Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Κατανοώντας τo Θάνατο - Δ' μέρος

Α: Θέλω πραγματικά να καταλάβεις ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πολύ σπουδαία αλλαγή κατάστασης. Και η αλλαγή είναι ζωή. Η ζωή είναι αλλαγή. Η αντίσταση στην αλλαγή είναι θάνατος. Κι έτσι δημιουργείται μια, μάλλον περίεργη, διχοτόμηση. Εκείνοι που φοβούνται το θάνατο σε σημείο που αυτός ο φόβος να τους καταναλώνει, προσπαθούν να αντισταθούν στο θάνατο… προσπαθούν να σταματήσουν τη ροή της αλλαγής. Η ειρωνεία είναι ότι το μόνο που κάνουν είναι να σταματούν τη ροή της ζωής. Στην πραγματικότητα φέρνουν το θάνατο επάνω τους, ενώ εξακολουθούν να ζουν! Επειδή αυτό προκαλεί όλων των ειδών τα εσωτερικά μαρτύρια και τις ασθένειες της ψυχής και του πνεύματος που τελικά θα εκδηλωθούν και ως ασθένειες του σώματος. Μπορείς να δεις την ειρωνεία; Φοβούμενοι το θάνατο, προκαλούν ασθένειες που φέρνουν το θάνατο πιο κοντά!
Γι 'αυτό είναι πολύ ευεργετικό για εσάς να καταλάβετε το θάνατο σωστά, έτσι ώστε να μη φοβάστε πλέον.
Το επόμενο βήμα είναι να αγκαλιάσετε τη ζωή και να αγκαλιάσετε την αλλαγή και, στη συνέχεια, θα είστε σε θέση αρκετά σύντομα να αφήσετε την εμπειρία του θανάτου πίσω σας. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό από την άποψη της Ανάληψης. Τα αναληφθέντα όντα έχουν ξεπεράσει την έννοια του θανάτου. Παραμένουν στη ζωή για πάντα.
Ε: Εντάξει. Σ’ ευχαριστώ πολύ. Πρέπει να σου πω ότι όλα αυτά ήδη έχουν κάνει το μυαλό μου να εκρήγνυται καθώς ακούω ότι είμαι αθάνατος σε επίπεδο ψυχής, αλλά και αυτό το επιπλέον γεγονός ...ότι έχω πεθάνει και πρωτύτερα σε αυτή τη ζωή… και κάθε φορά επέλεξα να επιστρέψω… είναι πολύ για να το χωνέψω. Αλλά μέσα από τη συζήτησή μας εδώ, κατανοώ πραγματικά πώς ο θάνατος δεν είναι αυτό το ζοφερό, τρομακτικό πράγμα.
Α: Όχι, πραγματικά δεν είναι. Ο θάνατος, απλά, είναι μια πύλη από την τρέχουσα πραγματικότητά σας προς μια άλλη πραγματικότητα. Τίποτα περισσότερο. Και δεν είναι καν μονόδρομος. Και, επιπλέον, έχετε τον απόλυτο έλεγχο για το πώς να χρησιμοποιήσετε αυτή την πύλη, ακόμα και αν δεν έχετε επίγνωση αυτού του γεγονότος.
Και τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε στην επόμενη αλήθεια που έχουμε αναφέρει λίγο πρωτύτερα. Που είναι:
               "Η αλλαγή είναι το μόνο σταθερό"
Ε: Το έχω ξανακούσει αυτό πολλές φορές. Και μου φαίνεται αλήθεια. Θέλω να πω ό,τι τα πάντα αλλάζουν, τελικά. Αλλά θα μπορούσες να μου εξηγήσεις πώς πηγάζει αυτό από την πρώτη απόλυτη αλήθεια;
Α: Το έχω αναφέρει ήδη στη συζήτησή μας για το θάνατο, αλλά επίτρεψέ μου να επαναλάβω. Καταλαβαίνεις πως κάτι που είναι ακίνητο και αμετάβλητο είναι νεκρό; Οτιδήποτε δεν αλλάζει και σταματάει να κινείται, παύει να ζει. Είναι νεκρό. Και, εφόσον τίποτα δεν πεθαίνει ποτέ, συνεπάγεται ότι τίποτα δεν σταματά ποτέ να κινείται και να αλλάζει.
Ε: Τίποτα δεν πεθαίνει ποτέ;
Α: Ξέχασες κιόλας το πρώτο μέρος της συνομιλίας μας; Το έχουμε πει αυτό. Θυμήσου – ο ΕΝΑΣ είναι… ο ΕΝΑΣ υπάρχει
Ε: Ω ναι, συγγνώμη. θυμάμαι. Ο ΕΝΑΣ είναι και δεν μπορεί να διαιρεθεί, και αυτό σημαίνει ότι όλα τα μέρη του πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν. Τίποτα δεν πεθαίνει, τίποτα δεν καταστρέφεται. Και τώρα λες ότι το «τίποτα δεν πεθαίνει» ισούται με το «όλα αλλάζουν».
Α: Ναι.
Ε: Αλλά, πολλά πράγματα δεν αλλάζουν. Και πολλά πράγματα είναι νεκρά.
Α: Όπως;
Ε: Ω, έλα τώρα… σίγουρα αστειεύεσαι. Πάρε ένα τούβλο από τους τοίχους ενός σπιτιού. Είναι τελείως νεκρό και σίγουρα δεν φαίνεται να αλλάζει και πολύ!

Α: Λάθος. Το τούβλο ζει. Αλλά με τέτοιο τρόπο που δεν έχεις τη δυνατότητα να καταλάβεις. Είναι μέρος ενός συστήματος που δεν μπορείς να διακρίνεις. Να σε ρωτήσω κάτι... είναι τα οστά του σώματός σου ζωντανά;
Ε: Μμμναι. Είναι ζωντανοί οργανισμοί, ας πούμε... νομίζω. Μεγαλώνουν και αλλάζουν με τα χρόνια.
Α: Αλλά δεν μπορείς να τους μιλήσεις. Δεν τα βλέπεις να καταναλώνουν τροφή. Δεν έχουν κεντρικό νευρικό σύστημα. Δεν φαίνεται να διαθέτουν νοημοσύνη. Κι όμως τα ονόμασες «ζωντανούς οργανισμούς». Τι θα είχες να πεις, αν σου ’λεγα ότι ένα οστό ή ένα αιμοσφαίριο αποτελεί ουσιαστικό κομμάτι μιας πολύ ευρύτερης ζωντανής οντότητας, όπως και το τούβλο… Το τούβλο βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία ροής, αλλάζει συνεχώς. Σε υποατομικό επίπεδο υπάρχει συνεχής αλλαγή σε πολύ υψηλό ποσοστό, αλλά στο επίπεδο της δικής σου αντίληψης η αλλαγή γίνεται με πιο αργό ρυθμό. Αν θέλεις να δεις την αλλαγή πρέπει να πας σε ένα σπίτι το οποίο επί αιώνες δεν έχει υποστεί καμία συντήρηση. Αυτό το σπίτι κάποια στιγμή θα καταρρεύσει και θα επιστρέψει στη γη. Τα τούβλα θα διαλυθούν και θα γίνουν τμήμα του χώματος. Βλέπεις, είναι η ανθρώπινη αλαζονεία που νομίζει ότι μπορεί να δώσει τον ορισμό για το τι είναι «ζωντανό» και τι «μη ζωντανό» μετρώντας τα πράγματα αυθαίρετα σύμφωνα με το πόσο μοιάζουν με τη δική σας κατάσταση.  
Και θα σου άρεσε, αν μάθαινες ότι στην πράξη δεν είστε μια πραγματική μορφή ζωής, επειδή η διάρκεια της ζωής σας είναι πολύ σύντομη για να έχει νόημα; Ενώ η άποψη ενός γαλαξία θα είναι νόημα, αν μιλούσε με τρόπο αλαζονικό όπως οι άνθρωποι. Ήρθε η ώρα να αντιληφθείτε ότι τα ΠΑΝΤΑ είναι ζωντανά, είναι ζωή. Τα ΠΑΝΤΑ έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνειδητότητα. Και ύστερα θα μπορέσετε να κατανοήσετε ότι τίποτα δεν πεθαίνει και τα πάντα αλλάζουν. Αυτές οι δυο ιδέες είναι στην πράξη μια και μοναδική. Η αλλαγή είναι ζωή. Η στάση (με την αρχαιοελληνική σημασία) είναι θάνατος. Αλλά τίποτα δεν είναι στατικό. Ουδέποτε κάτι σταματά να κινείται. Παντού, τα όντα και τα πράγματα είναι σε συνεχή διαδικασία κίνησης και αλλαγής.
Η αλλαγή είναι απόλυτα αδιάκοπη. Και είναι το μοναδικό πράγμα που είναι απόλυτα αδιάκοπο.
Ε: Εντάξει, τότε. Ας τα πάρω από την αρχή… δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα που θα μπορούσα να πω ότι δεν είναι κομμάτι του ΕΝΟΣ.
Α: Σωστά.
Ε: Και κανένα κομμάτι του ΕΝΟΣ δεν είναι νεκρό ή στατικό. Όλα τα κομμάτια του ΕΝΟΣ είναι ζωντανά και αλλάζουν.
Α: Ναι. Μπορεί να μην έχουν τα στενά χαρακτηριστικά που η επιστήμη σας αποκαλεί «ζωή», αλλά είναι σίγουρα ζωντανά.
Ζ: Αλλά τότε, τι είναι η ζωή; Αν δεν είναι τα «στενά χαρακτηριστικά» που λέει η επιστήμη… τότε τι είναι;
Α: Ανάπτυξη. Αλλαγή. Εξέλιξη. Συνειδητότητα. Να, μερικά από τα χαρακτηριστικά της ζωής. Αλλά τι είναι στην πραγματικότητα; Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη και πολύ σύνθετη ερώτηση. Κοιτάξτε γύρω σας. Κοιτάξτε τον πλανήτη σας. Αν έχετε δει κάθε πράγμα που έχει συμβεί ποτέ στον πλανήτη σας από την ίδρυσή του μέχρι το τέλος του, τότε θα έχετε ένα μικρό μέρος της εικόνας. Στη συνέχεια, πηγαίνετε και κάνετε το ίδιο σε κάθε πλανήτη και κάθε αστέρι στο σύμπαν. Σιγά-σιγά θα αποκτήσετε ένα μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας. Όταν θα έχετε δει τα πάντα, παντού, τότε θα μπορείτε να απαντήσετε το ερώτημα, «Τι είναι η ζωή;»
Η ζωή είναι ένα μυστήριο. Είναι πέρα ​​από κάθε κατανόηση. Είναι όμορφη και μαγευτική και ατέλειωτη. Η ζωή απλά είναι.
Ε: Δεν μου συμβαίνει συχνά να βλέπω αυτή την πιο ποιητική πλευρά της ψυχής σου...
Α: Ξέρεις, αγαπημένε νεαρέ μου φίλε, όσο περισσότερο θα προσπαθείς να απλοποιείς τα πράγματα, τόσο περισσότερο θα βλέπεις την πολυπλοκότητά τους. Και όταν θα είσαι έτοιμος να δώσεις τον εαυτό σου στην άπειρη πολυπλοκότητα, τότε ξαφνικά εμφανίζεται η καθαρή απλότητα. Αυτή είναι η εμπειρία μου. Η ζωή θα ραγίσει την καρδιά σου με την αβάσταχτη ομορφιά της. Και, με ραγισμένη καρδιά, θα ζητάς περισσότερη, όλο και περισσότερη ζωή.
Η ζωή είναι ένα θαύμα.
Και σίγουρα, ο παλιός φίλος σου είναι πολύ ερωτευμένος με τη ζωή.
Ε: Θεέ μου, είναι πολύ όμορφο αυτό που λες!
Α: Σ’ ευχαριστώ. Η ζωή είναι η έμπνευσή μου και η ζωή είναι όμορφη. Αλλά βλέπεις, επειδή η ζωή είναι άπειρη και συνεχώς μεταβαλλόμενη, είναι λογικό ότι θα παραμείνει πέρα ​​από ορισμό. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, δυστυχώς, οι προσπάθειες σας, χρησιμοποιώντας την επιστημονική μέθοδο για να καθορίσετε τη ζωή, θα πέφτουν πάντα στο κενό. Δεν μπορείτε να γνωρίσετε τη ζωή με το μυαλό σας. Μπορείτε να την γνωρίσετε μόνο με την καρδιά σας. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, όταν με ρωτούν τι είναι η ζωή, με ακούς να μιλώ για έρωτα, για ομορφιά και τέτοια θέματα καρδιάς.
Ε: Αυτό μου δίνει το τέλειο νόημα και πραγματικά απολαμβάνω την περιγραφή.
Α: Καλό αυτό. Στη συνέχεια, ας προχωρήσουμε στην επόμενη θεώρηση.
Ζ: Θαυμάσια. Ποια είναι;
Α: Είναι η εξής,
                  «Αυτό που βγάζετε προς τα έξω, το παίρνετε πίσω»
Ζ: Τέλεια… την ξέρω αυτή εδώ. Πώς την εξηγείς, όμως;
Α: Η απλούστερη εξήγηση είναι η εξής: ο διαχωρισμός είναι μια πραγματικότητα κατά την οποία ο ΕΝΑΣ μπορεί να φανταστεί ότι είναι πολλοί. Και αυτοί οι πολλοί μπορούν να φανταστούν ότι μπορούν να κάνουν διάφορα πράγματα στους άλλους. Αλλά εφόσον «οι πολλοί» είναι μια ψευδαίσθηση και μόνο η Μοναδικότητα είναι αλήθεια, συνεπάγεται πως οτιδήποτε κάνεις σε κάποιον άλλον, στην πράξη είναι ο ΕΝΑΣ που ενεργεί προς τον Εαυτό του, δηλαδή κάνει πράγματα στον Εαυτό του.
Οτιδήποτε κάνεις σε κάποιον άλλον, το κάνεις στον εαυτό σου. Αυτή είναι η λογική της υπόθεσης.


Ε: Χμμ. Αυτό που λες έχει νόημα, όσο το σκέφτομαι, αλλά… αν είναι αλήθεια, τότε γιατί η ζωή δεν μοιάζει να είναι έτσι; Γιατί δεν βλέπω αμέσως, πως όσα κάνω στους άλλους έρχεται πίσω σε μένα;
Α: Να μια υπέροχη ερώτηση. Ρωτάς γιατί δεν το βλέπεις αμέσως. Μα, αυτή ακριβώς είναι η ουσία! Να σου εξηγήσω… όταν κάνεις κάτι σε κάποιον άλλο, παίρνει χρόνο να επιστρέψει το αποτέλεσμα πίσω σε σένα. Πραγματικά, ο απόλυτος ορισμός του χρόνου είναι η απόσταση που υπάρχει μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος. Είναι η παύση, η διάρκεια, το διάστημα που πρέπει να περιμένεις… όταν βάζεις κάτι έξω μέχρι να επιστρέψει ξανά σε σένα. Και εν τω μεταξύ έχεις την ευκαιρία να ξεχάσεις και να αποσυνδέσεις τη σχέση μεταξύ της αιτίας και του αποτελέσματος. Όταν το αποτέλεσμα έρχεται στη ζωή σου, έχεις ξεχάσει το πώς και το πότε επέλεξες και προκάλεσες αυτό που σου συνέβη. Και για να γίνουν πιο περίπλοκα ακόμα τα πράγματα, στον ενδιάμεσο χρόνο έχεις κάνει εκατοντάδες άλλες επιλογές και έτσι έχεις βάλει σε κίνηση άλλα αποτελέσματα. Όταν τα διάφορα αποτελέσματα έρχονται στη ζωή σου, είναι ανακατεμένα όλα μαζί. Ένα μείγμα όλων των αποτελεσμάτων όλων των δημιουργιών σου. Και έτσι ακριβώς βιώνουν την καθημερινότητά τους οι περισσότεροι από αυτούς που είναι σήμερα ενσαρκωμένοι στη Γη. Οι ζωές τους είναι ένα μείγμα σύγχυσης από τα αποτελέσματα των ποικίλων επιλογών τους. Φαίνεται να τους συμβαίνουν διάφορα γεγονότα χωρίς φανερή σχέση με τα όσα έχουν κάνει ή επιλέξει στο παρελθόν. Αυτό μερικές φορές είναι καλό, μερικές φορές είναι κακό, αλλά κατά κύριο λόγο είναι μονότονο και τετριμμένο… κι έτσι, ενεργώντας σπασμωδικά βαδίζουν από την κούνια στον τάφο.
Και ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει που έχουν γραπωθεί από μια τέτοια προοπτική; Αν τα αποτελέσματα των επιλογών τους έφταναν αμέσως μετά από τις επιλογές ή τις πράξεις τους, τότε δεν θα μπερδεύονταν. Αμέσως θα καταλάβαιναν ότι έλαβαν αυτό που έδωσαν. Κατευθείαν θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερες επιλογές. Στη συνέχεια θα αφυπνίζονταν και θα κατανοούσαν τη δημιουργική τους ικανότητα και δυνατότητα. Και μετά θα εγκατέλειπαν την ψευδαίσθηση της διττότητας. Και φίλε μου, αυτό ακριβώς είναι η εμπειρία του «χρόνου» η οποία σας επιτρέπει να προσποιείστε ότι δεν δημιουργήσατε τα αποτελέσματα που βιώνετε.
Ε: Αλλά, γιατί; Γιατί επιλέξαμε να βιώσουμε το χρόνο με αυτό τον τρόπο, αν είναι να μας προκαλεί σύγχυση;
(Συνεχίζεται)
ΠΗΓΗ: The Ascension Papers (www.zingdad.com)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ Σ. ΝΑΤΣΟΥΛΗ