Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Το Πέπλο της Λήθης - μέρος Β'

           H Παραβολή του Βασιλιά και το Φίλτρο της Λήθης

Μια φορά ήταν ένας πλούσιος και ισχυρός βασιλιάς με ένα τεράστιο βασίλειο. Ήταν γνωστός για τη σοφία και τις γνώσεις του. Ένα από τα καθήκοντά του ήταν να είναι δικαστής όλων των διαφορών που προέκυπταν στη χώρα του. Αλλά αυτό δεν ήταν κάτι που του άρεσε, γιατί απλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι σήμαινε να είναι κανείς φτωχός, άπορος ή να πεθαίνει από την πείνα. 
Δεν μπορούσε να καταλάβει μερικά από τα κίνητρα και τις πράξεις των αγροτών και έτσι ένιωθε ότι δεν είχε τα εφόδια για να τους κρίνει. Πώς θα μπορούσε να καταλάβει πραγματικά τη ζωή του αγρότη; Πήγε λοιπόν να συμβουλευτεί τον πιο αξιόλογο σύμβουλό του: τον μάγο της αυλής του. Η λύση που βρήκε ο μάγος και είπε στον βασιλιά, ήταν να τον μαγέψει και να τον κάνει να ξεχάσει όλα όσα ήξερε. Μετά θα τον έντυνε με τα ρούχα ενός αγρότη και θα τον άφηνε κάπου με λίγα κέρματα στο πορτοφόλι του. Σε ένα χρόνο το μαγικό ξόρκι θα πέρναγε από μόνο του και ο βασιλιάς θα θυμόταν ξανά ποιος ήταν. 

Με αυτό τον τρόπο, για ένα ολόκληρο χρόνο ο βασιλιάς θα ζούσε ως αγρότης και θα μάθαινε πώς είναι η ζωή ενός αγρότη. Ο βασιλιάς συμφώνησε με το σχέδιο. Ντύθηκε με τα ρούχα ενός φτωχού χωρικού και τον άφησαν κοιμισμένο σε ένα πανδοχείο. Όταν ξύπνησε δεν ήξερε ποιος ήταν ούτε πώς είχε βρεθεί εκεί. Μερικοί ντόπιοι τον λυπήθηκαν που βρισκόταν σε σύγχυση και τον βοήθησαν για μερικές μέρες. Αλλά δεν φαινόταν να ξέρει κάποιες αγροτικές εργασίες ώστε να μπορέσει να τους ξοφλήσει. Και ακόμα, η στάση και το ύφος του έδειχναν μιαν αλαζονεία και μιαν αχαριστία που δεν τους άρεσε. Έτσι, σύντομα τον παράτησαν και βρέθηκε ξανά μόνος. Πεινασμένος, άθλιος και απεγνωσμένος στράφηκε στην κλοπή. Αλλά τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στη φυλακή.

Έτσι έγινε στ’ αλήθεια; Ή  μήπως θα μπορούσαν να έχουν γίνει και διαφορετικά τα πράγματα;

Ίσως ο βασιλιάς να αναγνώριζε την ευγένεια και την καλοσύνη των ανθρώπων προς έναν ξένο και να αποφάσιζε, να προσπαθήσει τουλάχιστον, να τους ανταποδώσει την καλοσύνη τους… Ίσως να ανακάλυπτε μέσα του την αποτελεσματικότητα ενός ηγέτη και σε συνδυασμό με ένα μυαλό καλά εκπαιδευμένο να κατάφερνε να τους κάνει να τον εκτιμήσουν και να του αναγνωρίσουν κάποιες ικανότητες. Ίσως να γινόταν ένας φημισμένος αρχηγός τους…  Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να συμβεί; 

Ο βασιλιάς ήθελε να γνωρίσει από κοντά την εμπειρία τού να είναι κανείς φτωχός και με το να περάσει μέσα από τη λησμονιά του ποιος πραγματικά ήταν, θα μπορούσε να ανακαλύψει και άλλες ικανότητες για τον εαυτό του που δεν γνώριζε μέχρι τότε. Δηλαδή ποια ήταν η πραγματική του φύση και όχι ποιος ήταν από τις περιστάσεις (βασιλιάς). 
Αν επεκτείνουμε την παραβολή και επιτρέψουμε στον βασιλιά να ζήσει μέσα στη λησμονιά όχι για έναν χρόνο αλλά για περισσότερους, ή καλύτερα για περισσότερες ζωές, όσες δηλαδή του χρειαστούν μέχρις ότου ξυπνήσει από μόνος του και θυμηθεί ποιος πραγματικά είναι μέσα από τη διαδικασία της αυτό-ανακάλυψης, τότε θα κατανοήσετε καλύτερα τι έχει συμβεί με εσάς στη Γη.
Έχετε θέσει τους εαυτούς σας κάτω από το φίλτρο της λησμονιάς και ταξιδεύετε στον κόσμο της λήθης έως ότου είστε έτοιμοι και θυμηθείτε. Και μέσα στον θαμπό κόσμο της λησμονιάς ανακαλύπτετε τα πιο θαυμαστά πράγματα γύρω από τον εαυτό σας και γύρω από τη ζωή και από το Παν Που Υπάρχει. Μένετε μέσα στον κόσμο της λησμονιάς μέχρι να ανακαλύψετε και να δημιουργήσετε το δρόμο έξω από αυτόν. Μέχρι να θυμηθείτε ποιοι είστε πραγματικά. Όλοι οι δρόμοι και τα μονοπάτια της ανακάλυψης, της δημιουργίας και της ενθύμησης οδηγούν αναπόφευκτα στoν ίδιο προορισμό: ότι όλα είναι ένα. Αυτό είναι που σας κρύβει το Πέπλο και λογικά, γνωρίζοντάς το αυτό, βρίσκετε το μονοπάτι που οδηγεί έξω απ’ αυτό. Φυσικά δεν αρκεί να το γνωρίζετε αυτό μόνο με το νου αλλά με κάθε σκέψη, λέξη και πράξη. Να το γνωρίσετε μέχρι τον πυρήνα της ύπαρξής σας.
Αν και η παραβολή που σου διηγήθηκα είναι απλοϊκή, είμαι σίγουρος ότι κάτι θα κατάλαβες για τη σημασία του Πέπλου, ε;
Ε: Ναι, πολύ διαφωτιστική παραβολή. Καθώς μίλαγες, είχα ένα-δυο «αχά!» στιγμές. Βλέπω ότι έχει πολλά να μάθει κανείς από τα βάθη της λησμονιάς.
Α: Και να ξέρεις ότι υπάρχει έμφυτη προστασία μέσα στην άγνοια της λησμονιάς.
Ε: Αλήθεια;
Α: Βέβαια! Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει κανείς στη σκάλα των διαστάσεων, τόσο πιο δυναμικά μπορεί να δημιουργήσει. Και όσο πιο δυναμικός δημιουργός γίνεται, τόσο πιο μεγάλο κακό μπορεί να προξενήσει. 
Ας υποθέσουμε ότι ένα πανίσχυρο ον-δημιουργός βρίσκεται σε διαδικασία ανακάλυψης του τι μπορεί να κάνει και πώς θα μπορούσε να αντιδράσει σε διάφορες περιστάσεις. Αλλά διαθέτει τεράστια δύναμη. Θα ήταν σαν να βάζεις ένα παιδί υπεύθυνο για τα πυρομαχικά όλου του κόσμου. Από μια άποψη, βέβαια, αυτό συμβαίνει. Πνευματικά όντα με απεριόριστες δυνάμεις παίζουν μαζί δημιουργώντας πραγματικότητες χωρίς να αντιλαμβάνονται ή να κατανοούν τις συνέπειες των επιλογών τους, των πράξεων και των ικανοτήτων τους. 
Σε αυτό το επίπεδο δημιουργίας, όταν τα πράγματα δεν βαίνουν «σωστά», απλά παίρνεις τη γνώση που απόκτησες και ξαναεργάζεσαι πάνω στη δημιουργία με μεγαλύτερη επίγνωση την επόμενη φορά. Όμως, κάποιες φορές ένα ον-δημιουργός βλάπτει τον εαυτό του με τέτοιο τρόπο που δεν μπορεί να γίνει επανάληψη της δημιουργίας. Παραδείγματος χάρη όταν το ον γίνεται αυτοκαταστροφικό.
Όταν συμβεί αυτό απαιτούνται πιο δραστικά βήματα, όπως το να θέσεις το αυτοκαταστροφικό ον μέσα στο Πέπλο και να προσπαθήσει να βρει το δρόμο της αυτοθεραπείας μόνο του με το να ενσαρκώνεται στην δική σας πραγματικότητα. Γιατί από τη στιγμή που θα ξεχάσει τελείως ποιο ον είναι, θα ξεχάσει μαζί και τις τεράστιες ικανότητες και τα ταλέντα του. Αν δεν γνωρίζεις την αληθινή σου δύναμη, δεν μπορείς και να την εκφράσεις! Είναι κλειδωμένη μακριά από σένα. Έτσι το ον βρίσκει με ασφαλή τρόπο το δρόμο της επιστροφής προς την αγάπη του εαυτού και τη θεραπεία του εαυτού. Και όταν το ον βρει το δρόμο της αυτοθεραπείας, εξ ορισμού αυτό συμπεριλαμβάνει και την ολοκληρωτική ενθύμηση ότι είναι ένα με όλα τα πάντα κι ακόμα την πλήρη ενθύμηση των ικανοτήτων και των ταλέντων του – αφού όλες οι ικανότητες και τα ταλέντα του προέρχονται από την Ενότητα. Και καθώς το ον ανακαλύπτει την αληθινή, μεγαλειώδη και υπέροχη φύση του, ξαναβρίσκει τη σοφία, την ευσπλαχνία και την ενόραση να μην ξαναπέσει στην αυτοκαταστροφή. 
Ε: Επομένως τιμωρούμαστε επειδή ήμασταν αυτοκαταστροφικοί και σταλθήκαμε μέσα στο Πέπλο;  
  
Α: Αυτά που λες είναι μια πολύ λανθασμένη κατανόηση της εξήγησης που μόλις σου πρόσφερα. Δεν υπάρχει καμία τιμωρία. Κανένας δεν σε καταδικάζει. Το πράγμα έχει ως εξής: όλα είναι ένα. Αν ζητάς να βλάψεις τον εαυτό σου ή κάποιον άλλον, είναι σαν να ζητάς να βλάψεις τον ΕΝΑ. Και αυτό είναι αδύνατον. Δεν μπορείς να βλάψεις το αιώνιο και παντοτινό. Αλλά η επιθυμία σου να το κάνεις δημιουργεί μια διχοτομία. H λύση είναι ο κερματισμός: δημιουργείς άμεσα την πανίσχυρη ψευδαίσθηση του διαχωρισμού έτσι ώστε να υπάρξει ένας «εαυτός» που βλάπτει και ένας «εαυτός» που βλάπτεται.

Αυτός είναι ο απλούστερος τρόπος που μπορώ να σου δώσω για εξήγηση. Και θέλω να μοιραστώ μαζί σου ότι δεν πρόκειται για τιμωρία. Εσύ το κάνεις στον εαυτό σου. Όταν ένα ον-δημιουργός ενεργεί αυτοκαταστροφικά, δημιουργεί διαχωρισμό μέσα του. Κατεβάζει τη συνειδητότητά του σε πυκνότερο επίπεδο. Αν οι προσπάθειές του είναι προσχεδιασμένες, αν επιθυμεί να καταστραφεί τελείως, τότε θα βρεθεί στο πιο πυκνό επίπεδο του διαχωρισμού που ονομάζεται «δυαδικότητα», όπου θα ξεχάσει όλα τα από το Θεό δοσμένα δώρα, ταλέντα και ικανότητες. Ένα υποπροϊόν αυτού είναι, ότι η ικανότητά του για αυτοκαταστροφή επίσης μηδενίζεται.  


Ε: Πραγματικά το κατάλαβα. Σ’ ευχαριστώ.

Α: Κατάλαβε, σε παρακαλώ, ότι πρόκειται για ένα μεγαλειώδες σύστημα και το να το βιώνεις είναι κάτι πέρα από κάθε σύγκριση. Καρδιά αυτού του συστήματος είναι το Πέπλο της Άγνοιας. Το Πέπλο είναι ακόμα παράγων του νόμου της ελεύθερης βούλησης, ή νόμου της σύγχυσης, όπως τον αποκαλούν οι έγκριτοι συνάδελφοί μου από «Το Υλικό Ρα» (The Ra Material).
Ε: Γιατί;

Α: Θα έχεις προσέξει ότι στη Γη υπάρχουν πάρα πολλά θρησκευτικά και φιλοσοφικά συστήματα. Καθένα ισχυρίζεται ότι κατέχει την αποκλειστικότητα της αλήθειας και βρίζει τα άλλα ως ψευδή. Ύστερα πάλι, κάθε θρησκεία έχει τόσες αιρέσεις που κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιος πραγματικά θεωρείται πιστός και σε τι πιστεύει. Και μιλάμε για τις οργανωμένες θρησκείες. Αλλά υπάρχουν και όλοι εκείνοι οι αγνωστικιστές και οι άθεοι. Και οι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους πνευματικούς αλλά όχι θρήσκους. Αναζητούν τη δική τους αλήθεια στην καρδιά τους. Αλλά η κάθε καρδιά είναι διαφορετική. Έτσι υπάρχουν όλο και πιο πολλές διαφορετικές «αλήθειες» πάντοτε. Και κάθε άποψη διαφέρει ελαφρώς από την άλλη. Αν θέλει κάποιος να είναι απόλυτα ειλικρινής και ακριβής, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι δεν υπάρχουν δυο άνθρωποι που να μοιράζονται ακριβώς τα ίδια πιστεύω για το «τι είναι αληθινό». Και λοιπόν; Τι πρέπει να γίνει; Είτε όλοι οι άλλοι εκτός από σένα βρίσκεται σε σύγχυση, είναι λάθος, έχει ρωγμές στην πίστη του – ή υπάρχει κάποιος βάσιμος λόγος να πιστεύει κανείς σχεδόν σε οτιδήποτε κάτω από τον ήλιο.

Και υπάρχει. Είναι αυτός: αν συνδυάσεις το Πέπλο με το γεγονός ότι εσύ δημιουργείς τη δική σου πραγματικότητα, φτάνεις στην κατανόηση, πρώτον, ότι αγνοείς ότι φτιάχνεις τη δική σου πραγματικότητα και δεύτερον, αυτό που πιστεύεις, αυτό και θα καταλαβαίνεις. Πράγμα που είναι ένας άλλος τρόπος για να πεις ότι θα βρίσκεις πάντα όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι είναι αλήθεια αυτό που πιστεύεις. Και επειδή βρίσκεις ενδείξεις, επιβεβαιώνεις τα πιστεύω σου. Αλλά εξαιτίας του Πέπλου, δεν μπορείς να αποδείξεις τα πιστεύω σου σε κανέναν άλλο. Και αφού κι εκείνοι βρίσκουν όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι τα δικά τους πιστεύω είναι αληθινά… τότε… να μια καλή συνταγή για την καταστροφή του δογματισμού. 
Και ο καθένας σας θα είναι σε θέση να διακρίνει την ύπαρξη πληθώρας ευκαιριών για συγκρούσεις με εκείνους που επιθυμούν να βιώσουν συγκρούσεις. 

Όμως δεν είναι αυτό που θέλω να πω… αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχεις την ελεύθερη βούληση να πιστεύεις ό,τι θέλεις για την πραγματικότητά σου. Και καθώς θα πιστεύεις, θα παίρνεις τις ενδείξεις που θα σε κάνουν να αποδεικνύεσαι σωστός στον εαυτό σου. Άσχετα με τι λένε οι άλλοι, δεν θα μπορούν να σου αποδείξουν ότι έχεις λάθος, παρά μόνον αν είσαι ανοιχτός και δεις τα πράγματα όπως τα βλέπουν εκείνοι. Έχεις
απόλυτη ελευθερία να πιστεύεις σε οτιδήποτε θέλεις. Και επίσης να κάνεις σχεδόν οτιδήποτε θέλεις. Φυσικά υπάρχουν ανθρώπινοι νόμοι και κανόνες της κοινωνίας που προσπαθούν να σου υπαγορεύουν τη συμπεριφορά, αλλά δεν υπάρχουν πολλοί θεϊκοί νόμοι που να σε σταματάνε από το να κάνεις οτιδήποτε θέλεις.

Ε: Ωχ! Τι έχεις να πεις τότε… για τις άγιες γραφές κλπ; Για το «ου φονεύσεις

Α: Δεν θέλω να φανώ ασεβής, αλλά είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Αν ο Θεός έκανε το νόμο «ου φονεύσεις», τότε δεν θα μπορούσες να φονεύσεις. Τελεία. Είτε δεν θα μπορούσες να σκεφτείς ότι είναι δυνατόν να σκοτώσεις κάποιον, είτε θα ήταν αδύνατον να σκοτωθεί αυτός ο κάποιος, όπως συμβαίνει στις ανώτερες διαστάσεις. Εδώ που βρίσκομαι εγώ, είναι τελείως και ολοκληρωτικά αδύνατον για ένα ον να «πάψει να υπάρχει». Δεν υπάρχει θάνατος. Από ορισμένη άποψη θα μπορούσες να πεις ότι εμείς έχουμε πολύ λιγότερη ελεύθερη βούληση από εσάς.
Ε: Φοβερό! Αλλά δεν δημιουργείτε με πιο δυναμικό τρόπο από εμάς;
Α: Ναι. Αλλά περιοριζόμαστε. Θέλω να πω, φτιάχνω ό,τι θέλω αλλά δεν μπορώ να δημιουργήσω το πιστεύω ότι δεν είμαι μέρος της Ενότητας. Εκτός και αν στείλω ένα κομμάτι της συνειδητότητάς μου εκεί που υπάρχει το Πέπλο. 
Ε: Μου λες, λοιπόν, ότι έχουμε μεγάλη ελευθερία εδώ πέρα. Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε πολύ λίγους θεϊκούς νόμους.
Α: Ναι.
Ε: Και ο νόμος της βαρύτητας; Ή ο νόμος της ταχύτητας του φωτός;
Α: Αυτοί δεν είναι νόμοι. Είναι ανακοινώσεις. Μπορείτε να ξεπεράσετε την βαρύτητα με έναν πύραυλο. Μπορείτε να ξεπεράσετε την ταχύτητα του φωτός με μιαν άλλη, ελαφρώς πιο προηγμένη τεχνολογία. Αν πιστεύεις στα UFO που έρχονται από άλλα ηλιακά συστήματα, τότε μπορείς να πιστέψεις στα ταξίδια με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός. Αυτό που λέω, το πιστεύεις ή όχι, τεχνολογικά είναι δυνατό και δεν βρίσκεστε μακριά από το να το πετύχετε. Η ταχύτητα του φωτός έχει ξεπεραστεί από φυλές ελάχιστα πιο προχωρημένες από εσάς. Αυτοί δεν είναι θεϊκοί νόμοι. Είναι απλά η μηχανική της πραγματικότητας στην οποία ζείτε.
Ε: Έχουμε κανένα μεγάλο πνευματικό νόμο, τότε;
Α: Ναι. Πώς θα σου φαινόταν αυτός: «Μπορείς να κάνεις ό,τι σου αρέσει, αλλά θα υφίστασαι τις συνέπειες των πράξεών σου».
Ε: (Γέλια). Σοβαρά... είναι νόμος αυτός;
Α: Βασικά μιλάω σοβαρά, αλλά σου τον παρουσιάζω με τη μορφή ρητού. Είναι ο αστείος τρόπος να σου αναφέρω τον νόμο της ελεύθερης βούλησης. Ξέρεις, σε κάποια μέρη του σύμπαντος υπάρχει μια κατάρα που ξεστομίζουν τα όντα σε άλλα που τα βλάπτουν. Λένε, «είθε να λάβεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς!»
Ενώ σε άλλα μέρη του σύμπαντος υπάρχει μια ευχή που δίνουν τα όντα σε άλλα που τα βλάπτουν. Λένε, «είθε να λάβεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς!» 
(Συνεχίζεται) 
ΠΗΓΗ: "The Ascenscion Papers" (www.zingdad.com)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη




Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Το Πέπλο της Λήθης - μέρος Α'


(Η συζήτηση του συγγραφέα με τον πνευματικό του οδηγό  συνεχίζεται).

Ε: Είχες πει την τελευταία φορά που μιλήσαμε, ότι θα κάναμε και μια συζήτηση πάνω στην ενότητα των πάντων (oneness).

Α: Ναι, και νομίζω ότι σήμερα είναι αυτή η μέρα. Βασικά θέλω να σου αποδείξω, λίγο πολύ, ότι όλα είναι ένα και μετά, όταν το εμπεδώσεις, θα σου εξηγήσω τι σημαίνει για σένα.

Ε: Θαυμάσια. Αλλά γιατί θα μου αποδείξεις «λίγο πολύ»;

Α: Άσε να σου πω πρώτα κάποια πράγματα για την πραγματικότητα στην οποία ζεις και μετά θα φτάσω στο κύριο θέμα. Πρωτίστως η πραγματικότητα στην οποία ζεις δημιουργήθηκε με σκοπό να βιώσεις την ατομικότητα και να πειραματιστείς μαζί της. Για να γίνει όμως αυτό, κατασκευάστηκε ένα είδος συνειδητότητας για να «φιλτράρει» τις πληροφορίες που θα σου παρέχονται. Πολύ συχνά αποκαλείται «το Πέπλο» και πιο συγκεκριμένα «το Πέπλο της Άγνοιας» και χαίρομαι όταν χρησιμοποιώ αυτό τον όρο. Η βασική χρησιμότητα του Πέπλου είναι να σου εξασφαλίζει ότι δεν θα μπορείς να αποδείξεις ότι τα πάντα είναι ένα. Οποιαδήποτε εξήγηση πάει να πλησιάσει αυτή την αλήθεια θα ακολουθείται πάντοτε από αμφιβολίες, οι οποίες θα δημιουργούνται εύκολα στο μυαλό κάθε ατόμου.

Ε: Καλά… όμως το Πέπλο… δεν καλύπτει και άλλες γνώσεις και πληροφορίες;

Α: Όχι. Το μόνο που κάνει είναι να κρύβει από εσένα την ουσιαστική ενότητά σου με το Παν Που Υπάρχει. Αλλά σκέψου λίγο… αν όλα είναι ένα, αν η ουσιώδης αλήθεια για όλα τα πράγματα είναι η έμφυτη ενότητα, και αν το Πέπλο σου κρύβει αυτή την ενότητα, τότε είμαι σίγουρος ότι μπορείς με λογικό τρόπο να καταλάβεις ότι το Πέπλο θα σου κρύβει την πιο ουσιώδη φύση των πάντων από σένα. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να γνωρίζεις την βαθύτερη αλήθεια βασικά για τίποτα. Επειδή, αν προσέγγιζες την βαθύτερη αλήθεια, θα προσέγγιζες την απόδειξη ότι όλα είναι ένα. Και το Πέπλο το απαγορεύει αυτό. Βλέπεις την κυκλοτερή φύση του προβλήματος; Η ουσιώδης αλήθεια των πάντων είναι ότι τα πάντα είναι ένα με όλα τα άλλα. Αλλά δεν μπορείς να το δεις γιατί σου αποκρύπτεται…

Ε: Εννοείς, λοιπόν, ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε την αληθινή φύση οποιουδήποτε πράγματος;

Α: Είναι γεγονός. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι, πόσο λίγους ανθρώπους στη Γη τους απασχολεί το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν εις βάθος παρά ελάχιστα πράγματα. Για τίποτα δεν μπορείτε να πείτε «το καταλαβαίνουμε στ’ αλήθεια και μπορούμε να χτίσουμε πάνω στη στερεή βάση της γνώσης». Γνωρίζετε την επιφάνεια των πραγμάτων, τα χαρακτηριστικά τους ή τα αποτελέσματά τους, αλλά δεν γνωρίζετε τη βασική αιτία τους.

Ε: Μμμ… δεν νομίζω να αληθεύει κάτι τέτοιο. Η επιστήμη σήμερα έχει φτάσει στη ρίζα κάποιων πραγμάτων, δεν είναι;

Α: Εντάξει, θα φτάσω κι εκεί. Από τι είναι φτιαγμένος ο κόσμος σας και τα ζώα και τα φυτά σας;

Ε: Από ύλη.

Α: Από τι είναι φτιαγμένη η ύλη;

Ε: Εεε… από μόρια. Κι αυτά από άτομα. Κι αυτά πάλι από υποατομικά σωματίδια.

Α: Καλά το πας. Συνέχισε. Από τι είναι φτιαγμένα τα υποατομικά σωματίδια;

Ε: Υποθέτω από ενέργεια…

Α: Και τι είναι η φύση της ενέργειας;

Ε: Πώς;

Α: Από τι είναι φτιαγμένη η ενέργεια; Από πού έρχεται; Δημιουργήθηκε; Αν ναι, πότε και πώς; Και αν όχι, τότε πώς γίνεται και υπάρχει;

Ε: Δεν γνωρίζω. Δεν ξέρω να σου απαντήσω.

Α: Καλά, μη νιώθεις άσχημα… ούτε η επιστήμη σας ξέρει. Υπάρχουν φυσικά ένα σωρό υποθέσεις και θεωρίες, αλλά πέρα από απλές παρατηρήσεις του τι συμβαίνει όταν τα σωματίδια αντιδρούν μεταξύ τους, η επιστήμη σας ξέρει κάτι πολύ κοντά στο τίποτα σχετικά με τη φύση της ενέργειας από την οποία λέτε ότι αποτελείται η ύλη. Και αν οτιδήποτε που παρατηρείτε και με το οποίο ανακατεύεστε, συμπεριλαμβανομένου και του σώματός σας, αποτελείται από ενέργεια για την οποία εσείς δεν γνωρίζετε τίποτα, τότε είναι φανερό ότι για όλα δεν γνωρίζετε πραγματικά τίποτα!
Όλοι οι επιστήμονες, εκτός από ελάχιστους φωτισμένους του είδους, κάνουν το λάθος να υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο εκείνο που μπορεί να παρατηρηθεί… ότι δεν υπάρχει τίποτα παρά ο υλικός κόσμος. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι ο υλικός κόσμος δεν υφίσταται! Είναι μια λειτουργία του εφήμερου κόσμου της ταχύτατα μεταβαλλόμενης ενέργειας. Και αυτή η ενέργεια είναι ένα αδιαπέραστο μυστήριο για τους επιστήμονες. Δεν ξέρουν τι είναι, από πού έρχεται ή κάτι άλλο σχετικό γι αυτήν, πέρα από τις λιγοστές παρατηρήσεις σχετικά με το πώς συμπεριφέρεται κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις – κι ακόμα και τότε υπάρχουν μυστηριώδεις ασάφειες που δεν μπορούν να εξηγήσουν. Έτσι, τελικά αποτυγχάνουν να κατανοήσουν ή να εξηγήσουν την ουσία εκείνου που λένε ότι είναι πραγματικό.
Ποτέ δεν θα μπορέσετε να κατανοήσετε πλήρως την θεμελιώδη ενέργεια του σύμπαντος αν δεν κατανοήσετε πρώτα τη φύση της συνειδητότητας και, πιο ειδικά, ότι όλη η ενέργεια και ύλη που πηγάζει από την συνειδητότητα είναι ένα και το αυτό πράγμα.

Ε: Όλη η ύλη είναι το ίδιο πράγμα;

Α: Όπως πάνω έτσι και κάτω, όπως κάτω έτσι και πάνω. Το παν είναι ένα. Θα το δεις παντού αυτό, αν γνωρίζεις πώς να βλέπεις τα πράγματα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι περιορίζεσαι και δεν μπορείς να βρεις αποδείξεις, εξαιτίας του Πέπλου.

Ε: Καλά, λοιπόν. Είναι πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά και θέλω να τα συζητήσουμε, όμως, πριν το κάνουμε θα ήθελα να μου δώσεις κι ένα-δυο ακόμα παραδείγματα πραγμάτων των οποίων γνωρίζουμε μόνο την επιφάνεια. Διαφορετικά από εκείνα της ενέργειας και της ύλης, εννοώ.

Α: Φυσικά. Θα μπορούσα να σου δώσω άπειρα παραδείγματα. Ό,τι θέλεις, αλλά ορισμένα παραδείγματα παίρνουν πιο πολύ χρόνο από κάποια άλλα. Γι’ αυτό θα χρησιμοποιήσω ένα απλό: το φως. Και γι’ αυτό ξέρετε σχεδόν τίποτα. Κι όμως είναι από τα πιο βασικά συστατικά της πραγματικότητάς σας. Γνωρίζετε την ταχύτητά του, αλλά όχι γιατί ταξιδεύει μ’ αυτή τη συγκεκριμένη ταχύτητα. Γνωρίζετε ότι έχει κάποιες πολύ παράξενες ιδιότητες – όπως ότι παρουσιάζεται και ως κύμα και ως σωμάτιο – αλλά και πάλι, δεν ξέρετε γιατί γίνεται αυτό. Και πάει λέγοντας. Όπως με όλα τα πράγματα η επιστήμη σας κατανοεί μόνο την επιφάνεια, τι κάνει το φως αλλά όχι γιατί συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται, ούτε τι ακριβώς είναι, ούτε από πού προέρχεται. Γιατί η ταχύτητα του φωτός αποτελεί το όριο ταχύτητας; Μπορείτε, αν προσπαθήσετε, να περιγράψετε αυτά τα φαινόμενα αλλά δεν έχετε στοιχεία γιατί γίνεται αυτό. Μέχρι τη στιγμή που θα καταλάβετε ότι το φως (και κάθε άλλη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία) είναι απλά μια λειτουργία της ιδιαίτερης διάστασης στην οποία ζείτε, θα σας διαφεύγει η αλήθεια. Αλλά πρέπει πρώτα να έχετε την προθυμία να παραδεχτείτε ότι όλη σας η πραγματικότητα είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι ενός άπειρου αριθμού μουσικών οργάνων. Και όλα τα όργανα μαζί παίζουν την ίδια συμφωνία.
Να ένα ακόμα παράδειγμα για κάτι που οι επιστήμονές σας δεν καταλαβαίνουν και είναι θεμελιώδης δύναμη της διάστασης στην οποία ζείτε: η βαρύτητα. Είναι μια δύναμη που επιδρά συνέχεια πάνω στο σώμα σας. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μην επηρεάζεστε από τη βαρύτητα. Αλλά δεν έχετε ιδέα πώς λειτουργεί. 

Ε: Μια στιγμή. Δεν οφείλεται στην επίδραση του χωρόχρονου πάνω στη μάζα ή κάτι τέτοιο;

Α: Όχι. Δεν είπα ότι δεν έχετε θεωρίες γι’ αυτήν. Πολλές μάλιστα. Αλλά όλες έχουν κάποιο λάθος και φυσικά παραμένουν αναπόδεικτες. Διάβασε για να μάθεις. Οι επιστήμονές σας δεν γνωρίζουν ούτε από πού έρχεται ούτε γιατί βρίσκεται εκεί κλπ. Η πλησιέστερη θεωρία είναι μια καινούργια που προϋποθέτει την ύπαρξη άλλων διαστάσεων. Αλλά οι επιστήμονες θα πρέπει πρώτα να διευρύνουν πολύ την αντίληψή τους για το τι είναι αυτές οι άλλες διαστάσεις πριν μπορέσουν να φτάσουν σε μια κατανόηση.
Θα σου δώσω κι άλλο παράδειγμα. Ίσως περισσότερο φιλοσοφικό από επιστημονικό: τι είσαι εσύ;

Ε: Για να δούμε… είμαι άνθρωπος; 

Α: Κι αν σε μιαν άλλη ενσάρκωση ήσουν κάτι άλλο από αυτό που προσδιορίζεις τώρα ως «άνθρωπος»; Θα έπαυες να είσαι εσύ;

Ε: Όχι. Τότε θα ήμουν ο Ζοργκ από τον πλανήτη Ζουγκ… κάτι τέτοιο, τέλος πάντων (γέλια). Ωραία, τόπιασα. Τι πραγματικά είμαι; ξέρω ότι έχω ένα σώμα, αλλά δεν είμαι το σώμα μου. Αν χρησιμοποιούσα τη φράση του Ντεκάρτ «σκέφτομαι, άρα υπάρχω…;» Μετά θα έλεγα ότι είμαι οι σκέψεις μου. Πώς σου φαίνεται;

Α: Έξυπνο. Αλλά λάθος. Τι γίνεται αν σταματήσεις να σκέφτεσαι; Σταματάς να υπάρχεις; Στο λέω επειδή ο κύριος στόχος του διαλογισμού είναι το σταμάτημα των σκέψεων. Αν καταφέρεις και φτάσεις το στόχο; Πετάγεσαι εκτός ύπαρξης;   

Ε: Εεεε… Όχι. Ξέρω ότι για μένα και για άλλους ανθρώπους που διαλογίζονται και με τους οποίους έχω μιλήσει, τέτοιες στιγμές προκαλούν μια θαυμαστή διεύρυνση της συνειδητότητας.

Α: Ενδιαφέρον, λοιπόν. Επομένως όσο λιγότερο σκέφτεσαι τόσο περισσότερο διευρύνεται η συνειδητότητά σου. Συμβαίνει επειδή το «πράττω» από το «υπάρχω» είναι αντίθετες καταστάσεις. Και η φύση της ύπαρξης είναι… η συνειδητότητα. 
Ε: Α, τότε η απάντηση στην ερώτησή σου είναι… είμαι συνειδητός;

Α: Ναι. Αλλά τότε, τι είναι συνειδητότητα; Εννοώ ότι ανά πάσα στιγμή το ανθρώπινο ον έχει συνειδητότητα, αλλά μπορείς να εξηγήσεις τι είναι; Πού μπορεί να βρεθεί;

Ε: Δεν είμαι σίγουρος. Δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι παράγεται από το νου;

Α: Μερικοί προσπάθησαν να δώσουν αυτή την εξήγηση αλλά υπάρχουν τρύπες και σ’ αυτή τη θεωρία. Για παράδειγμα: τι συμβαίνει όταν κάποιος έχει χαρακτηριστεί «εγκεφαλικά νεκρός» και μετά, από κάποιο θαύμα, ανακτά τις αισθήσεις και επανέρχεται στη ζωή; Πώς εξηγείται το ότι πολλές φορές οι άνθρωποι αφηγούνται γεγονότα που έχουν δει να συμβαίνουν μέσα στη συνειδητότητά τους ενόσω οι λειτουργίες του εγκεφάλου τους δεν λειτουργούσαν; Και μάλιστα, αυτοί οι άνθρωποι αφηγούνται συμβάντα που έγιναν όχι κοντά στο σώμα τους που κλινικά ήταν «νεκρό», αλλά σε διπλανούς χώρους ή και πιο απομακρυσμένους; Και για να σου εξάψω ακόμα περισσότερο την περιέργεια, υπάρχουν περιπτώσεις που ο εγκέφαλος έχει μερικώς αφαιρεθεί χειρουργικά ή το άτομο έχει χάσει την όρασή του αλλά όταν επιστρέψει περιγράφει πράγματα που κανονικά δεν θα ’πρεπε να γνωρίζει. Όλοι όμως έχουν διατηρήσει τη συνειδητότητά τους. Ακόμα και όταν έλθει ο θάνατος και ο εγκέφαλός τους πεθάνει οριστικά, τα άτομα διατηρούν τη συνειδητότητά τους, αλλά φυσικά, τότε, δεν βρίσκονται σε υλική μορφή.
Βλέπεις ότι υπάρχουν πολλά που μπορούν να σας πείσουν ότι η συνειδητότητα δεν παράγεται από τον εγκέφαλο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το ουσιωδέστερο και πιο βασικό χαρακτηριστικό σας, η ίδια η συνειδητότητά σας είναι κάτι για το οποίο δεν έχετε καμία γνώση. Γιατί; Η απάντηση είναι, επειδή η συνειδητότητά σας είναι το απόλυτο υλικό της ενότητας (oneness). Οι άνθρωποι, όμως, παρόλο που δεν ξέρουν τίποτα για τους ίδιους, συνεχίζουν να πληρώνουν το δάνειο του σπιτιού τους, να βλέπουν αγώνες και ειδήσεις στην τηλεόραση, να τσακώνονται για τη θρησκεία και την πολιτική ή οτιδήποτε άλλο τους κρατά κοιμισμένους ώστε να μην έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα ότι δεν γνωρίζουν αληθινά τίποτα. Τα μυστήρια της ζωής θα μπορούσαν να σας κρατάνε συνεχώς σε κατάσταση θαυμαστού δέους. Αλλά όχι. Διαλαλείτε δεξιά και αριστερά ότι η ζωή είναι βαρετή και ανούσια. «Η ζωή μου δεν είναι ενδιαφέρουσα… δεν έχει μυστήριο» λέτε μόνο. Κι αυτό επειδή βρίσκεστε συνεχώς σε κατάσταση ύπνωσης και δεν βλέπετε τα χωρίς τέλος μυστήρια στα πάντα γύρω σας.
Θα μπορούσα να σου μιλάω για ώρες γιατί οπουδήποτε και αν στρέψεις τα μάτια σου θα δεις, στην κυριολεξία, πράγματα που δεν μπορείτε να εξηγήσετε ή να καταλάβετε. Στην ουσία, αυτό που σου λέω είναι ότι η απλή οδηγία του Πέπλου της Άγνοιας που σας κρύβει την ενότητα των πάντων, έχει τεράστιες επιπτώσεις πάνω σας. Σημαίνει ότι έχετε άγνοια για τα πάντα γύρω σας και όχι μόνο. Σημαίνει ότι δεν μπορείτε να αποδείξετε την ύπαρξη του Θεού πέρα από κάθε αμφιβολία. Μια πραγματικά θαυμαστή σκέψη. Ο Πρωταρχικός Δημιουργός που βρίσκεται μέσα στα πάντα, εμπεριέχει τα πάντα, δημιουργεί τα πάντα των οποίων εσείς είστε αναπόσπαστο τμήμα, δεν μπορείτε να αποδείξετε ότι υπάρχει! Θα σου πω κάτι: πνευματικές οντότητες που δεν έχουν ζήσει ποτέ στη δική σας πραγματικότητα, δεν μπορούν να καταλάβουν πώς καταφέρατε κάτι τέτοιο. Έρχονται συχνά για να ρίξουν μια ματιά στο γήινο πεδίο σας και η έκπληξή τους είναι τεράστια. Η βαθύτερη, πιο ουσιώδης και πλέον αναμφισβήτητη αλήθεια όλων είναι ολότελα αποκρυμμένη από εσάς! Θαυμαστό και άξιο απορίας συνάμα!

Ε: Είσαι σίγουρος ότι δεν μπορεί να αποδειχθεί η ύπαρξη του Θεού; Θυμάμαι θαμπά κάποιες φιλοσοφικές πραγματείες που μιλούσαν για αποδείξεις. Δεν ισχύουν;

Α: Θα σου απαντήσω. Αν έστω και μία από εκείνες τις αποδείξεις ήταν αλάνθαστες δεν θα υπήρχαν άθεοι και αγνωστικιστές στον πλανήτη. Θα τους έδειχνε κάποιος τις αποδείξεις και δεν θα μπορούσαν να φέρουν επιχειρήματα που θα έλεγαν το αντίθετο. Θα αναγκαζόντουσαν εκ των πραγμάτων να παραδεχτούν την ύπαρξη του Θεού ακόμα και χωρίς να το θέλουν. Έτσι αυτό που σου λέω είναι ότι κανένας δεν μπορεί να αποδείξει πέρα από κάθε αμφιβολία την ύπαρξη του Θεού. Ή την ύπαρξη του πνεύματος. Που είναι παράξενο. Επειδή ο καθένας από εσάς είναι ένα πνεύμα και όμως είναι σε θέση να αρνηθεί με λογικό τρόπο ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα!
Έτσι, γίνεται προφανές ότι όπου και αν κοιτάξεις θα δεις ότι είτε στην επιστήμη, είτε στη θρησκεία είτε στη φιλοσοφία υπάρχουν υποθέσεις που τις ακολουθεί θολότητα, άγνοια και σκοτάδι. Τίποτα δεν είναι γνωστό εις βάθος. Κι αυτό γίνεται επειδή δεν μπορείτε να δηλώσετε ότι γνωρίζετε ότι τα πάντα είναι ένα με όλα τα άλλα.

Ε: Ουφ! Πολύ άγρια κατάσταση. Και γιατί το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας; Γιατί επιλέγουμε να έρθουμε εδώ (στη Γη) και να είμαστε ηλίθιοι για τόσες πολλές ζωές;

Α: Ωωω, όχι ηλίθιοι. Απλά επιλήσμονες. Γιατί το κάνατε; Θα σου εξηγήσω κάποια άλλη φορά γιατί το κάθε πνεύμα που επέλεξε να έρθει εδώ και να πέσει τόσο βαθιά στη Λήθη έχει λόγους να το κάνει. Υπάρχει μεγάλη αξία σ’ αυτή την εμπειρία. Αλλά η προοπτική σας είναι πολύ περιορισμένη. Βλέπετε τα πράγματα μέσα από την πραγματικότητα στην οποία βρίσκεστε. Όμως, για τα όντα που είναι οι «Ανώτεροι Εαυτοί» σας αυτές οι εμπειρίες είναι οι πολυτιμότερες που μπορούν να έχουν. Όσοι εκδηλώνουν μιαν ενσάρκωση ή πολλές εδώ, κερδίζουν πολύ βαθύτερη κατανόηση του Εαυτού, εξελίσσουν σε μεγάλο βαθμό τη συνειδητότητά τους και βρίσκουν θεραπεία σε μπλοκαρίσματα που μπορεί να φέρουν στην ψυχή τους. Αυτή η ίδια η Λήθη είναι πολυτιμότατο εργαλείο ανακάλυψης και θεραπείας του Εαυτού.

Ε: Ξέρω ότι δεν θα ήθελες να επεκταθείς τώρα περισσότερο, αλλά θα μπορούσες να μου δώσεις μια πολύ σύντομη εξήγηση ΓΙΑΤΙ;  

Α: Σύμφωνοι. Θα σου πω μια μικρή ιστορία:

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: Το βιβλίο “The Ascension Papers” (www.zingdad.com)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη