Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

The Moment of Death

Κείμενο εμπνευσμένο από το βιβλίο Conversations With God: An Uncommon Dialogue – Book 3, Neale Donald Walsch, Hamptom Roads Publishing Company Inc., 1998


Τη Στιγμή ακριβώς του Θανάτου, περιβάλλεσαι ακαριαία από μεγάλη συνειδητότητα. Εκείνη τη στιγμή, αντιλαμβάνεσαι τον Εαυτό σου να κινείται ολόγυρα στο χώρο. Μια απίστευτη αίσθηση ελευθερίας και ‘ελαφράδας’ σε συνεπαίρνει καθώς αρχίζεις να συνηθίζεις όλες τις κινήσεις που μπορείς να κάνεις και όλες τις σκέψεις που μπορείς να έχεις.   

Σε πολύ λίγο, ο Εαυτός σου αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να μεταβεί οπουδήποτε με την ταχύτητα της σκέψης. Έτσι, μαθαίνεις ότι μπορείς να βρεθείς σε όποιο μέρος επιθυμείς. Μπορείς να βρίσκεσαι, να παρατηρείς και να εκτελείς δράσεις ταυτόχρονα σε διαφορετικά μέρη χωρίς καμία δυσκολία.

Τη στιγμή του θανάτου σου θυμάσαι το μοναδικό πράγμα που ήταν στη σκέψη σου πριν από εκείνη τη στιγμή – και καταλαβαίνεις ότι όλα τα δημιουργεί η σκέψη. Πάντα λαμβάνεις αυτό που θέλεις επειδή είσαι θεϊκό ον δημιουργημένο ώστε να δημιουργεί με θεϊκό τρόπο την πραγματικότητα που βιώνει.

«Δεν είμαστε ανθρώπινα όντα με πνευματικές εμπειρίες. Είμαστε πνευματικά όντα με ανθρώπινες εμπειρίες».
Teilhard de Chardin

Ως θεϊκό ον θέλησες να αποκτήσεις τη μεγαλειώδη εμπειρία αυτής της στιγμής του Τώρα στο γήινο πεδίο, με την κάθε της λεπτομέρεια. Και υπάρχουν μόνο δυο τρόποι με τους οποίους μπορείς να το κάνεις αυτό – ο Χρόνος και ο Χώρος. 
Στην 3η Διάσταση, δημιουργείται μια χρονική απόσταση μεταξύ της σκέψης και της δημιουργίας η οποία μπορεί να κυμαίνεται από μέρες, βδομάδες, μήνες μέχρι και χρόνια. Και είναι αυτή η χρονική απόσταση που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα συμβαίνουν σε σένα, και όχι εξαιτίας σου.

«Ο άνθρωπος προσπαθεί να κατανοήσει στα ανώτερα πεδία, πώς είναι η τάξη. Η τάξη βρίσκεται εκεί όπου τα σημαντικά στοιχεία συνδυάζονται και οδηγούν την ύπαρξη. Αλλά στα ασήμαντα στοιχεία αυτή η τάξη δεν είναι διακριτή».
Albert Einstein



Ενόσω είμαστε ενσαρκωμένοι στη γη, σ’ ένα υλικό σώμα, διαπιστώνουμε ότι μας είναι πανδύσκολο να δημιουργούμε με μόνη τη βοήθεια της ατομικής μας αντίληψης. Έτσι, υποκύπτουμε στην συλλογική συνειδητότητα (αυτή των πολλών) είτε μας εξυπηρετεί είτε όχι. Το Σύμπαν ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρά να εξυπηρετεί τις επιθυμίες μας. Αν τώρα, αυτές οι επιθυμίες (έτσι όπως τις εκφράζουν τα συναισθήματά μας) δεν είναι δικές μας αλλά ενός συνόλου ατόμων – τότε η πραγματικότητα που θα μας δημιουργήσει το Σύμπαν θα συντονίζεται με αυτά τα συναισθήματα… Με λίγα λόγια, θα βιώνουμε μιαν πραγματικότητα αντίστοιχη με τα συναισθήματά μας.

Όταν όμως δεν βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σ’ ένα υλικό σώμα, δεν υπάρχει καθυστέρηση μεταξύ της σκέψης και της δημιουργίας επειδή βρισκόμαστε έξω από την παράμετρο ‘Χρόνος’.
Όταν είμαστε στην επικράτεια του Πνεύματος, τα αποτελέσματα των σκέψεών μας εμφανίζονται στη στιγμή. Κι έτσι καταλαβαίνουμε και μαθαίνουμε πολύ γρήγορα να επιλέγουμε αυτό που θέλουμε να βιώσουμε. Η αλήθεια ότι ‘οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας’ γίνεται πασιφανής.

Μπορούμε να «ακουμπήσουμε» στην άνεση που μας προσφέρει ο Θεός οποτεδήποτε το ευχηθούμε. Μπορούμε να το κάνουμε πριν αφήσουμε το υλικό μας σώμα ή μετά, όταν θα το έχουμε αφήσει. Και, αν μπορέσουμε να θυμηθούμε αυτή την αλήθεια εκείνη τη Στιγμή, θ’ αλλάξει ολόκληρη η ζωή μας.  
Αν μπορέσουμε να θυμηθούμε αυτή την αλήθεια εκείνη τη Στιγμή, θα είμαστε γεμάτοι χαρά, ασχέτως τις συνθήκες που θα επικρατούν στη ζωή μας. Και, επειδή ο Χρόνος επιταχύνεται, θα ανακαλύψουμε σύντομα ότι αυτό που είμαστε φέρνει τα πράγματα που θέλουμε. Η Γνώση δεν έπεται της εμπειρίας προηγείται. Ονομάζεται Δημιουργία.

«Ό,τι και αν περιέχει η παρούσα στιγμή, δέξου το σαν να το είχες διαλέξει».
Eckhart Tolle

Στη μεταθανάτια ζωή, η προοπτική σου διευρύνεται με κβαντικά άλματα. Και αυτή η διευρυμένη προοπτική σε κάνει να κατανοείς τα πράγματα που τώρα δεν καταλαβαίνεις. Κι αυτό σε γεμίζει δέος και προσδοκία, θαυμασμό και έξαψη, χαρά και αγαλλίαση.

Αν βίωσες ποτέ την εμπειρία της μεταθανάτιας ζωής έστω και για ένα μόνο λεπτό έχοντας κάνει τις καλύτερες σκέψεις για σένα και για τον Θεό, την πηγή της ενέργειάς σου, τώρα θα χαμογελούσες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ταξίδι. Δεν κινείσαι διαμέσου του Χρόνου και του Χώρου. Ο Χρόνος και ο Χώρος κινούνται μέσα από ΣΕΝΑ – σε αυτή τη Στιγμή.

Ο Δάσκαλος το γνωρίζει αυτό. Και αυτή η κατανόηση σταματάει την πάλη του. Επειδή ξέρει ότι μπορεί να κινηθεί μέσα και έξω από την έκσταση οποτεδήποτε το επιλέξει, δεν έχει την ανάγκη να νιώθει έκσταση για να είναι χαρούμενος. Είναι χαρούμενος απλά επειδή ξέρει ότι η έκσταση υπάρχει. Το Παιχνίδι της Ζωής δεν είναι ένα ‘πατίνι’. Είναι η ένδοξη επιβεβαίωση του απόλυτου μεγαλείου του Θεού και όλης της Ζωής. Και καθώς κινείσαι εξελισσόμενος, έχεις τέλεια, απόλυτη ελευθερία επιλογών. Κι έτσι, τη Στιγμή του Θανάτου…

…εξακολουθείς να ζεις.