρει πάλι το μάθημα της ψυχολογίας και έκανε εργασία για τον αυτισμό. Όταν έμαθε ότι παιζόταν το έργο ‘’The Rainman’’ (Ο Άνθρωπος της Βροχής) έκανε σαν τρελή να πάει να το δει.

Τα παιδιά της την έμαθαν να υπομένει, να αντιμετωπίζει τα πάντα με ηρεμία και ότι ήταν πάντα πολύ δυνατή. Όταν ο πατέρας της με θλίψη τη ρωτάει: ‘’Τι θα γίνουν τα παιδιά όταν πεθάνεις;’’ εκείνη του απαντά: ‘’Μπαμπά, ζούμε στο ΤΩΡΑ. Μόνο αυτό υπάρχει’’.

Η κόρη της μοιάζει πολύ στο μικρότερο γιο της, γεννήθηκαν την ίδια μέρα και λατρεύει τρελά τ’ αδέλφια της. Ποτέ δεν ένιωσε παραμελημένη που η μητέρα της έπρεπε να ξοδεύει τον περισσότερο χρόνο της με τα δυο αγόρια. Ήξερε ότι έτσι έπρεπε να γίνει γιατί χρειαζόντουσαν φροντίδα.

Η Τζένιφερ επισκέφθηκε κάποια στιγμή ένα γνωστό μέντιουμ, την Corbie Mitleid. Πριν από τη συνεδρία το μέντιουμ είπε ότι είχε την αίσθηση ότι η Τζένιφερ από προηγούμενες ενσαρκώσεις της ήθελε να γίνει μητέρα παιδιών με ειδικές ανάγκες. Μετά την προσευχή για προστασία και φώτιση είπε ότι της δείχνουν την εποχή της δεκαετίας του 1930. Βλέπει την Τζένιφερ να δουλεύει ως δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα και να γράφει στη γραφομηχανή. Το ενδιαφέρον της επικεντρώνεται στην αποκάλυψη της αλήθειας σχετικά με αυτά που διαδραματίζονται στην Ευρώπη σχετικά με του Εβραίους. Έχει συνδέσμους που της δίνουν πληροφορίες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις εξαφανίσεις των Εβραίων. Προσπαθεί να πείσει τους Αμερικάνους στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον για όλα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, αλλά κανείς δεν υποπτεύεται ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεσπάσει τόσο σύντομα και κανένας δεν θέλει να αναμειχθεί.

Τα δυο παιδιά ήταν και τότε αδέλφια, ήταν Γερμανοί ναζί και εργάζονταν στη ναζιστική προπαγάνδα.
‘’Ω, Θεέ μου’’ αναφώνησε η Τζένιφερ όταν το άκουσε, ‘’ο γιος μου ασχολείται με την πολιτική από μικρό παιδί’’! Η Τζένιφερ επιβεβαίωσε κάτι που συχνά γίνεται εμφανές στις μεταφυσικές έρευνες. Οι ψυχές μεταφέρουν αρκετά ενδιαφέροντά τους από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις τους. Και το μέντιουμ συνέχισε:

‘’Ο λόγος που διάλεξαν να επιστρέψουν με ανικανότητα στην επικοινωνία, είναι για να μάθουν πώς είναι να έχουν την αλήθεια και να μην μπορούν να την επικοινωνήσουν, επειδή προηγούμενα είχαν την αλήθεια και ηθελημένα την έθαβαν, τη διαστρέβλωναν. Εσύ Τζένιφερ, συμφώνησες να βαδίσεις μαζί τους επειδή η ψυχή σου είναι μεγάλη. Είσαι πολύ πιο μπροστά από τις ψυχές τους στο δρόμο της εξέλιξης. Αυτές είναι νεαρές ψυχές. Εσύ είσαι ώριμη ψυχή. Μια ώριμη ψυχή ενδιαφέρεται περισσότερο για τα συναισθήματα και την κατανόηση της προσωπικότητας και το ποια είναι και όχι με την κοσμική εξουσία και δύναμη. Σαν γενικός κανόνας, οι νεότερες ψυχές σχεδιάζουν ενσαρκώσεις στις οποίες μπορούν να εξερευνήσουν θέματα τρίτης διάστασης, όπως η δύναμη και η επιβίωση. Οι γηραιότερες ψυχές τείνουν να ενδιαφέρονται λιγότερο για τις θέσεις ισχύος και περισσότερο για τα συναισθήματα.

‘’Υπάρχει κάτι για την κόρη μου;’’ ρώτησε η Τζένιφερ. ‘’Ρωτάω επειδή γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Μπράντλευ. Υπάρχει κάποια σύνδεση;’’
‘’Η Σάρα και ο Μπράντλευ είναι μαζί πολλές ζωές γενικά ως πολύ καλοί φίλοι. Ο γιος σου ήξερε ότι θα χρειαζόταν ένα φίλο, μια φίλη όπως η αδελφή του, έτσι συμφώνησε η Σάρα να ενσαρκωθεί την ίδια περίοδο. Πολύ συχνά μια ψυχή που μας γνωρίζει καλά, μια αδελφή ψυχή που βρίσκεται στον πυρήνα της ομάδας ψυχών μας, επιλέγει να κάνει μια σχέση μαζί μας, όπως γονέα-παιδιού, συζύγου-γυναίκας, δασκάλου-μαθητή κλπ. Η Σάρα χρησιμεύει σαν τηλεφωνική γραμμή προς τον κόσμο για τον Μπράντλευ’’.

Στο σημείο αυτό ο συγγραφέας ζητάει να μάθει από το μέντιουμ πώς αναπτύσσεται η ψυχή της Τζένιφερ με το να βοηθάει τα αγόρια να επικοινωνούν.
‘’Όταν είσαι ώριμη ψυχή, ειδικά όταν πρόκειται να ανέβεις επίπεδο για να γίνεις παλαιά ψυχή, πρέπει να μάθεις να διδάσκεις μιαν άλλη ψυχή. Μια ψυχή στην τελευταία της ενσάρκωση στη Γη, θα σχεδιάσει μια ζωή στην οποία θα περάσει τη συσσωρευμένη σοφία και γνώση της στους άλλους. Όταν το περισσότερο κάρμα μας έχει εξισορροπηθεί, τότε ως ψυχές θέλουμε να ερχόμαστε για να βοηθάμε άλλους. Μην παρεξηγήσετε το γεγονός αυτό και το θεωρήσετε τιμωρία’’.

‘’Θα μπορούσα να μάθω αν τα δυο αγόρια τιμωρήθηκαν και έγιναν αυτιστικά, επειδή ήταν Ναζί;’’
‘’Επειδή κάποιος ήταν Ναζί, δεν σημαίνει ότι η ψυχή του είναι μαύρη και αξίζει να τιμωρηθεί. Επέλεξαν να γίνουν Ναζί για να μάθουν και να εξελιχθούν. Αν έχεις 1000 δολάρια και τα ξοδεύεις από δω κι από ’κεί και δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς σου κάποια στιγμή θα χάσεις το σπίτι σου. Αυτό δεν είναι τιμωρία, είναι συνέπεια. Το κάρμα είναι ένας απρόσωπος νόμος που υπάρχει στο σύμπαν για να διατηρείται η τάξη. Καθώς οι ψυχές αυξάνουν σε σοφία με τις διάφορες ενσαρκώσεις τους, αντιλαμβάνονται τις αρνητικές τους πράξεις, λέξεις και σκέψεις και επιλέγουν να ζουν με τρόπους που να μην συσσωρεύουν κάρμα’’.

‘’Γιατί διάλεξαν τόσο δύσκολη ζωή;’’
‘’Επέλεξαν το εντατικό τμήμα για να επιταχύνουν τις γνώσεις τους. Ο Μπράντλευ ήθελε να κλειδωθεί μέσα στο σώμα του για να είναι σίγουρος ότι θα μάθει’’.

‘’Ο Ράιαν και ο Μπράντλευ έχουν κάποιες διαμεσικές ικανότητες’’, είπε η Τζένιφερ. ‘’Συνδέεται αυτό με τις αναπηρίες τους;’’
‘’Η πλειονότητα των παιδιών που γεννούνται σήμερα είναι αυτό που λέμε Ίντιγκο (Indigo). Είναι η εξέλιξη του Homo Sapiens. Είναι καλύτερα ‘’καλωδιωμένα’’ απ’ ό,τι εμείς και έχουν ικανότητες να επικοινωνούν με τις άλλες διαστάσεις’’.

‘’Όταν οι γονείς έχουν παιδιά με κάποια αναπηρία νιώθουν ενοχή και ρίχνουν το φταίξιμο στα γονίδιά τους. Τι θα έλεγες στους ανθρώπους αυτούς;’’
''Το αίσθημα της ενοχής και της ντροπής δεν εξυπηρετεί το σκοπό της εξέλιξης και σε κρατάει πίσω. Να το δεις σαν ευκαιρία. Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς είναι δάσκαλοι των γονιών τους, παρ’ όλο που μαθαίνουν από τους γονείς τους. Μέσα από τα παιδιά οι γονείς μαθαίνουν υπομονή, αναγνώριση της αξίας τους, πειθαρχία στη ζωή τους κλπ. Επίσης η πρόκληση του να είσαι γονέας ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες είναι ευκαιρία να μάθεις να αγαπάς. Οι γονείς αυτοί είναι σιωπηλοί ήρωες. Μακριά από τον κόσμο του ανταγωνισμού και της επιτυχίας δεν αναζητούν τη δόξα αλλά εκατομμύρια τέτοιοι γονείς και παιδιά ζουν ζωές όπου δοκιμάζονται τα κουράγια και οι αντοχές τους, επιβεβαιώνοντας καθημερινά ότι ζούνε με χάρη και αξιοπρέπεια. Οι ζωές τους είναι γεμάτες ήρεμη υπεροχή''. 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη



Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Το Ταξίδι μιας Γυναίκας στη Μεταθανάτια Ζωή, με τα δικά της λόγια


Η αφήγηση γίνεται από την επαγγελματία διαισθητικό (channeler) Debra Reeves που βοήθησε στην επικοινωνία:

«Στο έργο μου ως επαγγελματίας διαισθητικός, πριν από μερικές εβδομάδες μου ζητήθηκε να έρθω σε επαφή με μια γυναίκα, τη Ρόουζ, που είχε πεθάνει μόλις τρεις εβδομάδες πριν. Η κόρη της Ρόουζ (ας την ονομάσουμε "Σόνια") ανησυχούσε πολύ. Δεν μου ζητείται συχνά να έρχομαι σε επαφή με τους αποθανόντες αγαπημένους, αλλά συμφώνησα να προσπαθήσω να έρθω σε επαφή με τη Ρόουζ ή να συναντήσω τα πνεύματα-οδηγούς της Σόνιας και να πάρω μηνύματα. Μπορούσα να νιώσω την ανησυχία και τη θλίψη της Σόνιας.

Η Ρόουζ υπέφερε από Alzheimer 12 χρόνια πριν πεθάνει και είχε περάσει τα τελευταία δύο χρόνια αδυνατώντας να επικοινωνήσει με την οικογένειά της, κάτι που σου σπάραζε την καρδιά αν λάμβανες υπόψη πόσο πνευματική, ζωηρή και κοινωνική ήταν πριν από το Alzheimer. Η Σόνια ήθελε να ελέγξω ότι η μαμά της ήταν εντάξει και ότι η κατάστασή της δεν είχε θολώσει την ικανότητα μετάβασής της στο πνευματικό πεδίο.

Η Ρόουζ ήρθε δυνατά και καθαρά μόλις μπήκα στο πεδίο του πνεύματος και μπόρεσα να μιλήσω άμεσα μαζί της. Είχα μια μικρή ανησυχία για το τι θα μπορούσε να μου πει, ειδικά επειδή δεν ήταν στο πνεύμα πολύ καιρό. Συνήθως οι πρόσφατα αποθανόντες δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν επειδή προσπαθούν να μιλήσουν με εμάς που είμαστε σε ριζικά διαφορετικό μήκος κύματος (φανταστείτε να προσπαθείτε να κάνετε μια υπαρξιακή συζήτηση με ένα παιδί προσχολικής ηλικίας)!
Πρέπει να εξασκηθούν για να μπορούν να επικοινωνήσουν με εμάς τους ‘χαμηλούς’ Γήινους!

Η Ρόουζ αδυνατούσε να μου πει λέξεις αλλά μου έδειχνε αυτά που ήθελε να μου πει με εικόνες. Έφτιαχνε εικόνες με λέξεις για να τις βλέπω και να προσπαθώ να τις περιγράψω. Όπως το έθεσε:
"Οι λέξεις είναι τόσο βρωμερές! Δεν ανταποκρίνονται στα συναισθήματα! Δεν έρχονται καν κοντά στο να εκφράζουν αυτό που νιώθω. Γι 'αυτό και χρησιμοποιώ άλλες μεθόδους. Όνειρα. Εικόνες. Σημάδια και σύμβολα στη φαντασία σου. Αυτά είναι πιο ισχυρά και βαθύτερα από οποιαδήποτε λέξη. Δεν μπορώ να ταλαιπωρούμαι προσπαθώντας να βρω την ακριβή λέξη. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα με μια φωτογραφία. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο με μακρύ στέλεχος, με όλα τα αγκάθια του να έχουν αφαιρεθεί τρυφερά. Αυτό αξίζει πολύ περισσότερο από τις λέξεις. Αυτή η εικόνα λέει όλα όσα πρέπει να σου πω".

Το γράψιμο ήταν εξουθενωτικό: προσπάθησα να μεταφράσω τα συναισθήματά της σε λέξεις που με έκαναν να της δώσω δίκιο. Συχνά η αίσθηση ήταν κυριολεκτικά απερίγραπτη! Με την πάροδο του χρόνου η Ρόουζ θα είναι πιο αποτελεσματική και θα ασκηθεί στο να μεταφράζει την ενέργεια σε λέξεις και θα είναι σε θέση να είναι πιο σαφής στην επικοινωνία της. Κάνει εξαιρετικά καλή δουλειά αν λάβουμε υπόψη πόσο λίγο χρόνο έχει που βρίσκεται στο πνεύμα!
Ελπίζω τα αποσπάσματα να σας δώσουν μια ιδέα για το τι βίωσε η Ρόουζ. Όπως θα μπορέσετε να δείτε, άρχισε αμέσως μια ζωντανή περιγραφή του πώς αισθάνθηκε όταν άφησε το σώμα της. 
Η κόρη της μου έδωσε την άδεια να μοιραστώ την επικοινωνία της μαζί σας, και μου έγραψε: ‘’Αυτή η επικοινωνία είναι μια όμορφη μαρτυρία για τη μαμά, μια πολύ πνευματική και γεμάτη αγάπη γυναίκα. Είμαι τόσο χαρούμενη που βρίσκεται εν ειρήνη. Ήταν μια ευγενική, αξιαγάπητη, συμπονετική ψυχή που την αγαπούσαν άνθρωποι όλων των κοινωνικών κλάδων’’.

Είμαι τόσο ευγνώμων γι’ αυτή τη γενναιοδωρία της! Η Ρόουζ μας μετέφερε μια τόσο πολύτιμη σοφία η οποία μπορεί να προσφέρει παρηγοριά και κατανόηση σε πολλούς - όχι μόνο για το θάνατο και για την εμπειρία της ψυχής, αλλά επίσης και για την εμπειρία που είχε από το Αλτσχάιμερ. Μας μετέδωσε πολλές πληροφορίες και μας έκανε να πάρουμε μια γεύση από τον κόσμο της… ουάου!
Είπε:
"Μην φοβάσαι τόσο πολύ το θάνατο ούτε αυτό που με έπληξε. Είμαι καλά. Μόλις εγκατέλειψα το σώμα μου ξαναβρήκα τη συνείδησή μου! Ήταν σαν να ξυπνούσα από ένα μακρύ και τρομερό όνειρο! Ήμουν ξύπνια! Ολότελα ξύπνια! Σε κοίταζα που στεκόσουν δίπλα στο κρεβάτι μου και ειλικρινά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ήσουν τόσο λυπημένη. Γιατί να κλαις; Είμαι εδώ! Μπορούσα να σε δω, αλλά εσύ δεν μπορούσες! Παρέμεινα αιωρούμενη από πάνω σου για όσο περισσότερο διάστημα μπορούσα, ελπίζοντας ότι θα με αισθανόσουν. Αλλά έπρεπε να συνεχίσω το ταξίδι μου και έτσι έπρεπε να εγκαταλείψω το δωμάτιο κι εσένα, αγαπημένη μου.
Αχ ναι! Είναι τόσο απίστευτα δύσκολο να περιγραφεί! Ήταν σαν να πέταγα από πάνω μου ένα παλιό πανωφόρι, ένα βαρύ βαρετό παλτό! Αισθάνθηκα αμέσως ελαφρύτερα, φωτεινότερα και έτρεξα προς τα πάνω σαν ένα μπαλόνι! Χωρίς το παλτό μπορούσα να βλέπω και να αισθάνομαι την αληθινή ουσία μου απρόσκοπτα. Έχασα κάθε τι που με χώριζε από τα σύννεφα και τους ωκεανούς, κάθε τι που με χώριζε από σένα...! Ήταν μια εκπληκτική αίσθηση. Το παλτό τώρα μου έμοιαζε σαν ζουρλομανδύας ή σαν κλουβί. Ήμουν ελεύθερη! Ένιωθα τόσο ελεύθερη!
Πήγα σε ένα μέρος χωρίς φως. Δεν ήταν σκοτεινό! Δεν ήταν ένα τρομακτικό ή απειλητικό μέρος. Ήταν περισσότερο ένας χώρος ξεκούρασης και ανάκαμψης. Ήταν σαν το συναίσθημα που έχει κάποιος μόλις σηκώνεται από τον ύπνο. Μια ευρυχωρία, μια σαφήνεια χωρίς αιτία ή μορφή. Καμιά σκέψη δεν περνούσε από το μυαλό μου. Ήμουν γεμάτη με μια αίσθηση (που δεν μπορεί να περιγραφεί) ευδαιμονίας (πέρα από αγάπη, ηρεμία ή γαλήνη).
Όταν εισήλθα στο πνεύμα, έχασα κάθε ενδιαφέρον για τα «Γιατί» της ζωής μου. Παρατηρούσα όσα εμφανίζονταν σαν μια σειρά από φωτεινές εικόνες. Όλα φαίνονταν τόσο ενδιαφέροντα! Είχα επιλέξει μια τόσο γεμάτη δράμα και δράση ζωή! Δεν την έκρινα. Δεν ήταν ούτε καλή ούτε κακή, θλιμμένη ή θυμωμένη, ή ευτυχισμένη. Απλά ήταν. Είχα αποβάλει κάθε κρίση για τη ζωή μου. Δεν μπορούσα πλέον να βλέπω κανένα από τα κεφάλαια της ζωής μου, ακόμα και τα πιο φρικτά, σαν κάτι άλλο παρά μόνο ως δώρα και ευλογία. Πόσο τυχερή ήμουν! Πόσο ευλογημένη ένιωθα που είχα αυτή την απίστευτη ευκαιρία! Είδα όλα εκείνα που μου συνέβησαν χωρίς να με νοιάζει. Είδα πώς οι πράξεις και οι σκέψεις μου είχαν επηρεάσει άλλους και ένιωσα τύψεις. Αλλά και πάλι δεν κρίθηκα ούτε έκρινα. Ήταν όπως ήταν. Ένιωσα όλους τους κυματισμούς της ζωής μου να εξαπλώνονται όλο και περισσότερο, πολύ πιο πέρα ​​από την κατανόησή μου. Ένιωσα ευλογημένη. Κατάλαβα.

Να θυμάσαι ότι δεν αισθάνομαι ξεχωριστή από σένα. Δεν αισθάνθηκα κανένα "σχίσιμο" καθώς σε άφηνα. Αντιθέτως, ένιωσα πιο συνδεδεμένη από ποτέ. Αυτή είναι η περίεργη εμπειρία της αποχώρησης από το σώμα. Είναι σαν αυτό το σώμα να μας χωρίζει όχι μόνο σωματικά αλλά και με κάθε άλλο τρόπο. Τώρα που δεν είμαι πλέον περιορισμένη μέσα στο σώμα μου - μπορώ να αισθανθώ ΤΑ ΠΑΝΤΑ"!

Η Ρόουζ ήταν πλέον σε θέση να συνδέεται με τις σκέψεις και τα συναισθήματα των αγαπημένων της, όχι μόνο με εκείνα που λέγονται με φωνή δυνατά! Καταπληκτικό!

"Τώρα έχω μετακινηθεί ακόμα πιο πέρα ​​από αυτό. Σε νιώθω σαν φυσαλίδες σκέψης που ξεδιπλώνονται και μεταμορφώνονται. Νιώθω τόσο κοντά σου…! Γιατί είσαι σε τέτοια κατάσταση θλίψης; Δεν μπορείς να αισθανθείς την παρουσία μου ακόμη - όπως ακριβώς εγώ κατά τη διάρκεια της αρρώστιας μου (την περασμένη δεκαετία); Είμαι ΑΚΟΜΑ εδώ! Δεν έχω φύγει! Νιώθω περισσότερο παρούσα κοντά σου από όσο πρωτύτερα. Κατά κάποιον τρόπο είμαι μέσα σου, μαζί σου, ένα μέρος σου. Δεν έχω όρια, δεν υπάρχουν εμπόδια! Τίποτα!
Αυτή η αποσύνδεση που νιώθεις από μένα δεν είναι πραγματική. Είμαι εξίσου παρούσα και με την ίδια επίγνωση όσο πάντα. Δεν είμαι ένα τηλεφώνημα μακριά - είμαι μια σκέψη μακριά! Είμαι πιο κοντά σου τώρα από ό,τι ήμουν στη ζωή σου...  Ίσως δεν απαντάω τόσο γρήγορα ή εύκολα όπως έκανα κάποτε! Αλλά σε ακούω και απαντώ σε είδος".

Η Ρόουζ επανέλαβε το ίδιο για να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην εμπειρία:
"Είμαι εδώ! Είμαι μόνο μια σκέψη μακριά! Δεν έχω φύγει! Είμαι μαζί σου. Σ 'αγαπώ τόσο πολύ. Σ 'αγαπώ πέρα από λόγια. Θα είμαι εδώ κοντά σου για πάντα. Θα σε περιμένω να έρθεις κάποτε. Μαθαίνω όσα μπορώ να μάθω και μεταβάλλω τη δόνησή μου καθώς κινούμαι στα πεδία".

Η Ρόουζ προσπαθεί να περιγράψει το απερίγραπτο: τα Πνευματικά Πεδία. Ακριβώς όπως υπάρχουν πολλές διαστάσεις στη Γη - με τα οποία η συνειδητότητα της Ρόουζ συνηχούσε σε κάθε δεδομένη στιγμή - υπάρχουν επίσης πολλές διαστάσεις στους πνευματικούς κόσμους όπου η κάθε ψυχή πηγαίνει με βάση την ποιότητα της καρδιάς και την κατάσταση της συνειδητότητας που είχε τη στιγμή του θανάτου.
Η δική μου κατανόηση είναι ότι, για να εισέλθει η Ρόουζ στα υψηλότερα επίπεδα των πνευματικών πεδίων, πρέπει πρώτα να φτάσει σε υψηλότερη κατάσταση συνειδητότητας αυξάνοντας τη δόνηση της συνειδητότητας της ψυχής της μέσα από μια διαδικασία εξαγνισμού. Με την αύξηση της δονητικής της συχνότητας θα συντονιστεί με φυσικό τρόπο με τα υψηλότερα δονητικά επίπεδα της πνευματικής σφαίρας. Καθώς θα αυξάνει τη δόνηση της, θα ανέρχεται σε όλο και υψηλότερα επίπεδα ύπαρξης έως ότου θα περιβάλλεται μόνο από καθαρό φως. Στο υψηλότερο επίπεδο θα περιβληθεί από μια ισχυρή ενέργεια αγνής αγάπης και νοημοσύνης – την βασική ουσία των πάντων στο σύμπαν. Σε αυτό το επίπεδο η Ρόουζ θα καταλάβει ότι δεν χρειάζεται πλέον να έχει μορφή, θα είναι μια πολυδιάστατη ύπαρξη αγάπης και φωτός. Θα νιώσει την ενότητα με το Όλον που Υπάρχει, αλλά θα έχει ακόμα την ελεύθερη βούληση και την ικανότητα να επιλέξει αν θα μετενσαρκωθεί ή όχι.
Από τη στιγμή που πέθανε, η Ρόουζ είχε χάσει κάθε επιθυμία να καταλάβει γιατί χρειάστηκε να έχει την τόσο κουραστική εμπειρία του Αλτσχάιμερ. Είπε στην κόρη της: "Δεν έχω την ανάγκη να καταλάβω το γιατί. Δεν θέλω να ζητήσω εξηγήσεις ή απαντήσεις. Ήταν όπως ήταν. Έκανα ό,τι μπορούσα καλύτερο, όπως έκανα πάντα. Ήταν ευχή και κατάρα μαζί. Να συμφιλιωθείς με αυτό και να ηρεμήσεις". 

Η Ρόουζ περιέγραψε τη ζωή της κατά το διάστημα που υπέφερε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε να επικοινωνεί τα δύο τελευταία χρόνια, διαβεβαίωσε την κόρη της:
"Δεν έχει απομείνει τίποτα που να μην στο έχω πει. Ίσως δεν μπόρεσα να μιλάω (στο τέλος) αλλά ξέρεις όλες τις σκέψεις μου. Ξέρεις πόσο σε αγαπώ και θέλω μόνο το καλύτερο για σένα. Αυτά τα χρόνια ήταν σκληρά. Ένιωθα κλειδωμένη σε ένα σώμα που δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει όπως το χρειαζόμουν. Ήταν ένα τρομακτικό πράγμα που έπρεπε να περάσω".

Αν και αποδυναμωμένη από τη νόσο, η Ρόουζ ανακάλυψε την ικανότητά της να φεύγει από το σώμα της και να ταξιδεύει με το αστρικό της σώμα στο πνεύμα. Το αστρικό ταξίδι είναι η ικανότητα να ταξιδεύει κανείς κατά βούληση, ενώ εξακολουθεί να συνδέεται με ένα χρυσό ή αργυρό νήμα με το φυσικό του σώμα.

Η Ρόουζ περιέγραψε: "Αλλά είχα μια ζωή. Είχα πολλά χρόνια για να προετοιμαστώ ν' αφήσω κάποτε το σώμα μου. Εκπαιδευόμουνα. Έμαθα να αφήνω το καταρρακωμένο σώμα μου κατά βούληση και να διασχίζω το σύμπαν όποτε χρειαζόμουν ένα διάλειμμα! Είχα γίνει έμπειρη. Το είδες. Γνώριζες ότι ήμουν πολύ μακριά! Υπάρχει πάντα ένας σκοπός στην τρέλα! Εξοικειώθηκα με τη ζωή χωρίς σώμα πολύ πιο πριν από τώρα".
Αυτό σήμαινε ότι η Ρόουζ δεν είχε χάσει τις σημαντικές στιγμές της ζωής της αγαπημένης κόρης της και της περιέγραψε την πρόσφατη συνειδητοποίηση του ρόλου της στη ζωή της. Η κόρη της Σόνια πίστευε ότι η μαμά της δεν ήταν αρκετά παρούσα στη ζωή της μετά από το θάνατό της. Δεν μπορούσε να την νιώσει. Τα όνειρα που συνήθως έβλεπε με τη Ρόουζ μέσα σε αυτά, σταμάτησαν όταν πέθανε. Αλλά η Ρόουζ εξήγησε γιατί συνέβη αυτό: "Να ξέρεις ότι τώρα που έχω αφήσει το σώμα μου ο ρόλος μου έχει αλλάξει. Μαθαίνω επίσης να μην παρεμβαίνω ή να μην ασχολούμαι πολύ. Οι σκέψεις σου είναι δικές σου και θα σου προσφέρω κακή υπηρεσία εάν ανακατεύομαι με αυτές...
Με καθοδηγούν, μαθαίνω. Έχω αποφασίσει να μην είμαι τόσο ισχυρή και δυναμική επιρροή στη ζωή σου. Είναι για το ύψιστο καλό σου. Κοιτάζω πίσω και συνειδητοποιώ ότι ήμουν μια πολύ ισχυρή επιρροή για σένα. Πρέπει να κάνω ένα βήμα πίσω και να σου επιτρέψω να ασκείς τη δική σου θέληση και να είμαι θεατής παρά παίκτης. Είναι για το ύψιστο καλό σου, αγαπημένη μου. Δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να παρεμβαίνω από το περιθώριο"!

Η Ρόουζ φαίνεται να έχει πάρει ένα ρόλο στη ζωή της κόρης της που μοιάζει πολύ με αυτόν ενός πνευματικού οδηγού. Αναφέρει ότι είναι απαραίτητο να κάνει λίγο πίσω: αυτό θυμίζει πολύ το πώς ένας πνευματικός οδηγός δεν θέλει να παρεμβαίνει στην ελεύθερη βούληση του ατόμου και στην προσωπική του αυτονομία.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός αμερόληπτου πνευματικού οδηγού και μιας καλοπροαίρετης μητέρας που συμμετέχει ενεργά στη ζωή των παιδιών της - μερικές φορές προσφέρει τη γνώμη της με υπερβολικό τρόπο!

Οι πνευματικοί οδηγοί τείνουν να είναι αρκετά φειδωλοί με τις πληροφορίες που δίνουν, όταν τους ρωτούν πολύ συχνά για πράγματα που δεν είναι απαραίτητα και το ύψιστο καλό των ανθρώπων! Αντίθετα, προτιμούν να σας ενθαρρύνουν να κάνετε αυτό που αισθάνεστε ότι είναι καλύτερο και είναι θετικό, επιβεβαιώνοντας οποιαδήποτε επιλογή επιλέγετε να κάνετε. Αυτό φαίνεται να είναι και αυτό που θέλει η Ρόουζ για την κόρη της:

"Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα είμαι ΠΑΝΤΑ εκεί. Αλλά τώρα βλέπω την αξία που έχει να σε επευφημώ παρά να προσπαθώ να τρέξω εγώ τον αγώνα για σένα. Βλέπεις; Με την προθυμία μου να αποτελώ μέρος της ζωής σου, έκανα πάρα πολλά. Το βλέπω τώρα. Δεν το καταλάβαινα τότε. Θέλω μόνο το καλύτερο για σένα. Και αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να σου προσφέρω".

Και περισσότερο από αυτό, η Ρόουζ τώρα φαίνεται σίγουρη ότι μπορεί να συν-δημιουργήσει και να βοηθήσει να εκπληρώνονται οι επιθυμίες της κόρης της. Ουάου! Αυτός είναι συνήθως ένας ρόλος για τους ανώτερους πνευματικούς οδηγούς ή τους αγγέλους... Και θυμηθείτε απλά ότι η Ρόουζ ήταν μόνο 3 εβδομάδες στο πνεύμα! Τι αξιόλογη γυναίκα!

Είπε:
"Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να με καλέσεις όταν με χρειάζεσαι. Σε νιώθω. Ακούω τα αιτήματά σου και εργάζομαι σκληρά για να σε βοηθήσω να τα δημιουργήσεις στον κόσμο σου (σε μορφή). Μπορώ να σε βοηθήσω. Θα κάνω ό, τι μπορώ για να σε βοηθήσω. Ο χρόνος μου δεν είναι περιορισμένος κι έτσι μπορώ να μεταβάλω τον χρόνο και τον χώρο για να δημιουργήσω τις απαραίτητες αλλαγές. Ζήτα. Να είσαι σαφής με αυτό που θέλεις και ζήτα".

Όταν η κόρη της ζήτησε καθοδήγηση σχετικά με την πορεία και το σκοπό της ζωής της, η Ρόουζ είχε αυτά τα βαθιά λόγια αγάπης και ενθάρρυνσης να πει:
"Η ζωή σου είναι δική σου, αγαπημένη μου. Υποστηρίζω ό, τι κάνεις. Σε αγαπώ περισσότερο κάθε μέρα που είμαι εδώ. Σε βλέπω και βλέπω όλα αυτά που κάνεις. Αλήθεια. Σε βλέπω περισσότερο από ποτέ πριν. Σε καταλαβαίνω… καταλαβαίνω αυτό που σε οδηγεί και αυτό που σε παρακινεί. Το βλέπεις αυτό μέσα σου; Βλέπεις πόσο όμορφη είσαι;  
Νιώθω τιμημένη! Με κάθε αναπνοή που παίρνεις νιώθω τιμημένη. Είσαι μια ευλογία! Η ζωή σου και ο κόσμος που δημιουργείς είναι μια ευλογία. Δες όλα όσα κάνεις όχι με την παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά ως ένα τεράστιο πολύχρωμο χαλί. Υφάδι και ύφανση τέλεια! Δημιουργείς ένα αριστούργημα! Όλοι πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο χωρίς να κάνουμε συγχρόνως και μεγάλες δηλώσεις. Αλλά αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι η αλήθεια. Το να μιλήσεις σε κάποιον στη στάση του λεωφορείου, να κρατήσεις το χέρι της κόρης σου και να της δείξεις πόσο την αγαπάς, το να είσαι παρούσα και δυνατή όταν ο άντρας σου είναι αναστατωμένος… Αυτές οι στιγμές έχουν πολλά και μόνιμα αποτελέσματα που δεν μπορείς να φανταστείς. Οι κυματισμοί αυτών των ενεργειών συνεχίζονται και συνεχίζονται. Είναι αξίες που δεν μπορούν να μετρηθούν! Κατάλαβε ότι κάνεις μια διαφορά. Με κάθε αναπνοή και κάθε ενέργεια κάνεις μια διαφορά. Και όσο περισσότεροι άνθρωποι αλληλεπιδράτε με τη μεγαλύτερη διαφορά που μπορείτε να κάνετε, τόσο πιο μεγάλες οι διακυμάνσεις που απλώνονται όλο και πιο μακριά. Αυτό είναι το μόνο που απαιτείται. Δεν χρειάζονται μεγάλες δηλώσεις. Διαδώστε την αγάπη σας ευγενικά...

Μην τρέχεις τόσο. Έχεις πολύ καιρό ακόμα να ζήσεις. Απόλαυσε τις στιγμές που ζεις και μην σπαταλάς το χρόνο σου αναλογιζόμενη το μακρινό μέλλον. Σταμάτησε και πάρε μια ανάσα. Κοίταξε τα χέρια σου και γύρνα σε αυτό που κάνεις εκείνη την ώρα, εκεί που βρίσκεσαι. Ξέρω ότι είναι εύκολο να παρασυρθείς (έχω βρεθεί εκεί την τελευταία δεκαετία!), αλλά προσπάθησε να επιστρέφεις εκεί που βρίσκεσαι. Για μια στιγμή. Αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή στο τώρα. Αυτό είναι το μόνο που μετράει.
Αγάπα την κόρη σου όπως σε αγαπώ. Η αγάπη μου είναι μια επέκταση αυτού που της δίνεις (μέσα από σένα μπορώ να της δώσω τη φυσική αγάπη που θέλει - αλλά και της γενεαλογίας των μητέρων που έχουν περάσει καθ 'όλη τη διάρκεια των γενεών). Σ 'αγαπώ τόσο πολύ! Είμαι πάντα μαζί σου. Είμαι μαζί σου. Σ' αγαπώ".

Όταν ρωτήθηκε αν η κόρη της θα μπορούσε να την βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο, η Ρόουζ απάντησε: "Δεν έχω ανάγκη από τίποτα. Δεν χρειάζομαι βοήθεια. Το ταξίδι μου προς τα πάνω δεν μπορεί να επηρεαστεί από οτιδήποτε και αν κάνεις. Είναι δικό μου. Νιώθω υπέροχα! Είμαι υπέροχη! Εύχομαι μόνο να μπορούσες να με έβλεπες τώρα! Εύχομαι μόνο να άγγιζα το χέρι σου για μια τελευταία φορά και να σου πω ξανά και πάλι ότι σ’ αγαπώ. Το ξέρεις. Αλήθεια πόσο σ’ αγαπώ!"

Οι τελευταίες λέξεις της Ρόουζ ήταν υπέροχες, τις ένιωθες μέσα στην καρδιά και η αγάπη για την κόρη της εκφραζόταν με απίστευτο πάθος:
"Είμαι μαζί σου. Είμαι πάντα μαζί σου. Κρατάω το χέρι σου και το σφίγγω με σιγουριά όταν το χρειάζεσαι. Όλα θα πάνε καλά. Είμαι εδώ. Ω, αγαπημένη! Ο καιρός θα περάσει και οι εποχές θα διαδέχονται η μία την άλλη και θα μεγαλώνεις κι εγώ θα είμαι πάντα μαζί σου (τη μία ζωή μετά την άλλη). (Βάζει το χέρι της στην καρδιά της, κάτι που γίνεται μέσω του διαμέσου). Είσαι πάντα στην καρδιά μου. Είσαι κομμάτι μου. Δεν γίνεται να είμαστε χωριστά".

Η Ρόουζ δεν μπόρεσε να μην παραστεί στην κηδεία της. Η κόρη της επιβεβαίωσε ότι είχαν σχεδιάσει μια λαμπρή τελετή για εκείνη την πληθωρική, όμορφη ψυχή. Αυτά που η Ρόουζ είδε, όμως, ήταν απίστευτα. Η μετάβασή της στο θάνατο έχει αλλάξει ριζικά τις προσδοκίες μας για πάντα!

"Τώρα έχω αποβάλει κάθε σωματική αίσθηση. Είμαι χωρίς μορφή. Αλλά όταν παρακολούθησα την τελετή που κάνατε όταν πέθανα, ο νους μου ήταν ξεκάθαρος και μπορούσα να βλέπω τις σκέψεις όλων σας καθώς αυτές περνούσαν από το νου σας – και όλα όσα νιώθατε. Ήταν σαν σκιές ή σαν φούσκες που πρόβαλαν και έπαιρναν μορφή και μετά χάνονταν. Για μένα είχατε όλοι χάσει τη στέρεη μορφή του σώματός σας. Κοιτώντας κάτω στη μάζωξη των συγγενών και των φίλων σάς έβλεπα διαφανείς. Τα σώματά σας λαμπύριζαν φωτεινά γύρω από τις ψυχές σας".

Νιώθω τόσο ευλογημένη που γνώρισα τη Ρόουζ και μοιράστηκα αυτή την απίστευτη εμπειρία με την κόρη της. Η γνώση ότι η μαμά της δεν έχει φύγει για πάντα, αλλά είναι στην πραγματικότητα σε μια ευρύτερη κατάσταση συνειδητότητας, είναι καλά και βιώνει μια τέτοια θαυμάσια ύπαρξη στη μετά θάνατον ζωή, φυσικά και δεν μπορεί να την απαλλάξει από τη θλίψη που βιώνει. Μια απίστευτη γυναίκα όπως η Ρόουζ πρέπει να της έχει αφήσει μεγάλο κενό στη ζωή της. Πρόσθεσα και τον εαυτό μου στους πολλούς, πολλούς ανθρώπους που θα θυμούνται την Ρόουζ με αγάπη.

Λίγα λόγια για την διαισθητικό Debra Reeves.
Η Debra είναι διαισθητικό διάμεσο με πάνω από 20 χρόνια εμπειρίας και επικοινωνεί απευθείας με το Πνεύμα.  Είναι Πνευματική Διασώστρια (Spirit Rescue Worker) και συμπαραστέκεται σ’ εκείνες τις ψυχές που υποφέρουν όταν πεθαίνουν και είναι γεμάτοι αγωνία και φόβο.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη