Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Κατανοώντας το Θάνατο - Ε' μέρος / Τα Εργαλεία της Δημιουργίας


Α: Επειδή αυτό ακριβώς είναι που ήθελες! Ήρθες εδώ για να ζήσεις συγκεκριμένα αυτό: να ξεχάσεις ποιος πραγματικά είσαι. Και η ύπαρξη του χρόνου είναι ένας πολύ ισχυρός τρόπος, που βοηθάει στη λησμονιά.
Πραγματικά όλα είναι αρκετά απλά. Και ανακεφαλαιώνοντας: αυτό που βγάζεις προς τα έξω είναι αυτό που θα πάρεις πίσω γιατί ...υπάρχει μόνο ΕΝΑΣ από εμάς εδώ (σε εκατομμύρια κομμάτια, αλλά ΕΝΑΣ). Κάποια μέρη του ΕΝΟΣ ήθελαν να ξεχάσουν ότι ήταν ένα με τον ΕΝΑ! Και αυτό είναι που όλοι σας έχετε καταφέρει. Και ένα ζωτικής σημασίας συστατικό της λήθης σας ότι "αποτελείτε όλοι μέρος της Ενότητας (Μοναδικότητας)", είναι ότι έχετε χάσει την αίσθηση ότι είστε δημιουργοί. Αυτό συμβαίνει επειδή ο φόβος σάς κρατάει σε διαχωρισμό. Ο φόβος προέρχεται από την θυματοποίηση, πιστεύετε ότι είστε θύματα των καταστάσεων. Ο φόβος διαλύεται από τη συνειδητότητα-δημιουργό. Αν γνωρίζετε ότι ΕΣΕΙΣ δημιουργείτε τις εμπειρίες σας, τότε δεν υπάρχει νόημα να φοβάστε, έτσι δεν είναι;

Ε: Έτσι. Είναι σαν να φτιάχνω εγώ ο ίδιος τρομακτικές σκιές-τέρατα στον τοίχο με τα χέρια μου και στη συνέχεια να τρομάζω από αυτές...

Α: Αυτό ακριβώς είναι!

Ε: Εντάξει, ωραία, μπορώ να κατανοήσω πλήρως αυτά που μου προσφέρεις ως εξήγηση: εάν υπάρχει μόνο ένας από εμάς εδώ, τότε οτιδήποτε κάνω, το κάνω στον εαυτό μου. Επίσης, κατανοώ τη λογική του επιχειρήματός σου ότι δημιουργώ την κατάσταση ‘να ξεχνώ’ ότι είμαι ο δημιουργός της δικής μου πραγματικότητας. Εδώ υπάρχει ένα είδος κυκλικής λογικής. Αλλά πώς μπορώ να αποκτήσω την κατανόηση ότι 'είμαι ο δημιουργός των δικών μου εμπειριών;' Ή πρέπει απλά να αποδεχτώ ότι δεν μπορώ να το μάθω για όσο διάστημα βρίσκομαι ενσαρκωμένος;

Α: Όχι, καθόλου. Εφόσον είσαι άτομο που επέλεξες το μονοπάτι της ανάληψης, είσαι από εκείνους που επέλεξαν να έρθουν στη Γη για να γνωρίσουν την ουσιαστική Ενότητα των Όλων και επίσης τη δική τους δημιουργική φύση, ενόσω εξακολουθούν να είναι στην ενσάρκωση. Αυτή είναι η διαδικασία της ανάληψης. Έτσι, μπορείς σίγουρα να μάθεις «να δημιουργείς τις δικές σου εμπειρίες». Εν ευθέτω χρόνω θα ανακαλύψεις τα Εργαλεία της Δημιουργίας και θ' αρχίσεις να διδάσκεις και άλλους ανθρώπους πώς να τα χρησιμοποιούν.

Και όταν χρησιμοποιείς αυτά τα εργαλεία, θα μπορέσεις να μάθεις τη δική σου δημιουργική φύση. Αλλά εδώ θα σου κάνω μια παρατήρηση: αν είσαι εσύ ο δημιουργός της δικής σου εμπειρίας, αλλά μέχρι τώρα αυτό που έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου είναι, να «είσαι θύμα και όχι δημιουργός», τότε πώς θα καταφέρεις να αντιστρέψεις την κατάσταση;

Ε: Μμμ ...εεε ...με το να δημιουργήσω ότι είμαι ο δημιουργός, υποθέτω. Κάνοντας αυτή την επιλογή, επιλέγοντάς το!

Α: Τέλεια! Αυτό είναι ακριβώς που πρέπει να κάνεις. Δημιουργείς το να είσαι αυτό. Κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει για σένα. Αν κάποιος άλλος το κάνει για σένα, τότε εκείνος θα  δημιουργήσει την κατάσταση τού να είναι εκείνος ο δημιουργός της ζωής σου. Που είναι το ίδιο πράγμα με το να είσαι θύμα. Έτσι, μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό!

Ε: Εντάξει. Αλλά μπορείς να μου δώσεις κάποιες άλλες πληροφορίες μέχρι να με μάθεις να εργάζομαι με τα Εργαλεία της Δημιουργίας; Δηλαδή, πώς μπορώ να δημιουργήσω ότι είμαι ο δημιουργός;

Α: Πρώτον, ενεργείς σαν να είναι αλήθεια. Μπορείς να κάνεις όλα τα πράγματα που "θα έκανες αν αυτό ήταν κάτι στο οποίο είχες απόλυτη πίστη". Ο κανόνας με τον οποίο ζει ένας δημιουργός τη ζωή του, είναι:
        
        «Αυτό που βγάζεις έξω είναι αυτό που παίρνεις πίσω»

Ζήσε σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα και μετά παρατήρησε. Αν είναι αληθινός, τότε θα αυτοαποδειχθεί ότι είναι αληθινός. Αν βγάζεις προς τα έξω μόνο αγάπη, θετική ενέργεια, αυτό σημαίνει ότι με την πάροδο του χρόνου ο κόσμος σου θα αλλάξει και θα παίρνεις πίσω μόνο αγάπη και θετική ενέργεια. Κάντο και θα δεις. Εάν λειτουργεί, τότε με άμεσο τρόπο από τη δική σου εμπειρία, με τρόπο που δεν θα μπορείς να αρνηθείς, θα καταλάβεις ότι είναι αλήθεια. Τότε θα είσαι για τα καλά στο δρόμο τού να γίνεις ο δημιουργός της δικής σου πραγματικότητας επειδή θα έχεις καταλάβει τη χρήση και την εφαρμογή του πρώτου Εργαλείου της Δημιουργίας. Μπορείς να δημιουργήσεις ό,τι θέλεις, αν, κατ’ αρχήν το βγάλεις προς τα έξω.
«Αυτό που παίρνεις πίσω καθορίζεται άμεσα από εκείνο που έχεις βγάλει έξω». Είναι ακριβώς η αντίστροφη δήλωση του «Αυτό που βγάζεις έξω είναι αυτό που παίρνεις πίσω». 

Ε: Νομίζω ότι τώρα το ’πιασα! Είναι απόλυτα λογικό. Παίρνω αυτό που δημιουργώ, αλλά ο μόνος τρόπος για να δω αν αληθεύει είναι, σκόπιμα και με συνέπεια να δημιουργήσω ένα πράγμα που θέλω για ένα χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να μπορέσω να παρακολουθήσω τον εν λόγω κανόνα σε δράση.

Α: Δεν είναι ο μόνος τρόπος. Αλλά είναι ένας απλός και σαφής τρόπος. Αν τον εφαρμόσεις, μετά θα πρέπει να είσαι συνεπής ως προς αυτά που βγάζεις έξω και στη συνέχεια να προσέχεις τι θα παίρνεις πίσω. Τότε θα δεις ότι είναι αλήθεια, θα είναι ένα γεγονός της ύπαρξής σου. Όταν βιώσεις αυτόν τον τρόπο, η δήλωση που αναφέραμε παραπάνω θα είναι τόσο πολύ προφανής ώστε θα σου φαίνεται ανόητο ακόμα και να την αναφέρεις. Θα είναι σαν να λες, «το αριστερό μου χέρι είναι το χέρι που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του σώματός μου». «Αυτό που βγάζεις έξω είναι αυτό που παίρνεις πίσω».
Είναι μια αλήθεια που έχει διατυπωθεί με πολλούς τρόπους σε όλες τις εποχές. Έχει κληθεί «ο Χρυσός Κανόνας» και «ο νόμος της Αμοιβαιότητας». Αναφέρεται με τη μία ή την άλλη μορφή στο μεγαλύτερο μέρος των θρησκευτικών σας κειμένων και των ηθικών παραδόσεων των πολιτισμών στο Σύμπαν. Την έχετε ακούσει ως, «ό,τι σπέρνεις, αυτό θα θερίσεις» και «κάνε στους άλλους όπως θα ήθελες να σου κάνουν». Υπάρχουν και άλλες φράσεις που λένε το ίδιο πράγμα με διαφορετικό τρόπο. Αν το δει κανείς από την αρνητική πλευρά, μπορεί να ειπωθεί ως:
                                
     «Αυτό στο οποίο αντιστέκεσαι, επιμένει».
Καταλαβαίνεις; Σημαίνει το ίδιο ακριβώς. Είναι σαν να πούμε, «Αν εστιάσει κανείς σε πράγματα που δεν θέλει, θα λάβει ακόμα περισσότερα από αυτά». Επειδή αυτό που βγάζει προς τα έξω του επιστρέφεται! Η κατανόηση αυτού του πράγματος θα σε οδηγήσει στην κατανόηση του Νόμου του Κάρμα, επειδή θα σε διδάξει ότι δεν μπορείς να αποφύγεις τις συνέπειες των επιλογών σου. Πίσω από την φιλοσοφία της Αφθονίας και τη διδασκαλία του Νόμου της Έλξης - που έχει γίνει πολύ δημοφιλής σήμερα - βρίσκεται η ίδια κατανόηση.
         «Αυτό που βγάζεις έξω είναι αυτό που παίρνεις πίσω».
Είναι μια απλή αλήθεια που μπορείς να εφαρμόσεις για να φέρεις στη ζωή σου αυτά που επιθυμείς.
Ε: Δεν είναι το ίδιο με το «πάντα παίρνεις αυτό που έχεις δημιουργήσει;»
Α: Χα! Ναι, αυτό είναι! Κι όμως, τα όντα που είναι βαθιά μέσα στη συνειδητότητα της δυαδικότητας, εξ ορισμού, δεν είναι έτοιμα να ακούσουν ότι είναι δημιουργοί της πραγματικότητάς τους. Έτσι, η έννοια αυτή μπορεί να παρουσιαστεί με ασθενέστερες δηλώσεις τις οποίες μπορούν να αποδεχτούν και ίσως να εφαρμόσουν. Αν το κάνουν, μπορούν να απολαύσουν μια ζωή αρμονική και χαρούμενη, ενώ σιγά-σιγά θα ξυπνούν και θα προετοιμαστούν για την ενδεχόμενη αφύπνιση τους στην κατάσταση του Δημιουργού και την ταυτόχρονη ανάληψή τους από το σύστημα της δυαδικότητας.
Είστε ένα fractal, ένα ολόγραμμα του ΕΝΟΣ. Πρέπει να είστε όντα-δημιουργοί. Απλά πρέπει να είστε. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ανακαλύψετε τον τρόπο να το θυμηθείτε και να διαχειριστείτε τον προγραμματισμό που σας λέει ότι δεν είστε.
Ένα καλό μέρος για να ξεκινήσετε είναι να δείτε αυτή την αλήθεια να λειτουργεί στη ζωή σας, ακριβώς όπως το συζητήσαμε πιο πάνω. Το επόμενο βήμα είναι να μάθετε να την χρησιμοποιείτε ως ένα από τα Εργαλεία της Δημιουργίας. 
Αλλά πριν προχωρήσουμε, υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά πράγματα που πρέπει να σου επισημάνω.
Ε: Όπως;
Α: Μήπως παρατήρησες ότι τα πάντα που έχουμε συζητήσει σε αυτό το κεφάλαιο πηγάζουν από τη μια και μόνη ουσιαστική αλήθεια;
Ε: Που είναι η εξής: ο ΕΝΑΣ είναι.
Η Απόλυτη Αλήθεια
Α: Ακριβώς. Λοιπόν, έχω να επισημάνω ότι υπάρχουν πολλά στρώματα αλήθειας. Υπάρχει η μία Απόλυτη Αλήθεια στην κορυφή, και στη συνέχεια, από κάτω είναι οι αλήθειες που προέρχονται από αυτήν. Αυτές είναι οι Μεγάλες Αλήθειες, όπως αυτή που αναφέραμε σε αυτό το κεφάλαιο και που θα εξακολουθήσει να ισχύει για όλη την εμπειρία σου από τη στιγμή της δημιουργίας σου ως συνειδητότητα μέχρι τη στιγμή που θα απελευθερωθείς - ακόμη και από αυτή την αλήθεια - και θα επιστρέψεις στον ΕΝΑ. Για όσο διάστημα έχεις μια ταυτότητα, μια ατομικότητα και είσαι ένα άτομο, αυτές οι αλήθειες θα έχουν ισχύ. 
Κάτω από τις Μεγάλες Αλήθειες βρίσκονται πολλές άλλες αλήθειες, οι λεγόμενες «μικρότερες αλήθειες», που μπορείς να γνωρίζεις σήμερα αλλά είναι πολύ πιο παροδικές. Όπως ένα παιδί που πιστεύει σε κάτι που θεωρεί αληθινό τόσο έντονα, ώστε θα μπορούσε να παλέψει στην αυλή του σχολείου του γι’ αυτό, αλλά, από την επόμενη μέρα, μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι πλέον αληθινό, γι 'αυτόν. Ή όπως οι πεποιθήσεις που διατηρείτε και τις οποίες είστε έτοιμοι να υπερασπιστείτε μέχρι αίματος, αλλά πολύ σύντομα θα έχετε την ευκαιρία να τις απελευθερώσετε εντελώς. Τέτοια είναι η φύση των «μικρότερων αληθειών»... Χρησιμεύουν για ένα μικρό χρονικό διάστημα και στη συνέχεια ανακαλύπτετε την παροδική φύση τους. Αυτό είναι που εννοούν οι άνθρωποι όταν λένε ότι ένα από τα συμπτώματα της ανάληψης είναι «να βλέπει κανείς μέσα από τις ψευδαισθήσεις». Έτσι είναι. 
Όσο αφυπνίζεστε, τόσο αφήνετε πεποιθήσεις και σκέψεις στις οποίες οι άλλοι γύρω σας εξακολουθούν να προσκολλώνται. Μπορείτε να βλέπετε κάποιες ιδέες ότι δεν είναι και τόσο πολύ αληθινές. Αυτές είναι οι ψευδαισθήσεις αυτού του κόσμου. Εάν πρόκειται να μείνετε βαθιά προσηλωμένοι στα δράματα αυτού του κόσμου, τότε πραγματικά να συνεχίσετε να πιστεύετε σε αυτά τα πράγματα. Αν όμως αρχίζετε να βλέπετε μέσα από αυτά, τότε θα δείτε ότι δεν είστε σε θέση να συνεχίσετε να παίζετε τα σιωπηρά παιχνίδια της ζωής αυτού του κόσμου. Ήδη αυτό σας συμβαίνει, όπως συμβαίνει και στο μεγαλύτερο μέρος των αναγνωστών τέτοιου είδους κειμένων, βιβλίων, μπλογκ, κλπ. Ανακαλύπτετε ότι δεν μπορείτε πλέον να πάρετε στα σοβαρά πράγματα όπως η πολιτική και η θρησκεία. Αρχίζετε να βλέπετε «τις ειδήσεις» με σκεπτικισμό και αμφιβολία. Χρήματα, εξουσία, κοινωνικό στάτους… όλα αυτά  σας φαίνονται τώρα λιγότερο ενδιαφέροντα απ’ ό,τι λίγα χρόνια πριν. Υπάρχοντα, περιουσίες, ακίνητα... τώρα ανακαλύπτετε ότι είτε είναι καλά για ένα σκοπό ή διαφορετικά αποτελούν φορτία. Και πάει λέγοντας. Αυτού του είδους η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Κοιτάζετε τον κόσμο μέσα από τους φακούς του εαυτού σας. Καθώς αλλάζετε, ο κόσμος φαντάζει διαφορετικός. Διακρίνετε, ως αφυπνισμένοι, «στρώματα αλήθειας» που είναι θαμμένα βαθιά μέσα στην ψυχή σας και το μόνο που χρειάζονται είναι μια μικρή ώθηση για να έρθουν στο φως και να τα δείτε όπως πραγματικά είναι. 
Θα σε βοηθήσω να δεις και να ελευθερώσεις τις ψευδαισθήσεις που δεν εξυπηρετούν το σκοπό σου.
(Συνεχίζεται)
Πηγή: The Ascension papers (www.zingdad.com)
Μετάφραση: Αγγελική Σ. Νατσούλη  

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Κατανοώντας τo Θάνατο - Δ' μέρος

Α: Θέλω πραγματικά να καταλάβεις ότι ο θάνατος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πολύ σπουδαία αλλαγή κατάστασης. Και η αλλαγή είναι ζωή. Η ζωή είναι αλλαγή. Η αντίσταση στην αλλαγή είναι θάνατος. Κι έτσι δημιουργείται μια, μάλλον περίεργη, διχοτόμηση. Εκείνοι που φοβούνται το θάνατο σε σημείο που αυτός ο φόβος να τους καταναλώνει, προσπαθούν να αντισταθούν στο θάνατο… προσπαθούν να σταματήσουν τη ροή της αλλαγής. Η ειρωνεία είναι ότι το μόνο που κάνουν είναι να σταματούν τη ροή της ζωής. Στην πραγματικότητα φέρνουν το θάνατο επάνω τους, ενώ εξακολουθούν να ζουν! Επειδή αυτό προκαλεί όλων των ειδών τα εσωτερικά μαρτύρια και τις ασθένειες της ψυχής και του πνεύματος που τελικά θα εκδηλωθούν και ως ασθένειες του σώματος. Μπορείς να δεις την ειρωνεία; Φοβούμενοι το θάνατο, προκαλούν ασθένειες που φέρνουν το θάνατο πιο κοντά!
Γι 'αυτό είναι πολύ ευεργετικό για εσάς να καταλάβετε το θάνατο σωστά, έτσι ώστε να μη φοβάστε πλέον.
Το επόμενο βήμα είναι να αγκαλιάσετε τη ζωή και να αγκαλιάσετε την αλλαγή και, στη συνέχεια, θα είστε σε θέση αρκετά σύντομα να αφήσετε την εμπειρία του θανάτου πίσω σας. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό από την άποψη της Ανάληψης. Τα αναληφθέντα όντα έχουν ξεπεράσει την έννοια του θανάτου. Παραμένουν στη ζωή για πάντα.
Ε: Εντάξει. Σ’ ευχαριστώ πολύ. Πρέπει να σου πω ότι όλα αυτά ήδη έχουν κάνει το μυαλό μου να εκρήγνυται καθώς ακούω ότι είμαι αθάνατος σε επίπεδο ψυχής, αλλά και αυτό το επιπλέον γεγονός ...ότι έχω πεθάνει και πρωτύτερα σε αυτή τη ζωή… και κάθε φορά επέλεξα να επιστρέψω… είναι πολύ για να το χωνέψω. Αλλά μέσα από τη συζήτησή μας εδώ, κατανοώ πραγματικά πώς ο θάνατος δεν είναι αυτό το ζοφερό, τρομακτικό πράγμα.
Α: Όχι, πραγματικά δεν είναι. Ο θάνατος, απλά, είναι μια πύλη από την τρέχουσα πραγματικότητά σας προς μια άλλη πραγματικότητα. Τίποτα περισσότερο. Και δεν είναι καν μονόδρομος. Και, επιπλέον, έχετε τον απόλυτο έλεγχο για το πώς να χρησιμοποιήσετε αυτή την πύλη, ακόμα και αν δεν έχετε επίγνωση αυτού του γεγονότος.
Και τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε στην επόμενη αλήθεια που έχουμε αναφέρει λίγο πρωτύτερα. Που είναι:
               "Η αλλαγή είναι το μόνο σταθερό"
Ε: Το έχω ξανακούσει αυτό πολλές φορές. Και μου φαίνεται αλήθεια. Θέλω να πω ό,τι τα πάντα αλλάζουν, τελικά. Αλλά θα μπορούσες να μου εξηγήσεις πώς πηγάζει αυτό από την πρώτη απόλυτη αλήθεια;
Α: Το έχω αναφέρει ήδη στη συζήτησή μας για το θάνατο, αλλά επίτρεψέ μου να επαναλάβω. Καταλαβαίνεις πως κάτι που είναι ακίνητο και αμετάβλητο είναι νεκρό; Οτιδήποτε δεν αλλάζει και σταματάει να κινείται, παύει να ζει. Είναι νεκρό. Και, εφόσον τίποτα δεν πεθαίνει ποτέ, συνεπάγεται ότι τίποτα δεν σταματά ποτέ να κινείται και να αλλάζει.
Ε: Τίποτα δεν πεθαίνει ποτέ;
Α: Ξέχασες κιόλας το πρώτο μέρος της συνομιλίας μας; Το έχουμε πει αυτό. Θυμήσου – ο ΕΝΑΣ είναι… ο ΕΝΑΣ υπάρχει
Ε: Ω ναι, συγγνώμη. θυμάμαι. Ο ΕΝΑΣ είναι και δεν μπορεί να διαιρεθεί, και αυτό σημαίνει ότι όλα τα μέρη του πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν. Τίποτα δεν πεθαίνει, τίποτα δεν καταστρέφεται. Και τώρα λες ότι το «τίποτα δεν πεθαίνει» ισούται με το «όλα αλλάζουν».
Α: Ναι.
Ε: Αλλά, πολλά πράγματα δεν αλλάζουν. Και πολλά πράγματα είναι νεκρά.
Α: Όπως;
Ε: Ω, έλα τώρα… σίγουρα αστειεύεσαι. Πάρε ένα τούβλο από τους τοίχους ενός σπιτιού. Είναι τελείως νεκρό και σίγουρα δεν φαίνεται να αλλάζει και πολύ!

Α: Λάθος. Το τούβλο ζει. Αλλά με τέτοιο τρόπο που δεν έχεις τη δυνατότητα να καταλάβεις. Είναι μέρος ενός συστήματος που δεν μπορείς να διακρίνεις. Να σε ρωτήσω κάτι... είναι τα οστά του σώματός σου ζωντανά;
Ε: Μμμναι. Είναι ζωντανοί οργανισμοί, ας πούμε... νομίζω. Μεγαλώνουν και αλλάζουν με τα χρόνια.
Α: Αλλά δεν μπορείς να τους μιλήσεις. Δεν τα βλέπεις να καταναλώνουν τροφή. Δεν έχουν κεντρικό νευρικό σύστημα. Δεν φαίνεται να διαθέτουν νοημοσύνη. Κι όμως τα ονόμασες «ζωντανούς οργανισμούς». Τι θα είχες να πεις, αν σου ’λεγα ότι ένα οστό ή ένα αιμοσφαίριο αποτελεί ουσιαστικό κομμάτι μιας πολύ ευρύτερης ζωντανής οντότητας, όπως και το τούβλο… Το τούβλο βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία ροής, αλλάζει συνεχώς. Σε υποατομικό επίπεδο υπάρχει συνεχής αλλαγή σε πολύ υψηλό ποσοστό, αλλά στο επίπεδο της δικής σου αντίληψης η αλλαγή γίνεται με πιο αργό ρυθμό. Αν θέλεις να δεις την αλλαγή πρέπει να πας σε ένα σπίτι το οποίο επί αιώνες δεν έχει υποστεί καμία συντήρηση. Αυτό το σπίτι κάποια στιγμή θα καταρρεύσει και θα επιστρέψει στη γη. Τα τούβλα θα διαλυθούν και θα γίνουν τμήμα του χώματος. Βλέπεις, είναι η ανθρώπινη αλαζονεία που νομίζει ότι μπορεί να δώσει τον ορισμό για το τι είναι «ζωντανό» και τι «μη ζωντανό» μετρώντας τα πράγματα αυθαίρετα σύμφωνα με το πόσο μοιάζουν με τη δική σας κατάσταση.  
Και θα σου άρεσε, αν μάθαινες ότι στην πράξη δεν είστε μια πραγματική μορφή ζωής, επειδή η διάρκεια της ζωής σας είναι πολύ σύντομη για να έχει νόημα; Ενώ η άποψη ενός γαλαξία θα είναι νόημα, αν μιλούσε με τρόπο αλαζονικό όπως οι άνθρωποι. Ήρθε η ώρα να αντιληφθείτε ότι τα ΠΑΝΤΑ είναι ζωντανά, είναι ζωή. Τα ΠΑΝΤΑ έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνειδητότητα. Και ύστερα θα μπορέσετε να κατανοήσετε ότι τίποτα δεν πεθαίνει και τα πάντα αλλάζουν. Αυτές οι δυο ιδέες είναι στην πράξη μια και μοναδική. Η αλλαγή είναι ζωή. Η στάση (με την αρχαιοελληνική σημασία) είναι θάνατος. Αλλά τίποτα δεν είναι στατικό. Ουδέποτε κάτι σταματά να κινείται. Παντού, τα όντα και τα πράγματα είναι σε συνεχή διαδικασία κίνησης και αλλαγής.
Η αλλαγή είναι απόλυτα αδιάκοπη. Και είναι το μοναδικό πράγμα που είναι απόλυτα αδιάκοπο.
Ε: Εντάξει, τότε. Ας τα πάρω από την αρχή… δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα που θα μπορούσα να πω ότι δεν είναι κομμάτι του ΕΝΟΣ.
Α: Σωστά.
Ε: Και κανένα κομμάτι του ΕΝΟΣ δεν είναι νεκρό ή στατικό. Όλα τα κομμάτια του ΕΝΟΣ είναι ζωντανά και αλλάζουν.
Α: Ναι. Μπορεί να μην έχουν τα στενά χαρακτηριστικά που η επιστήμη σας αποκαλεί «ζωή», αλλά είναι σίγουρα ζωντανά.
Ζ: Αλλά τότε, τι είναι η ζωή; Αν δεν είναι τα «στενά χαρακτηριστικά» που λέει η επιστήμη… τότε τι είναι;
Α: Ανάπτυξη. Αλλαγή. Εξέλιξη. Συνειδητότητα. Να, μερικά από τα χαρακτηριστικά της ζωής. Αλλά τι είναι στην πραγματικότητα; Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη και πολύ σύνθετη ερώτηση. Κοιτάξτε γύρω σας. Κοιτάξτε τον πλανήτη σας. Αν έχετε δει κάθε πράγμα που έχει συμβεί ποτέ στον πλανήτη σας από την ίδρυσή του μέχρι το τέλος του, τότε θα έχετε ένα μικρό μέρος της εικόνας. Στη συνέχεια, πηγαίνετε και κάνετε το ίδιο σε κάθε πλανήτη και κάθε αστέρι στο σύμπαν. Σιγά-σιγά θα αποκτήσετε ένα μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας. Όταν θα έχετε δει τα πάντα, παντού, τότε θα μπορείτε να απαντήσετε το ερώτημα, «Τι είναι η ζωή;»
Η ζωή είναι ένα μυστήριο. Είναι πέρα ​​από κάθε κατανόηση. Είναι όμορφη και μαγευτική και ατέλειωτη. Η ζωή απλά είναι.
Ε: Δεν μου συμβαίνει συχνά να βλέπω αυτή την πιο ποιητική πλευρά της ψυχής σου...
Α: Ξέρεις, αγαπημένε νεαρέ μου φίλε, όσο περισσότερο θα προσπαθείς να απλοποιείς τα πράγματα, τόσο περισσότερο θα βλέπεις την πολυπλοκότητά τους. Και όταν θα είσαι έτοιμος να δώσεις τον εαυτό σου στην άπειρη πολυπλοκότητα, τότε ξαφνικά εμφανίζεται η καθαρή απλότητα. Αυτή είναι η εμπειρία μου. Η ζωή θα ραγίσει την καρδιά σου με την αβάσταχτη ομορφιά της. Και, με ραγισμένη καρδιά, θα ζητάς περισσότερη, όλο και περισσότερη ζωή.
Η ζωή είναι ένα θαύμα.
Και σίγουρα, ο παλιός φίλος σου είναι πολύ ερωτευμένος με τη ζωή.
Ε: Θεέ μου, είναι πολύ όμορφο αυτό που λες!
Α: Σ’ ευχαριστώ. Η ζωή είναι η έμπνευσή μου και η ζωή είναι όμορφη. Αλλά βλέπεις, επειδή η ζωή είναι άπειρη και συνεχώς μεταβαλλόμενη, είναι λογικό ότι θα παραμείνει πέρα ​​από ορισμό. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, δυστυχώς, οι προσπάθειες σας, χρησιμοποιώντας την επιστημονική μέθοδο για να καθορίσετε τη ζωή, θα πέφτουν πάντα στο κενό. Δεν μπορείτε να γνωρίσετε τη ζωή με το μυαλό σας. Μπορείτε να την γνωρίσετε μόνο με την καρδιά σας. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, όταν με ρωτούν τι είναι η ζωή, με ακούς να μιλώ για έρωτα, για ομορφιά και τέτοια θέματα καρδιάς.
Ε: Αυτό μου δίνει το τέλειο νόημα και πραγματικά απολαμβάνω την περιγραφή.
Α: Καλό αυτό. Στη συνέχεια, ας προχωρήσουμε στην επόμενη θεώρηση.
Ζ: Θαυμάσια. Ποια είναι;
Α: Είναι η εξής,
                  «Αυτό που βγάζετε προς τα έξω, το παίρνετε πίσω»
Ζ: Τέλεια… την ξέρω αυτή εδώ. Πώς την εξηγείς, όμως;
Α: Η απλούστερη εξήγηση είναι η εξής: ο διαχωρισμός είναι μια πραγματικότητα κατά την οποία ο ΕΝΑΣ μπορεί να φανταστεί ότι είναι πολλοί. Και αυτοί οι πολλοί μπορούν να φανταστούν ότι μπορούν να κάνουν διάφορα πράγματα στους άλλους. Αλλά εφόσον «οι πολλοί» είναι μια ψευδαίσθηση και μόνο η Μοναδικότητα είναι αλήθεια, συνεπάγεται πως οτιδήποτε κάνεις σε κάποιον άλλον, στην πράξη είναι ο ΕΝΑΣ που ενεργεί προς τον Εαυτό του, δηλαδή κάνει πράγματα στον Εαυτό του.
Οτιδήποτε κάνεις σε κάποιον άλλον, το κάνεις στον εαυτό σου. Αυτή είναι η λογική της υπόθεσης.


Ε: Χμμ. Αυτό που λες έχει νόημα, όσο το σκέφτομαι, αλλά… αν είναι αλήθεια, τότε γιατί η ζωή δεν μοιάζει να είναι έτσι; Γιατί δεν βλέπω αμέσως, πως όσα κάνω στους άλλους έρχεται πίσω σε μένα;
Α: Να μια υπέροχη ερώτηση. Ρωτάς γιατί δεν το βλέπεις αμέσως. Μα, αυτή ακριβώς είναι η ουσία! Να σου εξηγήσω… όταν κάνεις κάτι σε κάποιον άλλο, παίρνει χρόνο να επιστρέψει το αποτέλεσμα πίσω σε σένα. Πραγματικά, ο απόλυτος ορισμός του χρόνου είναι η απόσταση που υπάρχει μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος. Είναι η παύση, η διάρκεια, το διάστημα που πρέπει να περιμένεις… όταν βάζεις κάτι έξω μέχρι να επιστρέψει ξανά σε σένα. Και εν τω μεταξύ έχεις την ευκαιρία να ξεχάσεις και να αποσυνδέσεις τη σχέση μεταξύ της αιτίας και του αποτελέσματος. Όταν το αποτέλεσμα έρχεται στη ζωή σου, έχεις ξεχάσει το πώς και το πότε επέλεξες και προκάλεσες αυτό που σου συνέβη. Και για να γίνουν πιο περίπλοκα ακόμα τα πράγματα, στον ενδιάμεσο χρόνο έχεις κάνει εκατοντάδες άλλες επιλογές και έτσι έχεις βάλει σε κίνηση άλλα αποτελέσματα. Όταν τα διάφορα αποτελέσματα έρχονται στη ζωή σου, είναι ανακατεμένα όλα μαζί. Ένα μείγμα όλων των αποτελεσμάτων όλων των δημιουργιών σου. Και έτσι ακριβώς βιώνουν την καθημερινότητά τους οι περισσότεροι από αυτούς που είναι σήμερα ενσαρκωμένοι στη Γη. Οι ζωές τους είναι ένα μείγμα σύγχυσης από τα αποτελέσματα των ποικίλων επιλογών τους. Φαίνεται να τους συμβαίνουν διάφορα γεγονότα χωρίς φανερή σχέση με τα όσα έχουν κάνει ή επιλέξει στο παρελθόν. Αυτό μερικές φορές είναι καλό, μερικές φορές είναι κακό, αλλά κατά κύριο λόγο είναι μονότονο και τετριμμένο… κι έτσι, ενεργώντας σπασμωδικά βαδίζουν από την κούνια στον τάφο.
Και ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει που έχουν γραπωθεί από μια τέτοια προοπτική; Αν τα αποτελέσματα των επιλογών τους έφταναν αμέσως μετά από τις επιλογές ή τις πράξεις τους, τότε δεν θα μπερδεύονταν. Αμέσως θα καταλάβαιναν ότι έλαβαν αυτό που έδωσαν. Κατευθείαν θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερες επιλογές. Στη συνέχεια θα αφυπνίζονταν και θα κατανοούσαν τη δημιουργική τους ικανότητα και δυνατότητα. Και μετά θα εγκατέλειπαν την ψευδαίσθηση της διττότητας. Και φίλε μου, αυτό ακριβώς είναι η εμπειρία του «χρόνου» η οποία σας επιτρέπει να προσποιείστε ότι δεν δημιουργήσατε τα αποτελέσματα που βιώνετε.
Ε: Αλλά, γιατί; Γιατί επιλέξαμε να βιώσουμε το χρόνο με αυτό τον τρόπο, αν είναι να μας προκαλεί σύγχυση;
(Συνεχίζεται)
ΠΗΓΗ: The Ascension Papers (www.zingdad.com)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ Σ. ΝΑΤΣΟΥΛΗ


Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Κατανοώντας το Θάνατο - Γ' μέρος


(Συνέχεια από το Β' μέρος)

A: Ναι. Επειδή, εν ευθέτω χρόνω, θα επανενωθείς με αυτό που νιώθεις ότι έχεις χάσει... μέχρι θανάτου. Όταν απελευθερώσεις τον εαυτό σου από αυτή τη ζωή, θα συναντηθείς ξανά με εκείνον που "πέθανε" προηγουμένως. Και αυτή η επανένωση θα είναι γεμάτη απέραντη χαρά καθώς ο κύκλος θα έχει ολοκληρωθεί.
Ε: Επειδή κάθε άνθρωπος που πεθαίνει συναντά τους αγαπημένους του που βρίσκονται στην άλλη πλευρά...
Α: Σωστά. Οι άνθρωποι στη Γη γνωρίζουν τα πράγματα ανάποδα. Συνήθως φαντάζονται τον θάνατο σαν κάποιο είδος «πάμε για ύπνο». Κάποιο είδος «πηγαίνουμε στο σκοτάδι της νύχτας» ή κάτι τέτοιο. Όταν, στην πράξη, είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο θάνατος μοιάζει πολύ περισσότερο με ξύπνημα. Όπως με τα όνειρα, που ξυπνάς και λες ότι βρίσκεσαι στην πραγματικότητα και ότι μόλις είδες ένα όνειρο. Όταν είστε «από την άλλη πλευρά», όπως λέτε, θα συνειδητοποιήσετε ότι οι αντιλήψεις σας είναι πολλές φορές πιο έντονες από ό,τι είναι τώρα. Οι ιδέες και οι αντιλήψεις σας θα είναι πολύ πιο ισχυρές από τώρα. Έτσι, η εμπειρία σας θα είναι όπως όταν ξυπνάτε από ένα όνειρο και συνειδητοποιείτε ότι το όνειρο, αν και πολύ ζωντανό και ισχυρό, ήταν αρκετά περιοριστικό και λιγότερο «πραγματικό» από τη ζωή που τώρα βιώνετε. Θα νιώσετε ελαφροί και ελεύθεροι. Και θα δείτε τον εαυτό σας να περιβάλλεται από τα πιο αγαπημένα σας πρόσωπα. Φανταστείτε πώς θα νιώσετε όταν διαπιστώσετε ότι το πιο αγαπημένο σας πλάσμα, που πιστεύατε ότι είχατε χάσει χρόνια πριν, είναι ξαφνικά εκεί, δίπλα σας και σας υποδέχεται! Και δεν θα το δείτε όπως ήταν στη ζωή σας, αλλά όπως πραγματικά είναι: στην ακμή του και σε πλήρη λάμψη και ομορφιά.
Ναι, θα είναι μια στιγμή απέραντης χαράς.
Και, ίσως, έχοντας αυτή τη γνώση, όσοι πενθούν θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν καλύτερα την απώλεια. Αυτό δεν αφαιρεί τον πόνο της απώλειας για κάποιον που πενθεί, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, τουλάχιστον, θα μπορέσει να κατανοήσει ότι η απώλεια δεν είναι μόνιμη. Γιατί τελικά θα επανενωθεί με τον αγαπημένο του.
Και επίσης, είναι πολύ αλήθεια ότι αυτός για τον οποίο θρηνεί, έχει επίγνωση για όλα όσα συμβαίνουν και είναι μαζί του... ακόμα και αν αυτός δεν μπορεί πάντα να τον νιώσει.
Ε: Κατάλαβα. Ευχαριστώ. Αλλά, τι γίνεται με όλα τα πράγματα που έχω ακούσει για μια σήραγγα φωτός… και όλα αυτά… πώς ταιριάζουν όλα αυτά με την «συνάντηση της οικογένειας»;
Α: Η σήραγγα του φωτός (τούνελ) είναι πράγματι κάτι που πολλοί θα συναντήσουν, θα ζήσουν. Η εμπειρία ‘θάνατος’ είναι συχνά αρκετά τραυματική και έτσι σας παρέχεται μια περίοδος προσαρμογής. Στην αρχή θα σας επιτραπεί να περιφέρεστε γύρω από τα περίχωρα του 3διάστατου κόσμου σας για λίγο, αν είναι κάτι που θέλετε ή αισθάνεστε ότι χρειάζεστε. Μερικά άτομα είναι πολύ δεμένα με την τρέχουσα ενσάρκωση τους, με το σώμα ή τα σύνεργα της σημερινής ζωής τους. Δεν είναι έτοιμοι να δούνε ότι όλα αυτά είναι απλά τα εργαλεία ενός παιχνιδιού. Τίποτα περισσότερο. Τέτοια όντα μάλλον θα θέλουν να παραμείνουν κοντά στην τρισδιάστατη πραγματικότητα για ένα χρονικό διάστημα μετά το θάνατο.
Ε: Είναι τα φαντάσματα;
Α: Αυτό στο οποίο αναφέρεσαι θα μπορούσε να είναι ένα πράγμα από μια μεγάλη σειρά πραγμάτων. Είναι πιθανό, οι πιο ευαίσθητοι άνθρωποι να νιώθουν την παρουσία εκείνων που δεν έχουν ακόμη προχωρήσει στην άλλη πλευρά. Εσείς βάζετε την ταμπέλα «φάντασμα». Αλλά αυτοί που έχουν κολλήσει στα περίχωρα της Γης θα λάβουν κάθε βοήθεια για να προχωρήσουν, αργά ή γρήγορα.
Η επόμενη φάση συνήθως βιώνεται σε ένα μέρος με παρήγορο, σιωπηλό σκοτάδι. Μετά από όλη τη ‘φασαρία’ της ενσαρκωμένης ζωής και την, μερικές φορές, τραυματική κατάληξη, συνήθως θεωρείται ευεργετικό να βρεθείτε σε ένα σύντομο "time out". Και έτσι, τα όντα συνήθως βρίσκονται σε ένα μέρος ηρεμίας, σκοτεινό και ήσυχο. Αλλά όχι τόσο ώστε τα όντα να βρίσκονται σε σύγχυση και να νομίζουν ότι είναι έρημα και μόνα τους… υπάρχει ένα φωτεινό, λευκό φως που λάμπει από την «επάνω» κατεύθυνση. Ο συμβολισμός αυτού του «λαμπρού, λευκού φωτός από επάνω» είναι ξεκάθαρος και συμπαντικός. Και το ον πρέπει να επιλέξει. Να κινηθεί προς το φως ή όχι; Είναι η επιλογή που πρέπει να κάνει. Αν σας αρέσει η ειρήνη και η σιωπή, μπορείτε να παραμείνετε εκεί για όσο χρειάζεται. Χρόνος δεν υπάρχει. Εάν μετακινηθείτε προς το φως θα νιώσετε ότι είναι αρκετά αγαπησιάρικο. Εάν απορρίψετε το φως, μπορείτε να βρείτε πολλές άλλες κατευθύνσεις για να προχωρήσετε.
Παραδείγματος χάριν, υπάρχει το λιγότερο φως της εισόδου που οδηγεί σε μια νέα ενσάρκωση. Αυτό δεν συνιστάται, αλλά μπορεί να επιλεγεί. Καλό θα ήταν να κάνετε το αυτονόητο: να αναζητήσετε το φωτεινό, λευκό φως, να νιώσετε την αγάπη του και να κινηθείτε προς την κατεύθυνση εκείνη.
Ε: Και πότε οι άνθρωποι έχουν αυτή την χαρούμενη επανένωση με τα μέλη της οικογένειάς τους;

Α: Αφού θα έχετε μετακινηθεί προς το φως, θα αρχίσετε να αισθάνεστε μια ένωση και ότι ανήκετε κάπου. Αν κινηθείτε προς αυτή την κατεύθυνση, τότε θα νιώσετε με την καρδιά σας αυτούς που αγαπάτε περισσότερο. Είναι αναπόφευκτο ότι θα τους βρείτε.
Σημειώστε ότι σας παρουσιάζουμε μερικές από τις γενικές τάσεις του τι θα συνέβαινε σε κάποιον κατά τη διάρκεια της διαδικασίας που ονομάζεται θάνατος. Δεν υπάρχουν αυστηροί κανόνες. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και θα έχει τη δική του μοναδική εμπειρία σε αυτή τη μετάβαση.
Ε: Τι είναι αυτό που καθορίζει το πώς θα είναι η μετάβαση κάποιου;
Α: Αυτό που θα επιλέξει, φυσικά!
Ακόμα και στη διαδικασία του θανάτου, λαμβάνετε αυτό που εσείς δημιουργείτε. Έχετε κάθε δικαίωμα οι επιλογές σας να είναι φτωχικές, επιλογές που θα σας προκαλέσουν πόνο. Αλλά αν είστε πρόθυμοι να επιλέξετε το δρόμο της αγάπης, τότε έχετε κάθε δικαίωμα να δεχθείτε τη βοήθεια συμβούλων οι οποίοι θα σας βοηθήσουν να κάνετε πραγματικά καλές επιλογές.
Αυτός είναι και ο λόγος που είμαι πολύ ευτυχής κάνοντας αυτή τη συζήτηση για το θάνατο. Είναι πολύ πολύ σημαντικό να οδηγηθείτε σπίτι. Σε καμία περίπτωση δεν πεθαίνετε, ποτέ. Πάντα έχετε επιλογές. Πάντα διατηρείτε τη συνειδητότητά σας και την αίσθηση του Εαυτού. Απλά, δεν πεθαίνετε. Ποτέ.
Ε: Τότε γιατί νομίζουμε ότι το κάνουμε;
Α: Θέλεις να ακούσεις μια περίεργη ειρωνεία;
Ε: Φυσικά.
Α: Αυτό που μοιάζει περισσότερο με το θάνατο, είναι η «γέννηση»!
Ε: Τι πράγμα;
Α: Λειτουργεί ως εξής: έχω ήδη εξηγήσει ότι μετά το ‘θάνατο’, γίνεστε πιο συνειδητοί, με επίγνωση. Νιώθετε σαν να ξυπνάτε. Θυμάστε τη ζωή σας με μεγάλη διαύγεια. Συνήθως αρχίζετε να θυμάστε άλλες ζωές και άλλες εμπειρίες μεταξύ των ενσαρκώσεων. Οι σκέψεις σας επιταχύνονται. Εν συντομία, η αίσθηση του εαυτού διευρύνεται και η ικανότητά σας να διαχειριστείτε όσα γνωρίζετε, επίσης διευρύνεται. Γίνεστε «πιο πολύ». Αυτό είναι που συμβαίνει μετά το θάνατο.
Όσο για τη γέννηση… λοιπόν, είναι η αντίστροφη διαδικασία. Καθώς ενσωματώνετε τη συνειδητότητά σας με αυτήν μέσα στο σώμα του μωρού, βυθίζεστε στη λήθη. Χάνετε τις αναμνήσεις και τις γνώσεις σας. Αφήνετε κατά μέρος την ικανότητά σας να διαχειρίζεστε τα πάντα με ταχύτητα και σε βάθος. Γίνεστε «λιγότερο». Αρχίζετε να επιβραδύνετε, να σκοτεινιάζετε και να ξεχνάτε. Και γι’ αυτό δεν μπορείτε να πιστέψετε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Όχι επειδή δεν μπορείτε να θυμηθείτε τίποτα πέρα από το στάδιο του θανάτου, αλλά επειδή δεν μπορείτε να θυμηθείτε κάτι περισσότερο μετά τη στιγμή της γέννησης!

Ε: ΜμμΠολύ ενδιαφέρον. Αλλά γιατί το κάνουμε αυτό;

Α: Γιατί επιλέγετε να βιώσετε τη διαδικασία της γέννησης; 
Επειδή διαλέξατε να ζήσετε στην 3η διάσταση προκειμένου να ανακαλύψετε ξανά τον εαυτό σας και να τον δημιουργήσετε εκ νέου από τη θέση της μη-γνώσης που οφείλεται στη λήθη. Με τον τρόπο αυτό, αποκτάτε την εμπειρία του αληθινού χωρισμού και του να είστε πολλοί, διαφορετικοί (επειδή στην πράξη είστε μόνο ένας, μία ψυχή). Βλέπετε λοιπόν, ότι το Πέπλο της Λήθης που σκεπάζει την συνειδητότητά σας εξυπηρετεί απόλυτα το σκοπό σας. Όταν συμβαίνει αυτό, περιορίζεστε στο να διακρίνετε τα πράγματα της 3ης διάστασης μόνο και ελάχιστα από άλλα. Έτσι όμως διευκολύνεται η μάθηση και η ανάπτυξη που επιθυμείτε να πετύχετε.
Ε: Ωραία. Κατανοητό.
Α: Έτσι λοιπόν, συνοψίζοντας, καθώς εισέρχεστε στην ενσάρκωση, ξεχνάτε σχεδόν τα πάντα από όσα γνωρίζατε. Και μετά, καθώς διαχειρίζεστε αυτή τη λησμονιά όσο καλύτερα μπορείτε με τον τρόπο που ζείτε, σας έχει προσφερθεί ένας αριθμός σημείων εξόδου από  τη ζωή. Πολλά σημεία εξόδου θα τα αγνοήσετε. Άλλα πάλι, θα τα πάρετε και μετά θα αντιληφθείτε το λάθος σας και θα επιστρέψετε. Η ζωή σας τελειώνει όταν πάρετε ένα σημείο εξόδου και δεν αλλάξετε γνώμη. Τότε που παίρνετε την απόφαση ότι η ζωή σας ολοκληρώθηκε. Και θα κινηθείτε μέσα στο πνευματικό πεδίο για να συνεχίσετε το ταξίδι σας, όποιο και αν είναι αυτό.
Τώρα λοιπόν καταλαβαίνεις τι εννοώ όταν λέω ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει «θάνατος»; Ακόμα και αυτή η πλαστή εμπειρία του θανάτου που όντως βιώνετε, είναι αποτέλεσμα επιλογής. Της δικής σας επιλογής. Επειδή, όπως έχω ήδη αναφέρει:
                                                                «Είστε αιώνιοι και αθάνατοι»
 (Συνεχίζεται)
Πηγή:  Από το βιβλίο "The Ascension Papers" (www.zingdad.com)
Μετάφραση: Αγγελική Σ. Νατσούλη










Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Κατανοώντας το Θάνατο - Β' μέρος

 (Συνέχεια από το Α' μέρος) 

Α: Δεν θυμάσαι τις περιστροφές που έκανε το αυτοκίνητό σου στην εθνική οδό, οδηγώντας πριν από είκοσι χρόνια με προορισμό τις διακοπές σου; (Χαμογελάει). Σε κάποιο σημείο είχες μπει στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας με ταχύτητα 100 χλμ/ώρα και, στη συνέχεια, απλά και ήρεμα έστριψες πάλι το αυτοκίνητο κατά 180 μοίρες και συνέχισες οδηγώντας αυτή τη φορά στη σωστή λωρίδα, με το σωστό τρόπο. Ένας εκπληκτικά επικίνδυνος τρόπος οδήγησης που όμως λειτούργησε τέλεια! Πώς νομίζεις ότι επιτεύχθηκε αυτό;
Υπήρξαν και μερικές άλλες τέτοιες περιπτώσεις λιγότερο δραματικές και λιγότερο λαμπερές από αυτές που μόλις σου ανέφερα.  
Το θέμα είναι ότι έχεις δώσει στον εαυτό σου μια σειρά από σημεία εξόδου από αυτή τη ζωή. Αλλά κάθε φορά επέλεξες να μην τα πάρεις. Κάθε φορά γύριζες πίσω. Και έτσι είσαι ακόμα εδώ. Αυτή είναι η επιλογή σου. Και ισχύει το ίδιο για όλους σχεδόν τους ανθρώπους πάνω  στη Γη. Είναι αρκετά σπάνιο για ένα άτομο να έρθει σε πλήρη πραγμάτωση του Εαυτού ως ενήλικας και να μην περάσει από μερικά τέτοια σημεία εξόδου. Στην πραγματικότητα, θα συνιστούσα θερμά στους αναγνώστες να σκεφτούν λίγο πάνω σ’ αυτό.

Σκεφτείτε ξανά τη ζωή σας. Σκεφτείτε τις φορές που σας συνέβησαν παράξενα και θαυμαστά -φαινομενικά- γεγονότα που μέσα από απειλητικές για τη ζωή σας καταστάσεις, άλλαξαν τη ζωή που ζούσατε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και σκεφτείτε τις φορές που, ίσως αρκετά απελπισμένοι ή ίσως ακόμη και αρκετά βαριεστημένοι από τη ζωή σας,  εξετάζατε και προγραμματίζατε τον δικό σας θάνατο, αλλά στη συνέχεια, για ανεξήγητους λόγους, δεν ολοκληρώσατε το σχέδιο. Αυτές οι σκέψεις θα μπορούσαν να είναι τα δικά σας σημεία εξόδου. Παρατηρήστε ότι τότε που σκεφτόσασταν έτσι, δεν είχατε σφοδρή επιθυμία για τη ζωή. Είναι ενδεικτικό σημάδι ενός σημείου εξόδου. Αφιερώστε λίγο χρόνο στην ενδοσκόπηση και δείτε αν μπορέσετε να μάθετε κάτι για τον εαυτό σας, τη ζωή σας και τις επιλογές σας από τον τρόπο που βιώσατε τα σημεία εξόδου σας.

Ε: Σ’ ευχαριστώ, θα κάνω το ίδιο και θα σκεφτώ δικές μου στιγμές, εκτός από τις δύο που μου ανέφερες.
Αλλά και πάλι... Θέλω να επανέλθω στο θέμα των ατόμων που έχασαν τη ζωή τους και δεν αποφάσισαν να έρθουν πίσω. Γιατί δεν το έκαναν; Σίγουρα θα ερχόντουσαν πίσω, μόνο και μόνο για να είναι μαζί με εκείνους που τους αγαπούσαν!  

Α: Σωστά, κοίτα… έχεις την προθυμία να συμφωνήσεις ότι υπάρχει για πολύ ευρύτερη προοπτική από αυτή που ξέρεις σ’ αυτήν εδώ τη ζωή;

Ε: Ναι, θεωρώ ότι είναι ολοφάνερο.

Α: Επειδή, αν είσαι πρόθυμος να δεχτείς ότι υπάρχει ένα κομμάτι του σχεδίου της πραγματικότητας που ζεις που είναι απαγορευμένο να γνωρίζεις, τότε είναι ολοφάνερο ότι μόλις αρθεί αυτή η απαγόρευση, η προοπτική σου θα είναι διαφορετική.

Ε: Εντάξει, υποθέτω, αλλά…

Α: Αυτό που δεν κατανοείς είναι, ότι η ζωή που ζεις τώρα, είναι στ’ αλήθεια μόνο ένα τμήμα από ένα περίτεχνο παιχνίδι που παίζετε. Είναι σαν να παίζετε ένα ρόλο σε ένα τεράστιο θεατρικό έργο. Ολόκληρη η ζωή σας στη Γη είναι ένας ρόλος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σπουδαία ή ότι δεν έχει μεγάλη αξία και σκοπό. Αλλά μετά τον «θάνατο» θα μπορέσετε να δείτε πραγματικά περί τίνος πρόκειται. Και τότε θα είστε σε θέση να αφήσετε κάθε προσκόλληση που έχετε με το θέμα (του θανάτου), όταν έρθει η κατάλληλη ώρα. Και, όσο για τους αγαπημένους σας, τους φίλους και την οικογένειά σας, άφησέ με να σου εξηγήσω κάτι. Όταν «πεθάνεις» θα τους δεις ξανά σε πνευματική μορφή. Θα δεις την αληθινή εκδοχή κάθε ατόμου, εδώ, με πνευματική μορφή να σε καλωσορίζει σπίτι, και συγχρόνως θα δεις την ενσαρκωμένη εκδοχή αυτών των ατόμων, ενώ συνεχίζουν να ζουν τη ζωή τους πάνω στη Γη και να πενθούν για την απώλειά σου…
Προφανώς θα νιώσεις συμπόνια για τον πόνο της απώλειας που θα νιώθουν και θα νιώσεις μεγάλη αγάπη για αυτούς. Θα θελήσεις να τους παρηγορήσεις  και να τους συμπαρασταθείς στον πόνο τους. Αλλά η δική τους σύγχυση δεν θα είναι και δική σου.

Θα κατανοήσεις ότι οφείλεται μόνο στην περιορισμένη τους αντίληψη, και πιστεύουν ότι σε έχασαν, ότι έφυγες, ότι τώρα είσαι νεκρός.
Θα καταλάβεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και θα δεις ότι μια πολύ πιο υπέροχη και σοφή όψη (εκδοχή) καθενός από τους αγαπημένους σου βρίσκεται μαζί σου στο πνευματικό πεδίο. Έτσι, …τι λες; Ποια θα είναι η απόφασή σου; Να τρέξεις αμέσως πίσω ξανά στην ενσάρκωση για να παρηγορήσεις και να ανακουφίσεις τις πενθούσες, ενσαρκωμένες εκδοχές τους; Ή να κοιτάξεις τον δικό σου θάνατο γι’ αυτό που πραγματικά είναι: μια αναπόφευκτη μετάβαση από την ενσάρκωση σε μια λιγότερο περιοριστική εκδοχή; Θα βιαστείς να γυρίσεις πίσω, κοντά τους, ακόμα και αν το ταξίδι σου έχει ολοφάνερα τελειώσει; Θα προσπαθήσεις να παρατείνεις τη ζωή σου στο πλευρό τους μόνο και μόνο για να καθυστερήσεις το θρήνο τους, ενώ θα γνωρίζεις ότι όλοι κάποια στιγμή θα υποχρεωθούν να έρθουν εκεί που βρίσκεσαι κι εσύ;
Αν όμως γνωρίζεις ότι θα τους περιμένεις και ότι θα τους υποδεχτείς - όταν θα είναι έτοιμοι να αναχωρήσουν από τη ζωή και να αφυπνιστούν στη δική τους ευρύτερη πραγματικότητα; Τι νομίζεις ότι θα επιλέξεις; Θα συνεχίσεις να θέλεις να επιστρέψεις στη ζωή που μόλις άφησες, μη έχοντας να κερδίσεις τίποτα, μόνο και μόνο για να παρηγορήσεις άλλους;

Ε: Υποθέτω… όταν έρθει η στιγμή για μένα να πάρω την απόφαση, θα κάνω την καλύτερη επιλογή που μπορώ κάτω από τις επικρατούσες συνθήκες. Και υποθέτω ότι θα επιλέξω να φύγω.
Α: Καλά τα λες. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να σημειώσω εδώ ότι ο θάνατος του σώματος δεν είναι ο μόνος τρόπος να φύγεις από αυτό το μέρος. Είναι βέβαια ο πιο συνηθισμένος. Τόσο που μάλιστα θεωρείται ως ο μοναδικός. Υπάρχουν όμως και άλλοι ενδιαφέροντες τρόποι να πας παρακάτω.
Ε: Αυτό ακούγεται πολύ εντυπωσιακό!
Α: Ίσως να το αναφέρουμε σε μια προσεχή μας συζήτηση. Αλλά, για την ώρα, έχεις άλλες ερωτήσεις να μου κάνεις για το θάνατο; Θέλω πραγματικά να βεβαιωθώ ότι θα τα πούμε όλα. Καταλαβαίνω ότι ο θάνατος είναι όντως θέμα με σημαντικό βαθμό δυσκολίας για να τον κατανοήσετε εσείς τα όντα της 3ης διάστασης, και σας προκαλεί πολύ φόβο και σύγχυση. Ο φόβος του θανάτου μπορεί συχνά να γίνει το κυριότερο εμπόδιο για να απολαύσετε πλήρως τη ζωή σας.
Ε: Ναι, έχω κάποιες ερωτήσεις ακόμα. Θα μπορούσες να με βοηθήσεις με το θέμα του θρήνου, από τη μεριά εκείνου που μένει πίσω; Πώς να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι ο αγαπημένος μας που πέθανε, είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει κοντά μας, αλλά δεν το έπραξε;
Α: Το μήνυμά μου δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από κάθε αυτί. Μερικές φορές οι άνθρωποι χρειάζονται να γαντζώνονται στη θλίψη και στον πόνο τους για λίγο. Τους φαίνεται ότι αυτό επικυρώνει την αγάπη που είχαν για εκείνον που νομίζουν ότι έφυγε. Τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι περίπλοκα. Αν όμως αυτός που πενθεί είναι ικανός να ακούσει πραγματικά αυτά που λέγονται εδώ, ίσως λάβει μια μικρή ποσότητα θεραπείας. Δεν νομίζεις ότι υπάρχει παρηγοριά στη γνώση ότι το άτομο που πέθανε είναι πραγματικά εντάξει; Ότι ο «θάνατός» του είναι κάτι για το οποίο είχε και αυτός επιλέξει; Και ότι, καθώς κέρδισε μιαν ευρύτερη αντίληψη, μπόρεσε και είδε την ομορφιά και την τελειότητα και την ολοκλήρωση της ατραπού που περπάτησε στη ζωή του;  
Αν αυτός που πενθεί είναι σε θέση να το καταλάβει, τότε ο θρήνος μπορεί να μπει στη σωστή του βάση: ότι κάποιος θρηνεί για την απώλεια. Νιώθει πόνο από το γεγονός ότι δεν έχει πια την εμπειρία του ανθρώπου εκείνου στη ζωή του. Υπάρχει ένα χάσμα, ένα κενό, μια τρύπα στη ζωή του. Και φυσικά αυτό είναι που προκαλεί τον πόνο και είναι σωστό να θρηνεί για αυτό επειδή ο θρήνος αποτελεί αποφασιστικό κομμάτι της θεραπείας.
Αυτή είναι η σωστή αντιμετώπιση.
Δεν θρηνείς για τον άλλο, θρηνείς για τον εαυτό σου. Για τη δική σου απώλεια. Και αυτός είναι ο σωστός και έγκυρος τρόπος να αντιμετωπίζει κάποιος την κατάσταση. Ο θρήνος είναι μια διαδικασία. Είναι ένας δρόμος που θα πρέπει να περπατηθεί. Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα κατά μήκος της διαδρομής. Οι σύμβουλοι και οι ψυχολόγοι θα σου πούνε ότι η άρνηση, το παζάρεμα και ο θυμός είναι αναμενόμενα. Και καθώς θα προχωράς στην ατραπό, θα βρεις την αποδοχή. Αυτά θα στα πει και ένας σύμβουλος που θα σε βοηθήσει στο ταξίδι σου. Όμως, υπάρχει ακόμα ένα στάδιο που δεν είναι ευρύτερα αναγνωρισμένο.
Ε: Και ποιο είναι;
Α: Η χαρά.
Ε: Η χαρά;
(Συνεχίζεται).
Πηγή: "The Ascension papers" (www.zingdad.com)
Μετάφραση: Αγγελική Σ. Νατσούλη 


Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Κατανοώντας το Θάνατο - Α' μέρος

Από το βιβλίο "The Ascension Papers", σας παρουσιάζουμε το κεφάλαιο που δίνει μια καταπληκτική, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και κατανοητή εξήγηση για το θάνατο, που θα σας ενθουσιάσει. Θα δημοσιεύεται σε συνέχειες, επειδή είναι μεγάλο. 

Ο διάλογος γίνεται μεταξύ του συγγραφέα (Ε) και του πνευματικού του οδηγού (Α) που του εξηγεί τις απορίες του. 

Ε: Λοιπόν, δεν έχει διαπραχθεί φόνος με την αληθινή έννοια των πραγμάτων;

Α: Όχι. Αν κάποιος σου βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο και πατήσει τη σκανδάλη, με απόλυτη βεβαιότητα σου λέω ότι θα συμβούν τρία πράγματα:
1. Παρόλο που το κορμί σου θα πέσει κάτω, κατεστραμμένο ανεπανόρθωτα, εσύ θα επιβιώσεις. Το σώμα σου θα σταματήσει τις βιολογικές λειτουργίες και θα πεθάνει, εσύ όμως όχι, ούτε για ένα δέκατο του δευτερολέπτου δεν θα σταματήσεις να υπάρχεις. Όταν η σφαίρα διαπεράσει τον εγκέφαλό σου, δεν θα έχεις τη δυνατότητα πλέον να χρησιμοποιείς το εργαλείο αυτό για να φιλτράρεις αυτά που αντιλαμβάνεσαι. Αμέσως θα αντιληφθείς ότι είσαι ένα ον πολύ πιο ζωντανό αλλά τώρα πια θα κοιτάζεις κάτω, το κατεστραμμένο σώμα που είχες συνηθίσει να αποκαλείς «εαυτό». Αυτό θα απαιτήσει μια μικρή προσαρμογή της αντίληψής σου. Θα χρειαστεί να αφομοιώσεις αυτή την  αλλαγή στην ταυτότητά σου, αλλά και πάλι, συνεχίζεις «να υπάρχεις». Το σημαντικό της υπόθεσης είναι, ότι ο δολοφόνος θα νομίζει ότι έφυγες… είσαι νεκρός. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν μπορεί να αντιληφθεί πλέον με τις αισθήσεις του ότι εσύ συνεχίζεις να ζεις. Εσύ όμως θα ξέρεις ότι είσαι ακόμα ζωντανός. Πάντοτε, αυτός που «σκοτώνεται», συνεχίζει να ζει.  
Απλά, δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις το όχημα που είχες.

2. Αν κάποιος άλλος σε «σκοτώσει», θα καταλάβεις κάποια στιγμή ότι ήταν συμφωνία που είχε γίνει ανάμεσα σε εσάς τους δυο. Θα σου πάρει λίγο χρόνο να το διαχειριστείς και να το χωνέψεις, θα σου παρασχεθεί και βοήθεια για το σκοπό αυτό, και τελικά θα δεις ότι αυτό που συνέβη ήταν αποτέλεσμα των δικών σου αποφάσεων και επιλογών. Δικών σου ή του Ανώτερου Εαυτού σου.

Ε: Στάσου μια στιγμή… αν είμαι αντίθετος με τον Ανώτερο Εαυτό μου; Αν δεν συμφωνώ με την επιλογή του; Θέλω να πω, είναι δίκαιο να διαπραγματεύεται για τη ζωή μου, χωρίς τη δική μου συναίνεση;

 Α: Αυτή η απορία σου στέκει... για όσο διάστημα δεν κατανοείς ότι εσύ και ο Ανώτερος Εαυτός σου είστε το ίδιο ον. «Είσαι αντίθετος μαζί του» σημαίνει ότι αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου ως ένα μικρό
, χωριστό, αποδυναμωμένο και αποσυνδεδεμένο ον, το σήμα κατατεθέν μιας συνειδητότητας 3ης διάστασης. Αλλά, αν «πέθανες» με αυτές τις συνθήκες, θα σου δοθεί βοήθεια. Μέλη της δικής σου πνευματικής οικογένειας θα τρέξουν στο πλευρό σου να σε καθοδηγήσουν και να σου δώσουν κάθε συμβουλή που θα σε βοηθήσει να καταλάβεις το τι έχει συμβεί. Θα σε βοηθήσουν να δεις την τελειότητα της στιγμής εκείνης.

Ε: Κι αν δεν καταλάβω την τελειότητα… αν δεν συμφωνήσω για το τέλος;

Α: Τότε έχεις πάντα την επιλογή να γυρίσεις.

Ε: Με επανενσάρκωση;

Α: Ναι, αυτή είναι η μία επιλογή. Αλλά υπάρχει και άλλη επιλογή, που μας οδηγεί στο τρίτο μέρος της συζήτησής μας.
        3.   Έχεις πάντα το δικαίωμα να γυρίσεις στη ζωή που μόλις                    τελείωσε, άσχετα με τον τρόπο που τελείωσε. 
Ε: Εκείνη με το ανατιναγμένο κεφάλι; Φυσικά όχι! Πώς θα μπορούσα να ζωντανέψω ξανά ένα σώμα με τα μυαλά σκορπισμένα στο πάτωμα;

Α: Θεούλη μου, έχεις πραγματικά πολύ ζωντανή φαντασία!
Ο χρόνος δεν είναι απόλυτος. Μόνο στην 3η διάσταση είστε περιορισμένοι στην ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος είναι γραμμικός και απόλυτος. Αυτός ο περιορισμός δεν ισχύει για τα όντα των λεπτοφυών πεδίων. Έτσι μπορούμε να σας βοηθούμε με αρκετά ενδιαφέροντες τρόπους. Μετά το «θάνατό» σου, θα βρεθείς στη θέση είτε να αποδεχτείς το «θάνατο» και να συνεχίσεις το δρόμο σου, είτε να μπεις σε συμβουλευτική φάση με ανώτερα, πιο προχωρημένα μέλη της πνευματικής σου οικογένειας. Αν προτιμήσεις το δεύτερο, θα πάρεις βοήθεια ώστε την επόμενη φορά να κάνεις καλύτερη επιλογή και να μην επαναλάβεις το ίδιο σενάριο ξανά. Όταν όλα τα ζητήματα εξηγηθούν και τακτοποιηθούν τότε επιστρέφεις ξανά στη ζωή σου σε μια πιο κατάλληλη στιγμή. Ποια θα είναι αυτή η «πιο κατάλληλη στιγμή» ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιες φορές σημαίνει κλάσματα πριν από τη στιγμή του θανάτου, έτσι ώστε να βρεθεί ένα άλλο μονοπάτι και ο θάνατος να αποφευχθεί πλήρως. Ίσως να βρεθείς λίγα λεπτά πριν από το γεγονός και με σοφή καθοδήγηση να πορευτείς διαφορετικά. Και άλλοτε πάλι, υπάρχουν στιγμές μεγάλης έμπνευσης, κατά τις οποίες επιτρέπεται στο άτομο να γευτεί την εμπειρία του «θανάτου», να θυμηθεί κάποια κομμάτια των συμβουλών που θα του δώσουν και να επιστρέψει στη ζωή. Αυτό αποκαλείται συχνά Εμπειρία Θανάτου. Αλλά κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και μοναδική και κάθε μία αντιμετωπίζεται με μεγάλη αγάπη και ευαισθησία από την πνευματική οικογένεια του ατόμου που «πέθανε».
Ε: Πολύ εντυπωσιακό! Αυτό σημαίνει, κατά βάση, ότι κανείς δεν πεθαίνει αν δεν συμφωνήσει να πεθάνει.
Α: Αγαπημένε μου, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους σου λέμε ότι εσύ είσαι ο δημιουργός της πραγματικότητάς σου.
«Πάντα λαμβάνεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς». Αυτό ισχύει για πάντα και δεν είναι δυνατόν να πάψει να ισχύει όταν πεθάνεις. Δεν γίνεται.
Ε: Έχεις δίκιο γιατί διαφορετικά θα έλεγες «λαμβάνεις ακριβώς αυτό που δημιουργείς… μέχρι να πεθάνεις».
Α: Σωστά. Και έτσι: ούτε ο θάνατος σε κάνει θύμα. Γιατί, και αφού πεθάνεις, έχεις επιλογές. Έχεις το δικαίωμα να πεις, «Ε! δεν τέλειωσα ακόμα!». Και αν, μετά τις συμβουλές που θα δεχτείς, αποφασίσεις ότι πραγματικά έχουν μείνει εκκρεμείς υποθέσεις ή ένας καλύτερος τρόπος για να τις τελειώσεις, τότε… επιστρέφεις σε μια κατάλληλη στιγμή πριν από το «τελειωτικό γεγονός», όποιο και αν ήταν αυτό.
Ε: Ναι, αλλά, οι άνθρωποι τότε δεν θα επέλεγαν να πεθάνουν. Σίγουρα, όλοι θα ήθελαν να γυρίσουν, αν όχι για άλλο λόγο, παρά μόνο για να βοηθήσουν τους δικούς τους που έμειναν πίσω, έτσι δεν είναι;
Α: Όταν οι άνθρωποι στη Γη «πεθάνουν», βρίσκονται αμέσως σε μια ενδιάμεση πραγματικότητα όπου λαμβάνουν κάθε είδους βοήθεια για να καταλάβουν τι τους συνέβη. Τελικά είτε συμφωνούν ότι είναι προς το καλό τους – ότι τώρα θα πάνε παραπέρα – ή επιστρέφουν. Και θα εκπλαγείς όταν μάθεις πόσες φορές σχεδόν όλοι σας έχετε «πεθάνει» στο παρελθόν και έχετε επιστρέψει.
Ε: Αλήθεια; Δεν μου συνέβη εμένα ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν θυμάμαι κάτι ανάλογο.
Α: Φυσικά δεν θυμάσαι. Δεν σου έχει συμβεί στη γραμμή του χρόνου σου. Δεν είναι «πίσω» σου για να το θυμάσαι. Όταν επέστρεψες και πάλι στη ζωή, διάλεξες μια άλλη χρονική στιγμή, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πέθανες.
Αλλά για να σε κάνω να θυμηθείς… θυμάσαι εκείνο το δυστύχημα με τη μοτοσυκλέτα πριν από 15 χρόνια; Τότε, που «με θαυμαστό τρόπο» σώθηκες χωρίς σοβαρά τραύματα; Λίγο πριν σκεφτόσουν τη ματαιότητα της ζωής σου. Δεν είχες μεγάλη επιθυμία να ζεις και τα πράγματα ήταν άχρωμα, γκρίζα για σένα. Είχες κατά κάποιο τρόπο χάσει την πορεία σου. Μετά, εκείνο το βράδυ, είχες μια συζήτηση με ένα φίλο. Σου έλεγε για ένα φρικτό δυστύχημα που είχε με τη μηχανή του και πώς κόντεψε να πεθάνει από τα τραύματά του. Για λίγο, για πολύ λίγο, σκέφτηκες πως κάτι τέτοιο ήθελες κι εσύ. Για να αφήσεις τον κόσμο. Και μετά αποχαιρέτησες το φίλο, ανέβηκες στη μηχανή σου και πήρες το δρόμο για το σπίτι. Και ενώ ήσουν καθ' οδόν και έτρεχες με υπερβολική ταχύτητα, σε μια στροφή ήρθες αντιμέτωπος με ξαφνικό μποτιλιάρισμα, δεν μπόρεσες να φρενάρεις εγκαίρως και είχες το ατύχημα. Αυτό που δεν θυμάσαι τώρα, είναι ότι εκείνη τη νύχτα «πέθανες». Και μετά εμείς οι δύο είχαμε μια μικρή συζήτηση. Μιλήσαμε για το πού βρισκόσουν στη ζωή και σου έδειξα μερικές εικόνες από αυτά που βρισκόντουσαν μπροστά σου. Συμφώνησες ότι, παρά το γεγονός ότι έπρεπε να κάνεις πολλή δουλειά, άξιζε τον κόπο, επειδή είδες πόσο λαμπρό ήταν το μέλλον. Κι έτσι, σε πήγαμε πίσω στο χρόνο, στη στιγμή λίγο πριν το δυστύχημα και εκείνη την ώρα είχες κάποια επιπλέον βοήθεια από μερικούς φίλους μου. Έβαλαν, ας πούμε, τα χέρια τους επάνω σου, μανουβράρισαν τη μηχανή σου όπως κάνουν οι κασκαντέρ του Χόλυγουντ, χτυπώντας και πετώντας πάνω από τους άλλους που ήταν ακινητοποιημένοι μπροστά σου. Και τότε, κάποιοι άλλοι πάλι βοήθησαν το σώμα σου να κάνει ακροβατικά και τελικά να προσγειωθεί χωρίς πολλά τραύματα ή γρατζουνιές! Ήταν ενδιαφέρον αυτό που είδα τότε σε σένα. Σου πήρε ένα ή δύο δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσεις ότι ήσουν καλά, να βγάλεις το κράνος σου και να στείλεις μερικές επιλεγμένες βλαστήμιες προς το μέρος εκείνου που είχε προκαλέσει όλο εκείνο το μποτιλιάρισμα.
Και μετά συνέχισες τη ζωή σου.
Σκέφτεσαι συχνά εκείνο το ατύχημα. Αναρωτιέσαι πού βρήκες την ικανότητα να εκτελέσεις όλες εκείνες τις μανούβρες. Ακόμα, απορείς ότι μετά το ατύχημα άρχισες να βρίσκεις νέες κατευθύνσεις στη ζωή σου. Υπήρχαν πολλά πράγματα για τα οποία αναρωτιόσουν, αλλά ποτέ δεν αντιλήφθηκες τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα.
Ε: Λες, δηλαδή, ότι μπορεί να πέθαινα εκείνη τη νύχτα;
Α: Λέω, ότι πραγματικά πέθανες. Και μετά όχι. Και τα δυο είναι σωστά. Βιώνεις την εμπειρία της χρονικής γραμμής κατά την οποία δεν πέθανες. Είναι η επιλογή σου. Και δεν είναι η μόνη φορά που σου συνέβη κάτι τέτοιο. (Συνεχίζεται).
Πηγή: "The Ascension Papers" by Arn Allingham (www.Zingdad.com)
Μετάφραση: Αγγελική Σ. Νατσούλη