Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Μεταφυσική και Κβαντική Θεωρία



Η Κβαντική Θεωρία μας έχει μάθει ότι δεν υπάρχει αντικειμενική παρατήρηση. Κάθε τι που παρατηρείται, επηρεάζεται από τον παρατηρητή. Η πραγματικότητα του κάθε ανθρώπου δημιουργείται από τον ίδιο. Αυτός κανονίζει, είναι υπεύθυνος για το κατά πόσο θα τον επηρεάσει η πραγματικότητα του περιβάλλοντος, των γύρω του, της χώρας του, δηλαδή εν γένει αυτό που οι άνθρωποι δημιουργούν συλλογικά με τις ασυνείδητες σκέψεις τους. Αν ζει κάποιος αφήνοντας το περιβάλλον να τον επηρεάζει και ζει τη ζωή του στην τύχη, όπως αυτή έρχεται (by default), αυτός ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ακόμα ότι είναι συν-δημιουργός με το Σύμπαν και μπορεί να δημιουργεί τη ζωή που επιθυμεί με τις σκέψεις του.

ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ. Αν δεν πιστεύετε κάτι, δεν θα το βιώνετε. Αν πιστεύετε ότι η ζωή είναι άδικη, αυτό και θα βιώνετε. Αν πιστεύετε ότι κάθε μέρα που ξημερώνει θα σας φέρνει κάτι καλό, αυτό και θα βιώνετε. Και ποιος δεν το θέλει αυτό! Όμως άλλο να το θέλετε και άλλο να το πιστεύετε πέρα από κάθε αμφιβολία. 
Επηρεάζετε το χώρο στον οποίο ζείτε μόνο και μόνο από τον τρόπο που τον βλέπετε! Πρόκειται για στοιχειώδη Κβαντομηχανική και όχι για τίποτε μεταφυσικές παραφιλολογίες και αυτό θα το βρείτε σε όποιο βιβλίο Κβαντομηχανικής και αν ανοίξετε. Και λέγοντας αυτά, φτάνουμε στο σημαντικό ότι ‘’θάνατος δεν υπάρχει’’. Επειδή όμως νομίζουμε ότι υπάρχει, για εμάς υπάρχει πέρα για πέρα! Θα μπορούσε να τεθεί με άλλο τρόπο: η ζωή συνεχίζεται σε διαφορετική διάσταση που ακόμα είναι αόρατη για τα μάτια μας.

Αν κάποιος δεν πιστεύει στη ζωή μετά τον θάνατο, αυτό και θα βιώσει. Φυσικά δεν θα μπορέσει να αλλάξει την Έσχατη Πραγματικότητα (ότι η ζωή συνεχίζεται) αλλά μπορεί να αλλάξει την εμπειρία του σχετικά με αυτήν. Παραδείγματος χάριν, υπάρχουν πράγματα που άλλοτε τα βιώνουμε ως ευχαρίστηση και άλλοτε ως ενόχληση. Εξαρτάται από την διάθεση της στιγμής. Μια ελαφριά βροχή μπορεί άλλοτε να μας κάνει να τραγουδάμε και να χορεύουμε έξω στη φύση νιώθοντας τις σταγόνες του νερού να μας δροσίζουν το πρόσωπο και άλλοτε αυτή η ίδια βροχή να μας χαλάει μια προγραμματισμένη εκδρομή στη φύση.

Έτσι και ο θάνατος ως ανθρώπινη εμπειρία δεν υπάρχει. Απλά είναι το τέλος της φυσικής ύπαρξης. Αλλά η ζωή δεν τελειώνει. Αυτό μπορεί να σας το βεβαιώσουν τα εκατομμύρια ανθρώπων που έχουν βιώσει μια Εμπειρία Θανάτου (NDE).
Όπως κάθε ταξίδι που πρόκειται να κάνουμε σε μιαν άγνωστη χώρα μπορεί να μας δημιουργεί κάποια ανασφάλεια για το τι θα συναντήσουμε εκεί και μαζεύουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες, ανατρέχουμε σε σελίδες στο διαδίκτυο σχετικές με τη χώρα ή τις χώρες που θα επισκεφτούμε και ίσως εφοδιαζόμαστε με κάποιο λεξικό για μια ‘’πρόχειρη επικοινωνία’’, το ίδιο πρέπει να κάνουμε και για το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής μας, τη μετάβασή μας στο βασίλειο του πνεύματος στο οποίο θα καθίσουμε αρκετό χρόνο μέχρι την επόμενή μας ενσάρκωση. Καλό είναι λοιπόν να πάρουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για το πεδίο που θα επισκεφτούμε. Οι πληροφορίες μας θα ξεκινήσουν από τα στάδια του θανάτου.

Το Πρώτο είναι ίδιο για όλους. Ο άνθρωπος θα βιώσει αμέσως ότι η ζωή συνεχίζεται. Δεν θα καταλάβει κάποια ‘’διακοπή’’ σε αυτά που αντιλαμβάνεται, βλέπει και νιώθει. Απλά συνεχίζει να ζει. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, δεν θα καταλάβει ότι έχει πεθάνει. Ίσως να υπάρξει μια σύντομη περίοδος αποπροσανατολισμού, καθώς θα συνειδητοποιεί ότι το σώμα του είναι ‘’εκεί κάτω’’, ίσως μαζί με άλλους ανθρώπους γύρω οι οποίοι κλαίνε και εκείνος θα κοιτάζει χωρίς να καταλαβαίνει γιατί κλαίνε… Θα προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους, να τους ακουμπήσει, να τους ρωτήσει, αλλά θα δει ότι δεν θα μπορεί με τις φυσικές αισθήσεις του να το κάνει αυτό. Σιγά-σιγά θα αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι είναι πεθαμένος μεν για τους ζωντανούς, αλλά πολύ-πολύ ζωντανός και ότι δεν έχει καμία σχέση με το σώμα του.

Αμέσως μετά θα περάσει στο Δεύτερο στάδιο κι εδώ οι δρόμοι των ανθρώπων χωρίζουν. Ο κάθε άνθρωπος, η κάθε ψυχή θα βιώσει κάτι τελείως διαφορετικό ανάλογα με τις σκέψεις, τις πεποιθήσεις που είχε για τον θάνατο πριν πεθάνει. Αν για παράδειγμα πίστευε στη μετενσάρκωση μπορεί να βιώσει στιγμές από προηγούμενες ζωές του. Αν πίστευε ότι θα πάει στην αγκαλιά του Θεού Του (όποιος και αν είναι Αυτός) αυτό και θα βιώσει ως εμπειρία. Αν πίστευε στην Ημέρα της Κρίσεως, τότε θα βιώσει ότι κρίνεται και το αποτέλεσμα της κρίσης θα είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που είχε φανταστεί ενόσω ζούσε. Έτσι, παρόλο που δεν υπάρχει Κόλαση μπορεί να την δημιουργήσει με το νου του και να παραμείνει εκεί για όσο διάστημα θέλει.
Υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές πιθανότητες του Δεύτερου σταδίου. 
Αν αυτός που πέθανε δεν είναι σίγουρος ότι η ζωή συνεχίζεται μετά τον θάνατό του, τότε θα περάσει ένα μεγάλο διάστημα προσπαθώντας να βρει πώς θα ‘’προχωρήσει’’ - και θα έχει όλη τη βοήθεια που θα ΜΠΟΡΕΙ να ΔΕΧΤΕΙ. Γιατί η βοήθεια θα είναι εκεί, δίπλα του, αλλά εκείνος πολύ πιθανόν να φοβάται να την αποδεχτεί. Θα βρεθεί περιστοιχισμένος από τους πιο στοργικούς αγγέλους και οδηγούς του. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα πάρουν βοήθεια από αγαπημένους τους που έχουν πεθάνει πρωτύτερα.
Αν το άτομο/ψυχή δεν βιώσει την παρουσία αυτών των πνευμάτων, θα είναι μόνο και μόνο επειδή η εκεί παρουσία τους είναι έξω από το πλαίσιο των πεποιθήσεών του.
Είναι σημαντικό στη ζωή να είστε ξεκάθαροι με τις πεποιθήσεις σας σχετικά με τα πάντα. Δεν είναι ο θάνατος που επηρεάζεται από τις πεποιθήσεις σας αλλά ολόκληρη η ζωή σας.

Αν πεθάνει το άτομο, σίγουρο ότι ΔΕΝ υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, τότε μόλις συνειδητοποιήσει ότι έχει πεθάνει, θα περάσει αμέσως στην εμπειρία ότι δεν υπάρχει τίποτα, δεν υπάρχει ζωή που να συνεχίζεται. Δεν θα βιώνει τίποτα απολύτως. Καμία εμπειρία, θα είναι μόνος με τις σκέψεις του. Κάποια στιγμή θα αφυπνιστεί, επειδή θα αρχίζει να κατανοεί ότι είναι ζωντανός …ακόμα. Θα αναρωτηθεί τι του συμβαίνει, αν υπάρχει κανένας να τον βοηθήσει να βγει από εκείνη την στάσιμη κατάσταση. Και τότε θα εμφανιστούν οι πνευματικοί του οδηγοί, οι αγαπημένοι του, οι άγγελοί του και θα τον βοηθήσουν να προχωρήσει στο συνειδητό επίπεδο του Δεύτερου σταδίου. Και θα ασχοληθεί με την εκπλήρωση του έργου για το οποίο πήγε εκεί. Θα παίζει μέσα στον Κήπο των Θεών!

Την στιγμή του θανάτου συμβαίνει μια ενεργειακή προσαρμογή ώστε να συντονιστεί η ψυχή που αναχωρεί με το νέο επίπεδο ύπαρξης. Το ίδιο συμβαίνει και κατά τη γέννηση, αλλά αντίστροφα. Η ψυχή που κατέρχεται στο υλικό πεδίο πρέπει να μειώσει την ενέργειά της για να προσαρμοστεί στην χαμηλή ενέργεια που διαθέτει το υλικό σώμα. Ο θάνατος είναι μια πύλη μαγική. Η ενέργεια με την οποία περνάει κανείς την πύλη, καθορίζει αυτό που θα βρει στην άλλη πλευρά. Μπορεί φυσικά να επιλέξει να δημιουργήσει κάτι καινούργιο οποιαδήποτε στιγμή θελήσει.

Στη συνέχεια έρχεται το Τρίτο στάδιο που είναι η πλήρης βύθιση του εαυτού στον Πυρήνα του Εαυτού, όπου θα θυμηθεί ποιος πραγματικά είναι. Τα μάτια του θ’ ανοίξουν στην κατανόηση και θα αρχίσει να απελευθερώνει τις παλαιές σκέψεις και πεποιθήσεις του αρχίζοντας να δημιουργεί καινούργιες, πιο λειτουργικές. Θα αποκτήσει Γνώση. Και κάποια στιγμή θα επιλέξει να βιώσει το επόμενο μεγαλειώδες όραμά του έχοντας αναδημιουργήσει τον Εαυτό του. Δεν επιλέγουν όλοι το Τρίτο στάδιο θανάτου. Πολλοί ζητούν να επιστρέψουν σε μια νέα ενσάρκωση πολύ γρήγορα.

Η στιγμή και οι συνθήκες του θανάτου είναι πάντοτε τέλειες. Η ψυχή επιλέγει να «φύγει» όταν ολοκληρώσει την επίγεια ζωή της, το έργο που ήθελε να επιτελέσει. Αυτό το έργο δεν έχει καμία σχέση με την ηλικία του ατόμου. Η ψυχή μπορεί να έχει επιλέξει να ζήσει πολύ λίγο στο γήινο πεδίο. Αυτό δεν είναι εύκολο να το αποδεχθεί ούτε το ίδιο το άτομο αλλά ούτε και η οικογένειά του εξαιτίας της πολύ περιορισμένης οπτικής της ανθρώπινης εμπειρίας. Επίσης η ζωή στη Γη φαίνεται σαν να μην είναι ό,τι καλύτερο, ακριβώς επειδή έχουμε ξεχάσει ποιοι είμαστε και τι έχουμε έρθει να κάνουμε.

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι το Σύμπαν αποτελείται από μιαν ενέργεια που την ονόμασαν «βασική ενέργεια της ζωής». Παρουσιάζεται σαν μικρές ίνες ενέργειας που καλύπτουν όλο το χώρο, είναι το Μάτριξ, μια λέξη που για πρώτη φορά διατύπωσε ο Γερμανός φυσικός και νομπελίστας Μαξ Πλανκ που θεωρείται ο πατέρας της Κβαντικής Μηχανικής. Είναι η θεωρία των υπερχορδών. Οι ίνες ενέργειας δονούνται με διαφορετική ταχύτητα. Οι διακυμάνσεις αυτών των δονήσεων παράγουν τις παραλλαγές της ύλης που διαμορφώνει τα πάντα μέσα στο Σύμπαν.
Από τη στιγμή που το γνωρίζει κανείς αυτό, το μόνο που μένει να βρει – για να δημιουργήσει τη δική του υλική πραγματικότητα – είναι πώς να κάνει τις υπερχορδές να δονούνται με τον τρόπο που θέλει.
Τι είναι αυτό που τις κάνει να δονούνται πιο αργά ή πιο γρήγορα; Να έχουν δηλαδή μια χαμηλή ή μια υψηλή δόνηση; ΕΣΥ… ΟΛΟΙ ΜΑΣ… Με ποιο τρόπο; Με τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μας. Θυμάστε που ο Ιησούς είχε πει ότι ακόμα και αν σκεφτείς κάτι «κακό» έχεις χάσει το στόχο σου (έχεις αμαρτήσει;) Αν οι σκέψεις σου δονούνται με χαμηλή δόνηση, έχεις αστοχήσει. Ποιος κάνει τις σκέψεις σου να δονούνται με χαμηλή ταχύτητα δόνησης; Τα συναισθήματα που έχεις κάθε λεπτό. Τα συναισθήματα καλά ή κακά διαταράσσουν το ενεργειακό πεδίο που είναι η ίδια η Ζωή. Οι ποικίλες δονήσεις είναι που παράγουν τις ποικίλες μορφές ύλης.
Μεταβάλλοντας τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις σου, μεταβάλλεις τη συχνότητα στην οποία δονείται η ζωή σου. Ποια είδη σκέψεων, λόγων και πράξεων παράγουν τις πιο ευεργετικές δονήσεις; Νομίζω πως γνωρίζεις ήδη την απάντηση: ΟΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ, ΤΑ ΘΕΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ.

Πώς θα ήταν η ζωή σου από ’δω και μπρος, αν έκανες πράξη αυτή τη Γνώση;
·         Δεν θα έκανες ποτέ ξανά αρνητικές σκέψεις.
·         Αν τύχαινε να τρυπώσει κάτι αρνητικό μέσα στο νου σου, θα το πέταγες αμέσως έξω.
·         Θα αγαπούσες τον εαυτό σου απέραντα έτσι ακριβώς όπως είναι.
·         Θα αγαπούσες τη ζωή απέραντα, έτσι ακριβώς όπως είναι.
·         Θα αγαπούσες και όλους τους άλλους έτσι ακριβώς όπως είναι.
·         Θα συγχωρούσες τους πάντες και τα πάντα.
·         Δεν θα πλήγωνες ποτέ ξανά σκόπιμα ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα – συναισθηματικά ή σωματικά.
·         Δεν θα θρηνούσες ποτέ ξανά για το θάνατο κάποιου άλλου. Ίσως να θρηνούσες για την απώλειά σου, αλλά όχι για το θάνατό του.
·         Δεν θα φοβόσουν και δεν θα θρηνούσες ποτέ ξανά για το δικό σου θάνατο.
·         Θα είχες επίγνωση ότι τα πάντα είναι ΔΟΝΗΣΗ και δεν θα ήθελες να έχεις πάρε-δώσε με τίποτε από εκείνα με χαμηλή δόνηση.

ΠΗΓΕΣ: "Το Κρυφό Μονοπάτι" του Θωμά Λινού.
               "Συζήτηση με τον Θεό για το Θάνατο" του Neale           Donald Walsch.


Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Άγνοια, η μεγαλύτερη πηγή φόβου


ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΘΕΟΙ. Μια τεράστια δύναμη υπάρχει μέσα μας την οποία έχουμε απαξιώσει επειδή δεν μας μίλησαν ποτέ ούτε στο κατηχητικό ούτε στο σχολείο για την ύπαρξή της. 

Τα ιερά μας βιβλία έχουν υποστεί πολλές αλλαγές λίγες από τις οποίες θα βρει ο αναγνώστης να αναφέρονται στο συναρπαστικό βιβλίο πνευματικής αφύπνισης και μεταφυσικής, ‘’Το Κρυφό Μονοπάτι’’.
Μόλις η ανθρωπότητα αφυπνιστεί, θα έχει την άπειρη γνώση που θα της φέρει χαρά και ειρήνη. Στη Βίβλο υπάρχουν τα λόγια που λέει ο Θεός: ‘’Ο λαός μου αφανίζεται από έλλειψη γνώσης’’.
Στον Ψαλμό 82 αναφέρεται ο στίχος ‘’Εγώ είπα, Θεοί εστέ και τέκνα Υψίστου’’ τον οποίο χρησιμοποίησε ο Ιησούς (κατά Ιωάν. 10:34), αλλά οι Ιουδαίοι θεώρησαν τα λόγια βλάσφημα και Τον κυνήγησαν πετώντας Του πέτρες.
Ο ψυχίατρος Μπράιαν Βάις αναφέρει στο βιβλίο του ‘’Πολλές Ζωές, Πολλοί Δάσκαλοι’’ πως η γνώση οδηγεί στο Θεό.

Ένα μικρό παράδειγμα παραποίησης κειμένου βρίσκεται στην πολύ γνωστή προσευχή ‘’Πάτερ Ημών’’. Μαθαίνουμε από μικρά παιδιά στο σχολείο ότι ο Ιησούς χρησιμοποίησε τα λόγια: ‘Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς…’ δηλώνοντας έτσι πως εμείς βρισκόμαστε εδώ στη Γη κάτω και ο Θεός εκεί ψηλά στον ουρανό. Να πιστεύουμε δηλαδή ότι είμαστε χώρια, χωριστοί από τον Θεό. Αν ανατρέξουμε όμως στην παλαιότερη αραμαϊκή προσευχή την οποία και μεταχειρίστηκε ο Ιησούς, τα λόγια έχουν ως ακολούθως: ‘Ω, εσύ γεννήτορα του κόσμου που βρίσκεσαι παντού…’.

Τα τελευταία 30 χρόνια – από το 1987 – έχει εκχυθεί πολλή γνώση την οποία μπορεί να βρει αν την αναζητήσει, κάθε ενδιαφερόμενος. Ο Θεός είναι ενέργεια και αυτή η ενέργεια έχει το όνομα Αγάπη. Αυτή η ενέργεια διαθέτει διάνοια. Θέλοντας να αποκτήσει εμπειρίες η ενέργεια αυτή διέσπασε ένα τμήμα της σε δισεκατομμύρια μικρότερα κομμάτια ενέργειας δημιουργώντας τον πνευματικό κόσμο που είναι μικρές μονάδες θεϊκής υπόστασης. Αυτές οι μονάδες είναι οι Ανώτεροι Εαυτοί οι οποίοι στέλνουν τμήματα της ενέργειάς τους στον υλικό κόσμο ως ψυχές. Οι διαστάσεις που δημιουργήθηκαν από την μεγάλη έκρηξη της θεϊκής ουσίας είναι πολλές. Η ζωή θριαμβεύει σε όλες αυτές τις διαστάσεις. Η Γη είναι πλανήτης τρίτης διάστασης αλλά οδεύει προς την πέμπτη όταν ικανός αριθμός ανθρώπων αφυπνιστούν στην αγάπη.

Η ψυχή γνωρίζει, έχει όλη τη γνώση. Στη Γη έρχεται για να βιώσει αυτά που γνωρίζει επειδή η ζωή είναι η διαδικασία κατά την οποία η ψυχή μετατρέπει τη Γνώση της σε Εμπειρία της. Είναι άλλο πράγμα να γνωρίζεις κάτι και άλλο πράγμα να βιώνεις την εμπειρία του και να σου δημιουργούνται συναισθήματα. Η ψυχή γνωρίζει, αλλά δεν έχει την εμπειρία όλων όσων γνωρίζει. Για το λόγο αυτό κάνει τόσες πολλές ενσαρκώσεις… για να αποκτήσει Επίγνωση. Καμία ψυχή δεν φτάνει στην επίγνωση στη διάρκεια μιας μόνο ζωής. Στην επίγνωση θα φτάσει μέσα από το μονοπάτι του πνευματικού κόσμου και μέσα από το μονοπάτι του υλικού κόσμου. Αυτό είναι Ολοκλήρωση - όταν η γνώση και η εμπειρία γίνουν αισθητή πραγματικότητα. Η διαδικασία τότε θα έχει ολοκληρωθεί. Τότε σταματάει και η ψευδαίσθηση ότι ‘εσύ’ και ο Θεός είστε χώρια.
Τούτη δω η ζωή τελειώνει όταν ολοκληρώσει το άτομο όλα εκείνα που έχει έρθει να βιώσει αυτή τη φορά. Αυτή είναι μερική Ολοκλήρωση. Ύστερα θα προσθέσει αυτά που έχει βιώσει και γνωρίσει στα προηγούμενα ταξίδια του στον υλικό κόσμο και στο τέλος όλη η συσσωρευμένη γνώση με τις εμπειρίες του θα δημιουργήσουν την πλήρη Ολοκλήρωση. Το συντομότερο μονοπάτι δεν είναι απαραίτητα και το καλύτερο.

Κάποια μονοπάτια είναι λιγότερο κοπιαστικά, με λίγα μόνο εμπόδια. Αυτά τα μονοπάτια δεν τα βρίσκεις… τα δημιουργείς. Όταν δίνεις προσοχή στην εσωτερική σου ζωή, όταν διαλογίζεσαι, όταν μελετάς, διευκολύνεις την κατάσταση και βρίσκεις γαλήνη στη ζωή σου πριν από το θάνατό σου. 
Στο βιβλίο ‘’Συζήτηση με τον Θεό για το Θάνατο’’ του Neale D. Walsch υπάρχει η εξής αναφορά: Ο θάνατος δεν είναι ποτέ τραγωδία. Είναι πάντοτε δώρο. Αν μπορέσετε να δείτε το θάνατο ως δώρο, τότε θα μπορούσατε να δείτε όλους τους ‘’μικρούς θανάτους’’ επίσης ως δώρα και τότε δεν θα υπήρχε οδύνη.

Και με αυτά τα λόγια γεννιέται το ερώτημα:
Επιλέγει κανείς τον καρκίνο για να φύγει από τη ζωή;
ΟΧΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ. Η ψυχή γνωρίζει στο υπερσυνειδητό επίπεδο ότι έχει ολοκληρώσει όλα όσα ήρθε να κάνει σε αυτό το επίπεδο, αλλά δεν το γνωρίζει στο συνειδητό ή στο υποσυνείδητο επίπεδο. Είναι ζωτικής σημασίας η γνώση, η κατανόηση ότι υπάρχουν τρία επίπεδα ύπαρξης.

Το υποσυνείδητο, στο οποίο δεν γνωρίζεις ούτε δημιουργείς συνειδητά την πραγματικότητά σου. Το κάνεις έχοντας πολύ μικρή επίγνωση ότι κάνεις κάτι και γιατί το κάνεις. Αυτό το επίπεδο είναι ένα δώρο γιατί σου επιτρέπει να κάνεις κάποια πράγματα αυτόματα… όπως το μάκρεμα των μαλλιών, το ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων, οι χτύποι της καρδιάς κλπ. το υποσυνείδητο δημιουργεί άμεσες λύσεις σε προβλήματα. Αν αγγίξεις μια καυτή κατσαρόλα, δεν χρειάζεται να σκεφτείς για να τραβήξεις το χέρι σου. Το υποσυνείδητο έχει τη δυνατότητα να σου σώσει τη ζωή.

Το συνειδητό, είναι το επίπεδο στο οποίο γνωρίζεις και δημιουργείς την πραγματικότητά σου έχοντας κάποια επίγνωση του τι κάνεις. Το πόση επίγνωση έχεις, εξαρτάται από το επίπεδο της συνειδητότητάς σου. Όταν αφοσιώνεσαι στο πνευματικό μονοπάτι, αρχίζεις να διευρύνεις, να εξυψώνεις τη συνειδητότητά σου.

Το υπερσυνειδητό επίπεδο είναι ο τόπος της εμπειρίας στον οποίο γνωρίζεις και δημιουργείς την πραγματικότητά σου με πλήρη επίγνωση του τι κάνεις. Είναι το επίπεδο της ψυχής. Οι περισσότεροι δεν έχουμε επίγνωση σε συνειδητό επίπεδο για τις υπερσυνειδητές επιδιώξεις μας. Είναι το επίπεδο που περιέχει τη μεγάλη ‘’ημερήσια διάταξη’’ της ψυχής, το πλάνο της, την αποστολή της. Είναι αυτό που σε οδηγεί στην επόμενη επιθυμητή εμπειρία ανάπτυξης φέρνοντάς σε κοντά στα κατάλληλα και τέλεια γι’ αυτήν την εμπειρία άτομα, μέρη και γεγονότα. Ο Ανώτερος Εαυτός.
Έτσι, ένας άνθρωπος επιλέγει σε υπερσυνειδητό επίπεδο τον τρόπο που θα πεθάνει, και ορισμένοι επιλέγουν μετά σε συνειδητό επίπεδο τη μέρα ή την ώρα που θα πεθάνουν. Υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που περίμεναν να γυρίσει το παιδί τους από το εξωτερικό και μετά πέθαναν, ή εκείνων που επιλέγουν να πεθάνουν μόλις μείνουν μόνοι τους, όταν οι δικοί τους έχουν αναχωρήσει από το νοσοκομείο. Κανένας δεν είναι θύμα των περιστάσεων.

Τότε… μήπως κάθε θάνατος είναι αυτοκτονία;
ΟΧΙ. Επειδή την αυτοκτονία την επιλέγεις σε συνειδητό επίπεδο για να ξεφύγεις από κάποια κατάσταση που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις. Για να χαρακτηριστεί ένας θάνατος ως αυτοκτονία πρέπει να πληρούνται δυο προϋποθέσεις.
1) Το άτομο να έχει επίγνωση αυτού που πάει να κάνει.
2) Το άτομο παίρνει αυτή την απόφαση για να ξεφύγει από τη ζωή του αντί να την ολοκληρώσει.

Εκείνοι που αυτοκτονούν δεν τιμωρούνται με κανένα τρόπο. Δεν υπάρχει καν η έννοια της τιμωρίας στη ζωή μετά το θάνατο. Τιμωρούνται εκείνοι που μένουν πίσω, οι ζωντανοί. Βιώνουν ένα τρομαχτικό σοκ από το οποίο δεν συνέρχονται ποτέ εντελώς. Το λυπηρό είναι ότι εκείνοι που βάζουν τέρμα στη ζωή τους νομίζουν ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά δεν τα αλλάζουν. Όποιος σκέφτεται να τερματίσει τη ζωή του για να αποφύγει κάτι, πρέπει να γνωρίζει ότι σκέφτεται κάτι που δεν μπορεί να γίνει. Στο σύμπαν δεν υπάρχει κενό. Ο χώρος είναι γεμάτος από τα ίδια μας τα δημιουργήματα. Αυτός που αυτοκτόνησε θα έρθει αντιμέτωπος με τα δημιουργήματά του. Με αυτά που πέθανε με τα ίδια θα συνεχίσει να ζει. Επειδή η ουσία του, η ψυχή του δεν πεθαίνει.

Γιατί λοιπόν κάποιος του οποίου η ζωή είναι ανυπόφορη να μην επιλέξει τον θάνατο, αφού είναι θαυμάσιος;
Αυτό που αποκαλούμε θάνατο είναι θαυμάσιο αλλά δεν είναι περισσότερο θαυμάσιο από τη ζωή. Στην πράξη, είναι ζωή που συνεχίζεται με διαφορετικό τρόπο. Στην άλλη πλευρά θα συναντήσεις τον εαυτό σου και όλα αυτά που κουβαλάς μαζί σου θα συνεχίσουν να είναι εκεί. Και τότε θα κάνεις κάτι που μοιάζει μεγάλη ειρωνεία: θα δώσεις στον εαυτό σου άλλη μια ζωή ώστε να αντιμετωπίσεις εκείνα που δεν αντιμετώπισες σ’ εκείνη που μόλις τελείωσε… με τη διαφορά ότι τώρα θα ξεκινήσεις πάλι από την αρχή.

Τί γίνεται όταν κάποιος ζητάει από κάποιον άλλο – ένα γιατρό, ένα δικό του πρόσωπο – να τον βοηθήσει να δώσει τέρμα στη ζωή του;
Αυτό λέγεται ευθανασία, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Όσοι δίνουν τέρμα σε μια ζωή που έτσι κι αλλιώς θα τελείωνε πολύ σύντομα, παίρνουν μιαν εντελώς διαφορετική απόφαση. Δεν χρειάζεται να υποφέρουν τον πόνο μέχρι το τέλος.

Μια άλλη ερώτηση που μπορεί να απασχολεί τον άνθρωπο, είναι, ‘’Γιατί επιλέγει η ψυχή να πεθάνει κάποια στιγμή;’’
Γιατί εκείνο που ήρθε να κάνει, το έκανε. Τελείωσε μια φάση της. Ολοκλήρωσε μια ζωή. Και στην 3η διάσταση που ζούμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε μορφή, δεν μπορούμε να γίνουμε νέοι ξανά και να αρχίσουμε να καταγινόμαστε με κάτι άλλο παρά μέσα από την αλλαγή της μορφής και των ρούχων – αυτό που ονομάζουμε θάνατο. Στην 5η διάσταση η διαδικασία αυτή σταματάει επειδή υπάρχουν άλλες αρχές που διέπουν τη ζωή σ’ εκείνη τη διάσταση. Μια από αυτές είναι ότι η οντότητα ζει πολλά περισσότερα χρόνια και όταν αποφασίσει να πεθάνει η διαδικασία είναι διαφορετική.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό δείγμα άγνοιας που αφορά σχεδόν όλους μας (εκτός από τις αυτόχθονες φυλές και τους αφυπνισμένους ανθρώπους) είναι ότι πιστεύουμε ότι πεθαίνουμε όταν ο Θεός αποφασίσει να μας καλέσει κοντά Του, ενώ πεθαίνουμε όταν οι ίδιοι αποφασίσουμε να πάμε κοντά Του. Στη ζωή επιλέγουμε τα πάντα, ακόμα και το θάνατό μας.

ΠΗΓΕΣ: ‘’Πολλές Ζωές, Πολλοί Δάσκαλοι’’, του Brian Weiss.
               ‘’Συζήτηση με τον Θεό για τον Θάνατο’’, του Neale Donald Walsch.




   

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Το σχέδιο της ψυχής

Ίσως να έχετε αναρωτηθεί γιατί οι καλοί άνθρωποι βασανίζονται, γιατί ο Θεός επιτρέπει να συμβαίνουν τόσα «κακά» στον κόσμο, γιατί… γιατί…
Σήμερα, είμαστε στην θέση να γνωρίζουμε ότι μια ψυχή, βοηθούμενη από τους  πνευματικούς της οδηγούς, κάνει το πλάνο της ζωής που θα ζήσει ως ενσαρκωμένη οντότητα στο γήινο πεδίο αρκετό καιρό πριν τη γέννησή της και σχεδιάζει το πλάνο της ανάλογα με αυτά που επιθυμεί να βιώσει ώστε να εξελιχθεί.
Οι σοβαρές ασθένειες, τα σοβαρά ατυχήματα, οι κακές σχέσεις… όλα αποτελούν μέρη του πλάνου. Ο λόγος που επιλέγει μια ψυχή τόσες δυσκολίες μπορεί να χωριστεί σε 5 κατηγορίες:

1.       Εξισορρόπηση κάρμα
2.       Θεραπεία δικών της ανισορροπιών
3.       Υπηρεσία στους άλλους
4.       Για να βιώσει την αντίθεση αυτού που είναι (αγάπη, συμπόνια)
5.       Για να διορθώσει εσφαλμένες πεποιθήσεις

Κάθε ψυχή εκτός από τα πνεύματα οδηγούς που της συμπαραστέκονται στο ταξίδι της στη Γη, ανήκει σε μια ομάδα ψυχών που βρίσκονται όλες στο ίδιο περίπου επίπεδο εξέλιξης – εκτός ορισμένων εξαιρέσεων που δεν είναι η ώρα να τις αναφέρουμε – και ενσαρκώνονται λίγο-πολύ όλες μαζί για να υποστηρίζει η μία την άλλη. Σε αυτή την ομάδα ανήκουν οι γονείς, τα παιδιά, τ’ αδέλφια, οι σύντροφοι, οι ‘’κολλητοί’’, οι θανάσιμοι εχθροί, ακόμα και ο δολοφόνος κάποιου.

Σε επίπεδο ψυχής δεν υπάρχει καμία καταδίκη, κριτική ή τιμωρία γιατί όλες οι προσωπικότητες που παίρνει κάθε ψυχή σε κάθε ενσάρκωση δεν είναι παρά ρόλοι που την βοηθούν στην εξέλιξή της. Η ζωή είναι σαν μια μεγάλη θεατρική σκηνή. Τα παρασκήνια, που δεν φαίνονται, είναι το πνευματικό πεδίο. Το έργο και οι ηθοποιοί είναι η παρούσα ζωή ή αλλιώς η ζωή στο ΤΩΡΑ κάθε ψυχής. Θεατές οι ίδιες οι ψυχές, οι άνθρωποι, το περιβάλλον. Κάθε μέλος μιας ομάδας ψυχών επιλέγει το ρόλο που θα παίξει ώστε να βοηθήσει τα άλλα μέλη να παίξουν καλά το ρόλο τους και όλοι μαζί να προχωρούν στο δρόμο της εξέλιξης με την αναμεταξύ τους υπηρεσία.

Η κάθε ψυχή φτιάχνει το πλάνο της επόμενης ενσάρκωσης, ενώ ‘’παίρνει μια γεύση’’ από τη ζωή αυτή. Οι πληροφορίες δίνονται με τη μορφή σκηνών …κάτι σαν το τρέηλερ από μια προσεχή ταινία, το οποίο δείχνει αποσπάσματα όχι όμως και το τέλος! Η ψυχή έχει τη δυνατότητα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με τη μελλοντική ζωή που βλέπει. Οι περισσότερες ψυχές συνήθως συμφωνούν. Αν εκφράσει φόβους και αντιρρήσεις, το σχέδιο της νέας ζωής θα τροποποιηθεί, θα διορθωθεί, θα αναθεωρηθεί σε κάποια σημεία του. Αν συνεχίσει να εκφράζει φόβους, τότε οι οδηγοί θα της εξηγήσουν τη σοφία με την οποία έχει φτιαχτεί και τις εμπειρίες που θα έχει την ευκαιρία να αποκτήσει. Η ψυχή νιώθει την αγάπη και τη σοφία των οδηγών της να την τυλίγει και το ενδιαφέρον τους για την εξέλιξή της και τελικά συμφωνεί. Το πλάνο της ζωής της φτιάχνεται σε συνεργασία με το πλάνο της ζωής των άλλων μελών της ομάδας της που θα ενσαρκωθούν στη Γη.

Το πλάνο δεν είναι γραμμένο στην πέτρα, είναι περισσότερο ένας ‘’εύπλαστος, ρευστός χάρτης’’ που επιτρέπει στην ψυχή να πάρει όποιαν απόφαση θέλει στη Γη. Αν η οντότητα πάρει την απόφαση Α θα έχει το αποτέλεσμα Α. Αν πάρει την απόφαση Β το αποτέλεσμα θα είναι το Β.

Σκεφτείτε τη ζωή στη Γη σαν ένα βιντεοπαιχνίδι σε CD, με καταγεγραμμένες ήδη όλες τις πίστες και τα αποτελέσματα ανάλογα με την εκάστοτε κίνηση του παίχτη. Η οντότητα δεν είναι ένα ‘’πιόνι’’ του πεπρωμένου αλλά αυτή που χειρίζεται το joystick, το λεβιέ του χειριστηρίου δηλαδή και μόνη της αποφασίζει για τις κινήσεις που επιθυμεί να κάνει στο παιχνίδι που λέγεται ΖΩΗ. Έχει πάντοτε την ελεύθερη βούληση να κάνει αυτό που θέλει, ακόμα και να πάει κόντρα στο πλάνο της ή να το ακυρώσει με μιαν αυτοκτονία.  

Η ζωή του κάθε ανθρώπου μοιάζει με το νήμα ενός τεράστιου χαλιού που συνδυάζεται με τα νήματα χιλιάδων άλλων ανθρώπων, που καθώς μπλέκουν τα μεν με τα δε, υφαίνουν το χαλί της ζωής. Ανάλογα με τις επιλογές τους αυτό το χαλί θα δείχνει υπέροχο ή άσχημο. Έτσι κάθε ενσάρκωση αποκτά νόημα.

Στη Γη, η ψυχή δεν έρχεται για να περάσει μαθήματα ή εξετάσεις παρόλο που έτσι μπορεί να φαίνεται, αλλά να αναπτύξει θεϊκές αρετές. Αυτές τις αρετές δεν υπάρχει η δυνατότητα να τις αναπτύξει στο βασίλειο του πνεύματος, επειδή εκεί υπάρχει μόνο τελειότητα και αγάπη. Υπάρχουν πολλές αρετές: συμπόνια, αγάπη χωρίς όρους, υπομονή, αγάπη προς τον εαυτό, συγχώρεση, ευσπλαχνία, υπηρεσία προς τους άλλους κλπ. τις οποίες η ψυχή θα πρέπει να επιλέγει εν μέσω των δυσκολιών της γήινης ζωής, έχοντας να αντιμετωπίσει και το Πέπλο της Λήθης που πέφτει στο νου του ανθρώπου και τον κάνει να νομίζει ότι είναι αποκομμένος από τον Θεό και από τους άλλους ανθρώπους.

Και φυσικά αυτές τις αρετές δεν είναι δυνατό να τις αναπτύξει σε μια μόνο ενσάρκωση, σε μια μόνο ζωή. Έτσι η ψυχή έρχεται και ξανάρχεται στο γήινο πεδίο επιλέγοντας κάθε φορά μια ζωή διαφορετική, επιλέγοντας να γνωρίσει κάθε φορά ένα μικρό αριθμό από αυτές τις θεϊκές ιδιότητες. Σε κάθε ζωή αποκτά μια πολύ μικρή γνώση για το πόσο θεϊκή είναι. Συνήθως, για το έργο αυτό οι άνθρωποι δουλεύουν μαζί με 3-5 άλλους ανθρώπους, με  3-5 άλλες ψυχές. Αυτό που επίσης μπορεί να επιλέξει η ψυχή, είναι να βιώσει την αντίθεση των θεϊκών αρετών. Να δει πώς είναι να ζει χωρίς συμπόνια, υπηρετώντας μόνο τα συμφέροντα του υλικού εαυτού της.

Η βασική ουσία της ψυχής είναι αγάπη, ειρήνη και χαρά. Αυτό είμαστε. Αν λοιπόν θελήσει να βιώσει τα αντίθετα αυτών των ιδιοτήτων, θα το κάνει για να αποκτήσει βαθιά γνώση αυτού που πραγματικά είναι. Ένα ωραίο παράδειγμα που διευκολύνει την κατανόηση υπάρχει στο μπεστ σέλλερ βιβλίο «Φιλία με τον Θεό» του συγγραφέα Neale Donald Walsch:
“Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σ’ ένα λευκό δωμάτιο. Όλοι οι τοίχοι, το ταβάνι, οι πόρτες, τα παράθυρα, το πάτωμα είναι λευκά. Είσαι κι εσύ λευκός. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά λευκό. Εκεί ο εαυτός χάνεται. Δεν ξέρεις ούτε πού αρχίζεις ούτε πού τελειώνεις και δεν μπορείς να πιάσεις το νόημα του τι σημαίνει να είσαι λευκός. Πώς θα ξέρεις ότι είσαι ΛΕΥΚΟΣ; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορείς να ξέρεις. Θα το μάθεις μόλις εμφανιστεί κάτι άλλο μέσα στο δωμάτιο που δεν είναι λευκό. Τότε θα αποκτήσεις την εμπειρία του τι σημαίνει να είσαι λευκός. Λευκό ον’’.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει η ψυχή στο γήινο πεδίο. Στο μη φυσικό πεδίο είμαστε όλοι καλοί, γεμάτοι από ειρήνη, αγάπη και χαρά, αλλά επειδή δεν υπάρχει καμία αντίθεση ερχόμαστε στη Γη για να βιώσουμε το αντίθετο: πόνο, θλίψη, μίσος, πόλεμο, απόγνωση, δυστυχία, γιατί όταν επιστρέψουμε στο Πνεύμα, στο λευκό δωμάτιο, θα ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είμαστε. Στην ουσία ερχόμαστε στη Γη για να μάθουμε περισσότερα για τον εαυτό μας.

Παρακάτω θα δούμε από κοντά το πλάνο ζωής της Τζένιφερ, μιας μητέρας που γέννησε και μεγαλώνει δυο αυτιστικά παιδιά, από το βιβλίο του Robert SchwartzYour souls plan”.

Η ιστορία της Τζένιφερ
Ο γιος της Ράιαν είναι 16 χρονών με σύνδρομο Asperger που είναι αυτισμός 1ου βαθμού και το άτομο είναι λειτουργικό. Ο δεύτερος γιος της, Μπράντλευ, είναι 11 χρονών με αυτισμό 3ου βαθμού και συγχρόνως τυφλός εκ γενετής. Η Τζένιφερ είναι ευγνώμων που πρώτα ανακάλυψε ότι το μωρό ήταν τυφλό και μετά από δυο χρόνια έμαθε ότι ήταν και αυτιστικό. Ο πρώτος γιος της έχει ακόμα διπολική διαταραχή και σύνδρομο ADD (Attention Deficiency Disorder) που είναι διαταραχή της προσοχής. Έχει και μια μεγάλη κόρη, τη Σάρα, 23 ετών. Αυτή είναι μια χαρά. Ίσως να έλεγε κανείς ότι υπάρχει μια κληρονομικότητα αυτισμού στα δυο αγόρια. Προσέξτε όμως την ιστορία τους.

Και τα δυο έχουν εκπληκτικά ταλέντα. Ο Ράιαν, όπως όλοι όσοι έχουν Asperger Syndrome θεωρούνται ‘’μικροί καθηγητές’’ επειδή το ενδιαφέρον τους συγκεντρώνεται μόνο σε 1-2 θέματα, στα οποία γίνονται διάνοιες. Για τον Ράιαν αυτά τα θέματα ήταν ο καιρός και η πολιτική. Έχει φτιάξει δικό του μετεωρολογικό σταθμό και δίνει τα στοιχεία του καιρού σ’ ένα τοπικό κανάλι TV. Επίσης γράφει πολύ τακτικά e-mails σε πολιτικούς στους οποίους κάνει προτάσεις.

Ο μικρότερος, ο Μπράντλευ, είναι καλός στη μουσική. Ακούει ένα τραγούδι μια φορά και το παίζει στο πιάνο. Να σκεφθείτε ότι δεν μιλάει. Ξέρει να προφέρει μόνο 20 λέξεις. Η μητέρα του έχει αγοράσει μια συσκευή που λέγεται Dynavox η οποία μπορεί να προγραμματιστεί και να μιλάει. Την πρώτη φορά που την χρησιμοποίησε ο Μπράντλευ, ήταν στο αυτοκίνητο. Η μαμά του οδηγούσε κι εκείνος καθόταν δίπλα της. Πάτησε το κουμπί και είπε ‘’ψάρι’’. Και μετά πάλι το κουμπί και είπε ‘’τροφή’’. Η Τζένιφερ σκέφτηκε: ‘’Ω, Θεέ μου, έχουμε συνομιλία αυτή τη στιγμή’’! Τον ρώτησε αν ήθελε να ταΐσουνε το ψάρι το βράδυ και είπε ‘’ναι’’.

Η ίδια η Τζένιφερ αναφέρει πως ψυχή της την προετοίμαζε γι’ αυτό που θα της συνέβαινε. Στο γυμνάσιο είχε επιλέξει σαν μάθημα την ψυχολογία και είχε δει πολλά φιλμ για τον αυτισμό. Στο κολλέγιο είχε πάρει πάλι το μάθημα της ψυχολογίας και έκανε εργασία για τον αυτισμό. Όταν έμαθε ότι παιζόταν το έργο ‘’The Rainman’’ (Ο Άνθρωπος της Βροχής) έκανε σαν τρελή να πάει να το δει.

Τα παιδιά της την έμαθαν να υπομένει, να αντιμετωπίζει τα πάντα με ηρεμία και ότι ήταν πάντα πολύ δυνατή. Όταν ο πατέρας της με θλίψη τη ρωτάει: ‘’Τι θα γίνουν τα παιδιά όταν πεθάνεις;’’ εκείνη του απαντά: ‘’Μπαμπά, ζούμε στο ΤΩΡΑ. Μόνο αυτό υπάρχει’’.

Η κόρη της μοιάζει πολύ στο μικρότερο γιο της, γεννήθηκαν την ίδια μέρα και λατρεύει τρελά τ’ αδέλφια της. Ποτέ δεν ένιωσε παραμελημένη που η μητέρα της έπρεπε να ξοδεύει τον περισσότερο χρόνο της με τα δυο αγόρια. Ήξερε ότι έτσι έπρεπε να γίνει γιατί χρειαζόντουσαν φροντίδα.

Η Τζένιφερ επισκέφθηκε κάποια στιγμή ένα γνωστό μέντιουμ, την Corbie Mitleid. Πριν από τη συνεδρία το μέντιουμ είπε ότι είχε την αίσθηση ότι η Τζένιφερ από προηγούμενες ενσαρκώσεις της ήθελε να γίνει μητέρα παιδιών με ειδικές ανάγκες. Μετά την προσευχή για προστασία και φώτιση είπε ότι της δείχνουν την εποχή της δεκαετίας του 1930. Βλέπει την Τζένιφερ να δουλεύει ως δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα και να γράφει στη γραφομηχανή. Το ενδιαφέρον της επικεντρώνεται στην αποκάλυψη της αλήθειας σχετικά με αυτά που διαδραματίζονται στην Ευρώπη σχετικά με του Εβραίους. Έχει συνδέσμους που της δίνουν πληροφορίες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις εξαφανίσεις των Εβραίων. Προσπαθεί να πείσει τους Αμερικάνους στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον για όλα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, αλλά κανείς δεν υποπτεύεται ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεσπάσει τόσο σύντομα και κανένας δεν θέλει να αναμειχθεί.

Τα δυο παιδιά ήταν και τότε αδέλφια, ήταν Γερμανοί ναζί και εργάζονταν στη ναζιστική προπαγάνδα.
‘’Ω, Θεέ μου’’ αναφώνησε η Τζένιφερ όταν το άκουσε, ‘’ο γιος μου ασχολείται με την πολιτική από μικρό παιδί’’! Η Τζένιφερ επιβεβαίωσε κάτι που συχνά γίνεται εμφανές στις μεταφυσικές έρευνες. Οι ψυχές μεταφέρουν αρκετά ενδιαφέροντά τους από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις τους. Και το μέντιουμ συνέχισε:

‘’Ο λόγος που διάλεξαν να επιστρέψουν με ανικανότητα στην επικοινωνία, είναι για να μάθουν πώς είναι να έχουν την αλήθεια και να μην μπορούν να την επικοινωνήσουν, επειδή προηγούμενα είχαν την αλήθεια και ηθελημένα την έθαβαν, τη διαστρέβλωναν. Εσύ Τζένιφερ, συμφώνησες να βαδίσεις μαζί τους επειδή η ψυχή σου είναι μεγάλη. Είσαι πολύ πιο μπροστά από τις ψυχές τους στο δρόμο της εξέλιξης. Αυτές είναι νεαρές ψυχές. Εσύ είσαι ώριμη ψυχή. Μια ώριμη ψυχή ενδιαφέρεται περισσότερο για τα συναισθήματα και την κατανόηση της προσωπικότητας και το ποια είναι και όχι με την κοσμική εξουσία και δύναμη. Σαν γενικός κανόνας, οι νεότερες ψυχές σχεδιάζουν ενσαρκώσεις στις οποίες μπορούν να εξερευνήσουν θέματα τρίτης διάστασης, όπως η δύναμη και η επιβίωση. Οι γηραιότερες ψυχές τείνουν να ενδιαφέρονται λιγότερο για τις θέσεις ισχύος και περισσότερο για τα συναισθήματα.

‘’Υπάρχει κάτι για την κόρη μου;’’ ρώτησε η Τζένιφερ. ‘’Ρωτάω επειδή γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Μπράντλευ. Υπάρχει κάποια σύνδεση;’’
‘’Η Σάρα και ο Μπράντλευ είναι μαζί πολλές ζωές γενικά ως πολύ καλοί φίλοι. Ο γιος σου ήξερε ότι θα χρειαζόταν ένα φίλο, μια φίλη όπως η αδελφή του, έτσι συμφώνησε η Σάρα να ενσαρκωθεί την ίδια περίοδο. Πολύ συχνά μια ψυχή που μας γνωρίζει καλά, μια αδελφή ψυχή που βρίσκεται στον πυρήνα της ομάδας ψυχών μας, επιλέγει να κάνει μια σχέση μαζί μας, όπως γονέα-παιδιού, συζύγου-γυναίκας, δασκάλου-μαθητή κλπ. Η Σάρα χρησιμεύει σαν τηλεφωνική γραμμή προς τον κόσμο για τον Μπράντλευ’’.

Στο σημείο αυτό ο συγγραφέας ζητάει να μάθει από το μέντιουμ πώς αναπτύσσεται η ψυχή της Τζένιφερ με το να βοηθάει τα αγόρια να επικοινωνούν.
‘’Όταν είσαι ώριμη ψυχή, ειδικά όταν πρόκειται να ανέβεις επίπεδο για να γίνεις παλαιά ψυχή, πρέπει να μάθεις να διδάσκεις μιαν άλλη ψυχή. Μια ψυχή στην τελευταία της ενσάρκωση στη Γη, θα σχεδιάσει μια ζωή στην οποία θα περάσει τη συσσωρευμένη σοφία και γνώση της στους άλλους. Όταν το περισσότερο κάρμα μας έχει εξισορροπηθεί, τότε ως ψυχές θέλουμε να ερχόμαστε για να βοηθάμε άλλους. Μην παρεξηγήσετε το γεγονός αυτό και το θεωρήσετε τιμωρία’’.

‘’Θα μπορούσα να μάθω αν τα δυο αγόρια τιμωρήθηκαν και έγιναν αυτιστικά, επειδή ήταν Ναζί;’’
‘’Επειδή κάποιος ήταν Ναζί, δεν σημαίνει ότι η ψυχή του είναι μαύρη και αξίζει να τιμωρηθεί. Επέλεξαν να γίνουν Ναζί για να μάθουν και να εξελιχθούν. Αν έχεις 1000 δολάρια και τα ξοδεύεις από δω κι από ’κεί και δεν πληρώνεις τους λογαριασμούς σου κάποια στιγμή θα χάσεις το σπίτι σου. Αυτό δεν είναι τιμωρία, είναι συνέπεια. Το κάρμα είναι ένας απρόσωπος νόμος που υπάρχει στο σύμπαν για να διατηρείται η τάξη. Καθώς οι ψυχές αυξάνουν σε σοφία με τις διάφορες ενσαρκώσεις τους, αντιλαμβάνονται τις αρνητικές τους πράξεις, λέξεις και σκέψεις και επιλέγουν να ζουν με τρόπους που να μην συσσωρεύουν κάρμα’’.

‘’Γιατί διάλεξαν τόσο δύσκολη ζωή;’’
‘’Επέλεξαν το εντατικό τμήμα για να επιταχύνουν τις γνώσεις τους. Ο Μπράντλευ ήθελε να κλειδωθεί μέσα στο σώμα του για να είναι σίγουρος ότι θα μάθει’’.

‘’Ο Ράιαν και ο Μπράντλευ έχουν κάποιες διαμεσικές ικανότητες’’, είπε η Τζένιφερ. ‘’Συνδέεται αυτό με τις αναπηρίες τους;’’
‘’Η πλειονότητα των παιδιών που γεννούνται σήμερα είναι αυτό που λέμε Ίντιγκο (Indigo). Είναι η εξέλιξη του Homo Sapiens. Είναι καλύτερα ‘’καλωδιωμένα’’ απ’ ό,τι εμείς και έχουν ικανότητες να επικοινωνούν με τις άλλες διαστάσεις’’.

‘’Όταν οι γονείς έχουν παιδιά με κάποια αναπηρία νιώθουν ενοχή και ρίχνουν το φταίξιμο στα γονίδιά τους. Τι θα έλεγες στους ανθρώπους αυτούς;’’
''Το αίσθημα της ενοχής και της ντροπής δεν εξυπηρετεί το σκοπό της εξέλιξης και σε κρατάει πίσω. Να το δεις σαν ευκαιρία. Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς είναι δάσκαλοι των γονιών τους, παρ’ όλο που μαθαίνουν από τους γονείς τους. Μέσα από τα παιδιά οι γονείς μαθαίνουν υπομονή, αναγνώριση της αξίας τους, πειθαρχία στη ζωή τους κλπ. Επίσης η πρόκληση του να είσαι γονέας ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες είναι ευκαιρία να μάθεις να αγαπάς. Οι γονείς αυτοί είναι σιωπηλοί ήρωες. Μακριά από τον κόσμο του ανταγωνισμού και της επιτυχίας δεν αναζητούν τη δόξα αλλά εκατομμύρια τέτοιοι γονείς και παιδιά ζουν ζωές όπου δοκιμάζονται τα κουράγια και οι αντοχές τους, επιβεβαιώνοντας καθημερινά ότι ζούνε με χάρη και αξιοπρέπεια. Οι ζωές τους είναι γεμάτες ήρεμη υπεροχή''. 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη



Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Το Ταξίδι μιας Γυναίκας στη Μεταθανάτια Ζωή, με τα δικά της λόγια


Η αφήγηση γίνεται από την επαγγελματία διαισθητικό (channeler) Debra Reeves που βοήθησε στην επικοινωνία:

«Στο έργο μου ως επαγγελματίας διαισθητικός, πριν από μερικές εβδομάδες μου ζητήθηκε να έρθω σε επαφή με μια γυναίκα, τη Ρόουζ, που είχε πεθάνει μόλις τρεις εβδομάδες πριν. Η κόρη της Ρόουζ (ας την ονομάσουμε "Σόνια") ανησυχούσε πολύ. Δεν μου ζητείται συχνά να έρχομαι σε επαφή με τους αποθανόντες αγαπημένους, αλλά συμφώνησα να προσπαθήσω να έρθω σε επαφή με τη Ρόουζ ή να συναντήσω τα πνεύματα-οδηγούς της Σόνιας και να πάρω μηνύματα. Μπορούσα να νιώσω την ανησυχία και τη θλίψη της Σόνιας.

Η Ρόουζ υπέφερε από Alzheimer 12 χρόνια πριν πεθάνει και είχε περάσει τα τελευταία δύο χρόνια αδυνατώντας να επικοινωνήσει με την οικογένειά της, κάτι που σου σπάραζε την καρδιά αν λάμβανες υπόψη πόσο πνευματική, ζωηρή και κοινωνική ήταν πριν από το Alzheimer. Η Σόνια ήθελε να ελέγξω ότι η μαμά της ήταν εντάξει και ότι η κατάστασή της δεν είχε θολώσει την ικανότητα μετάβασής της στο πνευματικό πεδίο.

Η Ρόουζ ήρθε δυνατά και καθαρά μόλις μπήκα στο πεδίο του πνεύματος και μπόρεσα να μιλήσω άμεσα μαζί της. Είχα μια μικρή ανησυχία για το τι θα μπορούσε να μου πει, ειδικά επειδή δεν ήταν στο πνεύμα πολύ καιρό. Συνήθως οι πρόσφατα αποθανόντες δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν επειδή προσπαθούν να μιλήσουν με εμάς που είμαστε σε ριζικά διαφορετικό μήκος κύματος (φανταστείτε να προσπαθείτε να κάνετε μια υπαρξιακή συζήτηση με ένα παιδί προσχολικής ηλικίας)!
Πρέπει να εξασκηθούν για να μπορούν να επικοινωνήσουν με εμάς τους ‘χαμηλούς’ Γήινους!

Η Ρόουζ αδυνατούσε να μου πει λέξεις αλλά μου έδειχνε αυτά που ήθελε να μου πει με εικόνες. Έφτιαχνε εικόνες με λέξεις για να τις βλέπω και να προσπαθώ να τις περιγράψω. Όπως το έθεσε:
"Οι λέξεις είναι τόσο βρωμερές! Δεν ανταποκρίνονται στα συναισθήματα! Δεν έρχονται καν κοντά στο να εκφράζουν αυτό που νιώθω. Γι 'αυτό και χρησιμοποιώ άλλες μεθόδους. Όνειρα. Εικόνες. Σημάδια και σύμβολα στη φαντασία σου. Αυτά είναι πιο ισχυρά και βαθύτερα από οποιαδήποτε λέξη. Δεν μπορώ να ταλαιπωρούμαι προσπαθώντας να βρω την ακριβή λέξη. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα με μια φωτογραφία. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο με μακρύ στέλεχος, με όλα τα αγκάθια του να έχουν αφαιρεθεί τρυφερά. Αυτό αξίζει πολύ περισσότερο από τις λέξεις. Αυτή η εικόνα λέει όλα όσα πρέπει να σου πω".

Το γράψιμο ήταν εξουθενωτικό: προσπάθησα να μεταφράσω τα συναισθήματά της σε λέξεις που με έκαναν να της δώσω δίκιο. Συχνά η αίσθηση ήταν κυριολεκτικά απερίγραπτη! Με την πάροδο του χρόνου η Ρόουζ θα είναι πιο αποτελεσματική και θα ασκηθεί στο να μεταφράζει την ενέργεια σε λέξεις και θα είναι σε θέση να είναι πιο σαφής στην επικοινωνία της. Κάνει εξαιρετικά καλή δουλειά αν λάβουμε υπόψη πόσο λίγο χρόνο έχει που βρίσκεται στο πνεύμα!
Ελπίζω τα αποσπάσματα να σας δώσουν μια ιδέα για το τι βίωσε η Ρόουζ. Όπως θα μπορέσετε να δείτε, άρχισε αμέσως μια ζωντανή περιγραφή του πώς αισθάνθηκε όταν άφησε το σώμα της. 
Η κόρη της μου έδωσε την άδεια να μοιραστώ την επικοινωνία της μαζί σας, και μου έγραψε: ‘’Αυτή η επικοινωνία είναι μια όμορφη μαρτυρία για τη μαμά, μια πολύ πνευματική και γεμάτη αγάπη γυναίκα. Είμαι τόσο χαρούμενη που βρίσκεται εν ειρήνη. Ήταν μια ευγενική, αξιαγάπητη, συμπονετική ψυχή που την αγαπούσαν άνθρωποι όλων των κοινωνικών κλάδων’’.

Είμαι τόσο ευγνώμων γι’ αυτή τη γενναιοδωρία της! Η Ρόουζ μας μετέφερε μια τόσο πολύτιμη σοφία η οποία μπορεί να προσφέρει παρηγοριά και κατανόηση σε πολλούς - όχι μόνο για το θάνατο και για την εμπειρία της ψυχής, αλλά επίσης και για την εμπειρία που είχε από το Αλτσχάιμερ. Μας μετέδωσε πολλές πληροφορίες και μας έκανε να πάρουμε μια γεύση από τον κόσμο της… ουάου!
Είπε:
"Μην φοβάσαι τόσο πολύ το θάνατο ούτε αυτό που με έπληξε. Είμαι καλά. Μόλις εγκατέλειψα το σώμα μου ξαναβρήκα τη συνείδησή μου! Ήταν σαν να ξυπνούσα από ένα μακρύ και τρομερό όνειρο! Ήμουν ξύπνια! Ολότελα ξύπνια! Σε κοίταζα που στεκόσουν δίπλα στο κρεβάτι μου και ειλικρινά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ήσουν τόσο λυπημένη. Γιατί να κλαις; Είμαι εδώ! Μπορούσα να σε δω, αλλά εσύ δεν μπορούσες! Παρέμεινα αιωρούμενη από πάνω σου για όσο περισσότερο διάστημα μπορούσα, ελπίζοντας ότι θα με αισθανόσουν. Αλλά έπρεπε να συνεχίσω το ταξίδι μου και έτσι έπρεπε να εγκαταλείψω το δωμάτιο κι εσένα, αγαπημένη μου.
Αχ ναι! Είναι τόσο απίστευτα δύσκολο να περιγραφεί! Ήταν σαν να πέταγα από πάνω μου ένα παλιό πανωφόρι, ένα βαρύ βαρετό παλτό! Αισθάνθηκα αμέσως ελαφρύτερα, φωτεινότερα και έτρεξα προς τα πάνω σαν ένα μπαλόνι! Χωρίς το παλτό μπορούσα να βλέπω και να αισθάνομαι την αληθινή ουσία μου απρόσκοπτα. Έχασα κάθε τι που με χώριζε από τα σύννεφα και τους ωκεανούς, κάθε τι που με χώριζε από σένα...! Ήταν μια εκπληκτική αίσθηση. Το παλτό τώρα μου έμοιαζε σαν ζουρλομανδύας ή σαν κλουβί. Ήμουν ελεύθερη! Ένιωθα τόσο ελεύθερη!
Πήγα σε ένα μέρος χωρίς φως. Δεν ήταν σκοτεινό! Δεν ήταν ένα τρομακτικό ή απειλητικό μέρος. Ήταν περισσότερο ένας χώρος ξεκούρασης και ανάκαμψης. Ήταν σαν το συναίσθημα που έχει κάποιος μόλις σηκώνεται από τον ύπνο. Μια ευρυχωρία, μια σαφήνεια χωρίς αιτία ή μορφή. Καμιά σκέψη δεν περνούσε από το μυαλό μου. Ήμουν γεμάτη με μια αίσθηση (που δεν μπορεί να περιγραφεί) ευδαιμονίας (πέρα από αγάπη, ηρεμία ή γαλήνη).
Όταν εισήλθα στο πνεύμα, έχασα κάθε ενδιαφέρον για τα «Γιατί» της ζωής μου. Παρατηρούσα όσα εμφανίζονταν σαν μια σειρά από φωτεινές εικόνες. Όλα φαίνονταν τόσο ενδιαφέροντα! Είχα επιλέξει μια τόσο γεμάτη δράμα και δράση ζωή! Δεν την έκρινα. Δεν ήταν ούτε καλή ούτε κακή, θλιμμένη ή θυμωμένη, ή ευτυχισμένη. Απλά ήταν. Είχα αποβάλει κάθε κρίση για τη ζωή μου. Δεν μπορούσα πλέον να βλέπω κανένα από τα κεφάλαια της ζωής μου, ακόμα και τα πιο φρικτά, σαν κάτι άλλο παρά μόνο ως δώρα και ευλογία. Πόσο τυχερή ήμουν! Πόσο ευλογημένη ένιωθα που είχα αυτή την απίστευτη ευκαιρία! Είδα όλα εκείνα που μου συνέβησαν χωρίς να με νοιάζει. Είδα πώς οι πράξεις και οι σκέψεις μου είχαν επηρεάσει άλλους και ένιωσα τύψεις. Αλλά και πάλι δεν κρίθηκα ούτε έκρινα. Ήταν όπως ήταν. Ένιωσα όλους τους κυματισμούς της ζωής μου να εξαπλώνονται όλο και περισσότερο, πολύ πιο πέρα ​​από την κατανόησή μου. Ένιωσα ευλογημένη. Κατάλαβα.

Να θυμάσαι ότι δεν αισθάνομαι ξεχωριστή από σένα. Δεν αισθάνθηκα κανένα "σχίσιμο" καθώς σε άφηνα. Αντιθέτως, ένιωσα πιο συνδεδεμένη από ποτέ. Αυτή είναι η περίεργη εμπειρία της αποχώρησης από το σώμα. Είναι σαν αυτό το σώμα να μας χωρίζει όχι μόνο σωματικά αλλά και με κάθε άλλο τρόπο. Τώρα που δεν είμαι πλέον περιορισμένη μέσα στο σώμα μου - μπορώ να αισθανθώ ΤΑ ΠΑΝΤΑ"!

Η Ρόουζ ήταν πλέον σε θέση να συνδέεται με τις σκέψεις και τα συναισθήματα των αγαπημένων της, όχι μόνο με εκείνα που λέγονται με φωνή δυνατά! Καταπληκτικό!

"Τώρα έχω μετακινηθεί ακόμα πιο πέρα ​​από αυτό. Σε νιώθω σαν φυσαλίδες σκέψης που ξεδιπλώνονται και μεταμορφώνονται. Νιώθω τόσο κοντά σου…! Γιατί είσαι σε τέτοια κατάσταση θλίψης; Δεν μπορείς να αισθανθείς την παρουσία μου ακόμη - όπως ακριβώς εγώ κατά τη διάρκεια της αρρώστιας μου (την περασμένη δεκαετία); Είμαι ΑΚΟΜΑ εδώ! Δεν έχω φύγει! Νιώθω περισσότερο παρούσα κοντά σου από όσο πρωτύτερα. Κατά κάποιον τρόπο είμαι μέσα σου, μαζί σου, ένα μέρος σου. Δεν έχω όρια, δεν υπάρχουν εμπόδια! Τίποτα!
Αυτή η αποσύνδεση που νιώθεις από μένα δεν είναι πραγματική. Είμαι εξίσου παρούσα και με την ίδια επίγνωση όσο πάντα. Δεν είμαι ένα τηλεφώνημα μακριά - είμαι μια σκέψη μακριά! Είμαι πιο κοντά σου τώρα από ό,τι ήμουν στη ζωή σου...  Ίσως δεν απαντάω τόσο γρήγορα ή εύκολα όπως έκανα κάποτε! Αλλά σε ακούω και απαντώ σε είδος".

Η Ρόουζ επανέλαβε το ίδιο για να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην εμπειρία:
"Είμαι εδώ! Είμαι μόνο μια σκέψη μακριά! Δεν έχω φύγει! Είμαι μαζί σου. Σ 'αγαπώ τόσο πολύ. Σ 'αγαπώ πέρα από λόγια. Θα είμαι εδώ κοντά σου για πάντα. Θα σε περιμένω να έρθεις κάποτε. Μαθαίνω όσα μπορώ να μάθω και μεταβάλλω τη δόνησή μου καθώς κινούμαι στα πεδία".

Η Ρόουζ προσπαθεί να περιγράψει το απερίγραπτο: τα Πνευματικά Πεδία. Ακριβώς όπως υπάρχουν πολλές διαστάσεις στη Γη - με τα οποία η συνειδητότητα της Ρόουζ συνηχούσε σε κάθε δεδομένη στιγμή - υπάρχουν επίσης πολλές διαστάσεις στους πνευματικούς κόσμους όπου η κάθε ψυχή πηγαίνει με βάση την ποιότητα της καρδιάς και την κατάσταση της συνειδητότητας που είχε τη στιγμή του θανάτου.
Η δική μου κατανόηση είναι ότι, για να εισέλθει η Ρόουζ στα υψηλότερα επίπεδα των πνευματικών πεδίων, πρέπει πρώτα να φτάσει σε υψηλότερη κατάσταση συνειδητότητας αυξάνοντας τη δόνηση της συνειδητότητας της ψυχής της μέσα από μια διαδικασία εξαγνισμού. Με την αύξηση της δονητικής της συχνότητας θα συντονιστεί με φυσικό τρόπο με τα υψηλότερα δονητικά επίπεδα της πνευματικής σφαίρας. Καθώς θα αυξάνει τη δόνηση της, θα ανέρχεται σε όλο και υψηλότερα επίπεδα ύπαρξης έως ότου θα περιβάλλεται μόνο από καθαρό φως. Στο υψηλότερο επίπεδο θα περιβληθεί από μια ισχυρή ενέργεια αγνής αγάπης και νοημοσύνης – την βασική ουσία των πάντων στο σύμπαν. Σε αυτό το επίπεδο η Ρόουζ θα καταλάβει ότι δεν χρειάζεται πλέον να έχει μορφή, θα είναι μια πολυδιάστατη ύπαρξη αγάπης και φωτός. Θα νιώσει την ενότητα με το Όλον που Υπάρχει, αλλά θα έχει ακόμα την ελεύθερη βούληση και την ικανότητα να επιλέξει αν θα μετενσαρκωθεί ή όχι.
Από τη στιγμή που πέθανε, η Ρόουζ είχε χάσει κάθε επιθυμία να καταλάβει γιατί χρειάστηκε να έχει την τόσο κουραστική εμπειρία του Αλτσχάιμερ. Είπε στην κόρη της: "Δεν έχω την ανάγκη να καταλάβω το γιατί. Δεν θέλω να ζητήσω εξηγήσεις ή απαντήσεις. Ήταν όπως ήταν. Έκανα ό,τι μπορούσα καλύτερο, όπως έκανα πάντα. Ήταν ευχή και κατάρα μαζί. Να συμφιλιωθείς με αυτό και να ηρεμήσεις". 

Η Ρόουζ περιέγραψε τη ζωή της κατά το διάστημα που υπέφερε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε να επικοινωνεί τα δύο τελευταία χρόνια, διαβεβαίωσε την κόρη της:
"Δεν έχει απομείνει τίποτα που να μην στο έχω πει. Ίσως δεν μπόρεσα να μιλάω (στο τέλος) αλλά ξέρεις όλες τις σκέψεις μου. Ξέρεις πόσο σε αγαπώ και θέλω μόνο το καλύτερο για σένα. Αυτά τα χρόνια ήταν σκληρά. Ένιωθα κλειδωμένη σε ένα σώμα που δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει όπως το χρειαζόμουν. Ήταν ένα τρομακτικό πράγμα που έπρεπε να περάσω".

Αν και αποδυναμωμένη από τη νόσο, η Ρόουζ ανακάλυψε την ικανότητά της να φεύγει από το σώμα της και να ταξιδεύει με το αστρικό της σώμα στο πνεύμα. Το αστρικό ταξίδι είναι η ικανότητα να ταξιδεύει κανείς κατά βούληση, ενώ εξακολουθεί να συνδέεται με ένα χρυσό ή αργυρό νήμα με το φυσικό του σώμα.

Η Ρόουζ περιέγραψε: "Αλλά είχα μια ζωή. Είχα πολλά χρόνια για να προετοιμαστώ ν' αφήσω κάποτε το σώμα μου. Εκπαιδευόμουνα. Έμαθα να αφήνω το καταρρακωμένο σώμα μου κατά βούληση και να διασχίζω το σύμπαν όποτε χρειαζόμουν ένα διάλειμμα! Είχα γίνει έμπειρη. Το είδες. Γνώριζες ότι ήμουν πολύ μακριά! Υπάρχει πάντα ένας σκοπός στην τρέλα! Εξοικειώθηκα με τη ζωή χωρίς σώμα πολύ πιο πριν από τώρα".
Αυτό σήμαινε ότι η Ρόουζ δεν είχε χάσει τις σημαντικές στιγμές της ζωής της αγαπημένης κόρης της και της περιέγραψε την πρόσφατη συνειδητοποίηση του ρόλου της στη ζωή της. Η κόρη της Σόνια πίστευε ότι η μαμά της δεν ήταν αρκετά παρούσα στη ζωή της μετά από το θάνατό της. Δεν μπορούσε να την νιώσει. Τα όνειρα που συνήθως έβλεπε με τη Ρόουζ μέσα σε αυτά, σταμάτησαν όταν πέθανε. Αλλά η Ρόουζ εξήγησε γιατί συνέβη αυτό: "Να ξέρεις ότι τώρα που έχω αφήσει το σώμα μου ο ρόλος μου έχει αλλάξει. Μαθαίνω επίσης να μην παρεμβαίνω ή να μην ασχολούμαι πολύ. Οι σκέψεις σου είναι δικές σου και θα σου προσφέρω κακή υπηρεσία εάν ανακατεύομαι με αυτές...
Με καθοδηγούν, μαθαίνω. Έχω αποφασίσει να μην είμαι τόσο ισχυρή και δυναμική επιρροή στη ζωή σου. Είναι για το ύψιστο καλό σου. Κοιτάζω πίσω και συνειδητοποιώ ότι ήμουν μια πολύ ισχυρή επιρροή για σένα. Πρέπει να κάνω ένα βήμα πίσω και να σου επιτρέψω να ασκείς τη δική σου θέληση και να είμαι θεατής παρά παίκτης. Είναι για το ύψιστο καλό σου, αγαπημένη μου. Δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να παρεμβαίνω από το περιθώριο"!

Η Ρόουζ φαίνεται να έχει πάρει ένα ρόλο στη ζωή της κόρης της που μοιάζει πολύ με αυτόν ενός πνευματικού οδηγού. Αναφέρει ότι είναι απαραίτητο να κάνει λίγο πίσω: αυτό θυμίζει πολύ το πώς ένας πνευματικός οδηγός δεν θέλει να παρεμβαίνει στην ελεύθερη βούληση του ατόμου και στην προσωπική του αυτονομία.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός αμερόληπτου πνευματικού οδηγού και μιας καλοπροαίρετης μητέρας που συμμετέχει ενεργά στη ζωή των παιδιών της - μερικές φορές προσφέρει τη γνώμη της με υπερβολικό τρόπο!

Οι πνευματικοί οδηγοί τείνουν να είναι αρκετά φειδωλοί με τις πληροφορίες που δίνουν, όταν τους ρωτούν πολύ συχνά για πράγματα που δεν είναι απαραίτητα και το ύψιστο καλό των ανθρώπων! Αντίθετα, προτιμούν να σας ενθαρρύνουν να κάνετε αυτό που αισθάνεστε ότι είναι καλύτερο και είναι θετικό, επιβεβαιώνοντας οποιαδήποτε επιλογή επιλέγετε να κάνετε. Αυτό φαίνεται να είναι και αυτό που θέλει η Ρόουζ για την κόρη της:

"Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα είμαι ΠΑΝΤΑ εκεί. Αλλά τώρα βλέπω την αξία που έχει να σε επευφημώ παρά να προσπαθώ να τρέξω εγώ τον αγώνα για σένα. Βλέπεις; Με την προθυμία μου να αποτελώ μέρος της ζωής σου, έκανα πάρα πολλά. Το βλέπω τώρα. Δεν το καταλάβαινα τότε. Θέλω μόνο το καλύτερο για σένα. Και αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να σου προσφέρω".

Και περισσότερο από αυτό, η Ρόουζ τώρα φαίνεται σίγουρη ότι μπορεί να συν-δημιουργήσει και να βοηθήσει να εκπληρώνονται οι επιθυμίες της κόρης της. Ουάου! Αυτός είναι συνήθως ένας ρόλος για τους ανώτερους πνευματικούς οδηγούς ή τους αγγέλους... Και θυμηθείτε απλά ότι η Ρόουζ ήταν μόνο 3 εβδομάδες στο πνεύμα! Τι αξιόλογη γυναίκα!

Είπε:
"Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να με καλέσεις όταν με χρειάζεσαι. Σε νιώθω. Ακούω τα αιτήματά σου και εργάζομαι σκληρά για να σε βοηθήσω να τα δημιουργήσεις στον κόσμο σου (σε μορφή). Μπορώ να σε βοηθήσω. Θα κάνω ό, τι μπορώ για να σε βοηθήσω. Ο χρόνος μου δεν είναι περιορισμένος κι έτσι μπορώ να μεταβάλω τον χρόνο και τον χώρο για να δημιουργήσω τις απαραίτητες αλλαγές. Ζήτα. Να είσαι σαφής με αυτό που θέλεις και ζήτα".

Όταν η κόρη της ζήτησε καθοδήγηση σχετικά με την πορεία και το σκοπό της ζωής της, η Ρόουζ είχε αυτά τα βαθιά λόγια αγάπης και ενθάρρυνσης να πει:
"Η ζωή σου είναι δική σου, αγαπημένη μου. Υποστηρίζω ό, τι κάνεις. Σε αγαπώ περισσότερο κάθε μέρα που είμαι εδώ. Σε βλέπω και βλέπω όλα αυτά που κάνεις. Αλήθεια. Σε βλέπω περισσότερο από ποτέ πριν. Σε καταλαβαίνω… καταλαβαίνω αυτό που σε οδηγεί και αυτό που σε παρακινεί. Το βλέπεις αυτό μέσα σου; Βλέπεις πόσο όμορφη είσαι;  
Νιώθω τιμημένη! Με κάθε αναπνοή που παίρνεις νιώθω τιμημένη. Είσαι μια ευλογία! Η ζωή σου και ο κόσμος που δημιουργείς είναι μια ευλογία. Δες όλα όσα κάνεις όχι με την παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά ως ένα τεράστιο πολύχρωμο χαλί. Υφάδι και ύφανση τέλεια! Δημιουργείς ένα αριστούργημα! Όλοι πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά στον κόσμο χωρίς να κάνουμε συγχρόνως και μεγάλες δηλώσεις. Αλλά αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι η αλήθεια. Το να μιλήσεις σε κάποιον στη στάση του λεωφορείου, να κρατήσεις το χέρι της κόρης σου και να της δείξεις πόσο την αγαπάς, το να είσαι παρούσα και δυνατή όταν ο άντρας σου είναι αναστατωμένος… Αυτές οι στιγμές έχουν πολλά και μόνιμα αποτελέσματα που δεν μπορείς να φανταστείς. Οι κυματισμοί αυτών των ενεργειών συνεχίζονται και συνεχίζονται. Είναι αξίες που δεν μπορούν να μετρηθούν! Κατάλαβε ότι κάνεις μια διαφορά. Με κάθε αναπνοή και κάθε ενέργεια κάνεις μια διαφορά. Και όσο περισσότεροι άνθρωποι αλληλεπιδράτε με τη μεγαλύτερη διαφορά που μπορείτε να κάνετε, τόσο πιο μεγάλες οι διακυμάνσεις που απλώνονται όλο και πιο μακριά. Αυτό είναι το μόνο που απαιτείται. Δεν χρειάζονται μεγάλες δηλώσεις. Διαδώστε την αγάπη σας ευγενικά...

Μην τρέχεις τόσο. Έχεις πολύ καιρό ακόμα να ζήσεις. Απόλαυσε τις στιγμές που ζεις και μην σπαταλάς το χρόνο σου αναλογιζόμενη το μακρινό μέλλον. Σταμάτησε και πάρε μια ανάσα. Κοίταξε τα χέρια σου και γύρνα σε αυτό που κάνεις εκείνη την ώρα, εκεί που βρίσκεσαι. Ξέρω ότι είναι εύκολο να παρασυρθείς (έχω βρεθεί εκεί την τελευταία δεκαετία!), αλλά προσπάθησε να επιστρέφεις εκεί που βρίσκεσαι. Για μια στιγμή. Αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή στο τώρα. Αυτό είναι το μόνο που μετράει.
Αγάπα την κόρη σου όπως σε αγαπώ. Η αγάπη μου είναι μια επέκταση αυτού που της δίνεις (μέσα από σένα μπορώ να της δώσω τη φυσική αγάπη που θέλει - αλλά και της γενεαλογίας των μητέρων που έχουν περάσει καθ 'όλη τη διάρκεια των γενεών). Σ 'αγαπώ τόσο πολύ! Είμαι πάντα μαζί σου. Είμαι μαζί σου. Σ' αγαπώ".

Όταν ρωτήθηκε αν η κόρη της θα μπορούσε να την βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο, η Ρόουζ απάντησε: "Δεν έχω ανάγκη από τίποτα. Δεν χρειάζομαι βοήθεια. Το ταξίδι μου προς τα πάνω δεν μπορεί να επηρεαστεί από οτιδήποτε και αν κάνεις. Είναι δικό μου. Νιώθω υπέροχα! Είμαι υπέροχη! Εύχομαι μόνο να μπορούσες να με έβλεπες τώρα! Εύχομαι μόνο να άγγιζα το χέρι σου για μια τελευταία φορά και να σου πω ξανά και πάλι ότι σ’ αγαπώ. Το ξέρεις. Αλήθεια πόσο σ’ αγαπώ!"

Οι τελευταίες λέξεις της Ρόουζ ήταν υπέροχες, τις ένιωθες μέσα στην καρδιά και η αγάπη για την κόρη της εκφραζόταν με απίστευτο πάθος:
"Είμαι μαζί σου. Είμαι πάντα μαζί σου. Κρατάω το χέρι σου και το σφίγγω με σιγουριά όταν το χρειάζεσαι. Όλα θα πάνε καλά. Είμαι εδώ. Ω, αγαπημένη! Ο καιρός θα περάσει και οι εποχές θα διαδέχονται η μία την άλλη και θα μεγαλώνεις κι εγώ θα είμαι πάντα μαζί σου (τη μία ζωή μετά την άλλη). (Βάζει το χέρι της στην καρδιά της, κάτι που γίνεται μέσω του διαμέσου). Είσαι πάντα στην καρδιά μου. Είσαι κομμάτι μου. Δεν γίνεται να είμαστε χωριστά".

Η Ρόουζ δεν μπόρεσε να μην παραστεί στην κηδεία της. Η κόρη της επιβεβαίωσε ότι είχαν σχεδιάσει μια λαμπρή τελετή για εκείνη την πληθωρική, όμορφη ψυχή. Αυτά που η Ρόουζ είδε, όμως, ήταν απίστευτα. Η μετάβασή της στο θάνατο έχει αλλάξει ριζικά τις προσδοκίες μας για πάντα!

"Τώρα έχω αποβάλει κάθε σωματική αίσθηση. Είμαι χωρίς μορφή. Αλλά όταν παρακολούθησα την τελετή που κάνατε όταν πέθανα, ο νους μου ήταν ξεκάθαρος και μπορούσα να βλέπω τις σκέψεις όλων σας καθώς αυτές περνούσαν από το νου σας – και όλα όσα νιώθατε. Ήταν σαν σκιές ή σαν φούσκες που πρόβαλαν και έπαιρναν μορφή και μετά χάνονταν. Για μένα είχατε όλοι χάσει τη στέρεη μορφή του σώματός σας. Κοιτώντας κάτω στη μάζωξη των συγγενών και των φίλων σάς έβλεπα διαφανείς. Τα σώματά σας λαμπύριζαν φωτεινά γύρω από τις ψυχές σας".

Νιώθω τόσο ευλογημένη που γνώρισα τη Ρόουζ και μοιράστηκα αυτή την απίστευτη εμπειρία με την κόρη της. Η γνώση ότι η μαμά της δεν έχει φύγει για πάντα, αλλά είναι στην πραγματικότητα σε μια ευρύτερη κατάσταση συνειδητότητας, είναι καλά και βιώνει μια τέτοια θαυμάσια ύπαρξη στη μετά θάνατον ζωή, φυσικά και δεν μπορεί να την απαλλάξει από τη θλίψη που βιώνει. Μια απίστευτη γυναίκα όπως η Ρόουζ πρέπει να της έχει αφήσει μεγάλο κενό στη ζωή της. Πρόσθεσα και τον εαυτό μου στους πολλούς, πολλούς ανθρώπους που θα θυμούνται την Ρόουζ με αγάπη.

Λίγα λόγια για την διαισθητικό Debra Reeves.
Η Debra είναι διαισθητικό διάμεσο με πάνω από 20 χρόνια εμπειρίας και επικοινωνεί απευθείας με το Πνεύμα.  Είναι Πνευματική Διασώστρια (Spirit Rescue Worker) και συμπαραστέκεται σ’ εκείνες τις ψυχές που υποφέρουν όταν πεθαίνουν και είναι γεμάτοι αγωνία και φόβο.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη








Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Triggering, και τι να κάνετε γι αυτό


Ένα εξωτερικό γεγονός μπορεί πολλές φορές να πυροδοτήσει μέσα σας μια ψυχολογική αντίδραση και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στις μέρες μας. Ονομάζεται ‘πυροδότηση’ ή ‘triggering’ (από την εγγλέζικη λέξη trigger = σκανδάλη) και θα το δείτε να αναφέρεται συχνά στον Τύπο και σε άρθρα στο Διαδίκτυο.

Η ιδέα είναι αρκετά απλή: κάποιος κάνει ή λέει κάτι που προκαλεί στους ανθρώπους μιαν αρνητική συναισθηματική αντίδραση που είναι τόσο ισχυρή ώστε τους εξουθενώνει.

Εάν δεν έχετε νιώσει ποτέ έτσι (triggered), ένας χρήσιμος τρόπος για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται είναι να φανταστείτε ότι σας προσβάλουν σε τέτοιο βαθμό που νιώθετε συναισθηματικά ανίκανοι να το αντιμετωπίσετε. Συνήθως, όταν μιλάμε για ‘πυροδότηση’ υπονοούμε ότι το άτομο νιώθει ένα δυνατό, πολύ ορατό πλήγμα.Το πρώτο πράγμα που θα μοιραστώ μαζί σας είναι ότι η ‘πυροδότηση’ δεν είναι το πρόβλημα. Είναι απλώς το σύμπτωμα. Η ‘πυροδότηση’ σάς κάνει μια τεράστια χάρη, ανεξάρτητα από το πόσο ανεπιθύμητη φαίνεται, γιατί σας δείχνει κάτι μέσα σας που έχει ανάγκη από αγάπη, θεραπευτική προσοχή. Όταν συνεχίζετε να ζείτε σε κατάσταση απέραντης άγνοιας σχετικά με το ψυχοπνευματικό τραύμα που φέρετε μέσα σας, ο Ανώτερός σας Εαυτός φέρνει στην επιφάνεια αυτό το τραύμα από τα βάθη του ασυνείδητου, ώστε να το θεραπεύσετε.

Τα Πνευματικά Παιδιά νιώθουν τον πόνο της πυροδότησης και απαιτούν να αλλάξουν την κατάσταση. "Αν αισθάνομαι ότι κάποιος με προκαλεί, αυτό είναι απόλυτη απόδειξη ότι είναι κακός και πρέπει να αλλάξει", λέει ο πνευματικά ανώριμος άνθρωπος. Επιμένει ότι το να νιώθει ‘πυροδοτημένος’ οφείλεται σε εκείνον που ενήργησε ως σκανδάλη και είναι, επομένως, το πρόβλημα. Και τότε προχωρά και κλιμακώνει την αίσθηση της δυσαρέσκειάς του μέχρι να δει το άτομο/σκανδάλη να σιωπά ή να απομακρύνεται από την επίγνωσή του. Αυτό δεν επιλύει τίποτα, αφού το πραγματικό πρόβλημα παραμένει ανεπίλυτο και ασαφές στις βαθιές εσοχές της ψυχής του (τη Σκιά). Και σημαίνει ότι το πυροδοτημένο  άτομο θα πρέπει στη συνέχεια να αντιμετωπίσει εκ νέου μια μελλοντική πυροδότηση. Αυτό με τη σειρά του, σημαίνει ότι ο πόνος του θα γίνεται όλο και πιο ακραίος όλο και πιο εξουθενωτικός και θα φτάσει στο σημείο όλα τα άτομα που συναντά, που κοιτάζει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να τον πυροδοτούν. Αν δεν καταλήξει ότι πρέπει να πάρει μια Νέα Απόφαση για τον εαυτό του, για τη ζωή του και για την άκαμπτη προσκόλλησή του στη συνειδητότητα του θύματος που διαθέτει, είναι εγγυημένο ότι τελικά θα βρεθεί κλειδωμένος σε μια σταθερή κατάσταση κατάρρευσης, σε μια συνεχή αδιάκοπη επίθεση κρίσεων πανικού.

Έτσι πρέπει δυστυχώς να είναι. Και όχι επειδή κάποιος, κάπου στο Παν που Υπάρχει του εύχεται αυτόν τον πόνο. Εντελώς το αντίθετο. Ο δικός του Ανώτερος Εαυτός, ως πράξη αγάπης προς αυτόν, τον εμπλέκει σ’ αυτές τις εμπειρίες απλά και μόνο επειδή δεν έχει βρεθεί ποτέ κανένας άλλος πιο ευγενικός, πιο απαλός τρόπος ο οποίος να κάνει – όσους είναι άκαμπτα συνδεδεμένοι με τις πεποιθήσεις τους – να επιλέγουν με δική τους πρωτοβουλία να επαναξιολογήσουν αυτές τις πεποιθήσεις και να τις απελευθερώσουν. Και έτσι είναι. Καθώς το πυροδοτημένο  άτομο εξελίσσει τη συνειδητότητά του και αναθεωρεί τις αντιλήψεις του για τον εαυτό του με νέες, αρχίζει να χρησιμοποιεί τα γεγονότα που τον διεγείρουν και τον πυροδοτούν, ως εργαλείο για να δει τα κρυμμένα μέρη της ψυχής του.

"Αν αισθάνομαι πυροδοτημένος, πρέπει να υπάρχει κάτι μέσα μου το οποίο δεν γνωρίζω, που χρειάζεται θεραπεία" λέει η πνευματικά προχωρημένη ψυχή.
Οι Πνευματικοί Ενήλικες αντιμετωπίζουν αυτές τις πυροδοτήσεις ως δυσάρεστες ευλογίες. Δεν τους αρέσουν ...αλλά παρόλα ταύτα τις ευλογούν με την ευγνωμοσύνη τους καθώς τις χρησιμοποιούν για να δουλέψουν με τη θεραπεία τους. Και όσο βλέπουν τα αποτελέσματα της θεραπείας, συνεχίζουν να αυξάνουν τη συνειδητότητά τους σε ολοένα και υψηλότερα επίπεδα, έρχονται όλο και πιο κοντά στο να γνωρίζουν ότι είναι αιώνια, αθάνατα όντα απεριόριστης δημιουργικής δύναμης.

Και έτσι η πρόσκλησή μου προς εσάς: την επόμενη φορά που θα νιώσετε ότι κάτι σας πυροδοτεί, βάλτε ένα χρονικό περιθώριο ανάμεσα στο ερέθισμα (τη σκανδάλη) και την απάντησή σας. Παρατηρείστε αν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ την πυροδότηση ως Πνευματικός Ενηλίκας. Αντί να αντιδράσετε απλά στην πυροδότηση, δείτε αν μπορείτε να σταματήσετε και να κάνετε κάποιες σκέψεις γύρω από το συμβάν. Ρωτήστε τον εαυτό σας πώς και γιατί έχετε φέρει αυτή την εμπειρία στον εαυτό σας. Ρωτήστε τον εαυτό σας τι μπορείτε να μάθετε από την εμπειρία. Ρωτήστε τον εαυτό σας εάν υπάρχει μια Νέα Απόφαση που μπορείτε να πάρετε για τον εαυτό σας, ώστε να μην έχετε, στο μέλλον, μια τέτοια βίαιη απάντηση από μια ίδια πυροδότηση/σκανδάλη. Και τότε, όταν θα αρχίσετε να απαντάτε σε τέτοιου είδους ερωτήσεις, ρωτήστε τον εαυτό σας εάν έχετε μια απάντηση για την πυροδότηση, που να προέρχεται από τον υγιή, θεραπευμένο και ώριμο Εαυτό σας. Και συγκρίνετε την τωρινή σας αντίδραση με εκείνη που θα είχατε, αν δεν είχατε δουλέψει πάνω στη θεραπεία σας.


Μπορείτε να θεραπεύσετε και μπορείτε να ξεπεράσετε τις ενοχλητικές πυροδοτήσεις. Και αυτό είναι μόνο η αρχή προς αυτή την κατεύθυνση. Εάν δεν μπορείτε να το κάνετε μόνοι σας, ζητείστε βοήθεια. Η προσκόλλησή σας στη συνειδητότητα του θύτη δεν σας βοηθάει! Και αν δεν μπορέσετε να την θεραπεύσετε, πραγματικά θα πρέπει να αναζητήσετε θεραπεία από κάποιον που θα σας βοηθήσει και θα σας συμβουλεύσει. Βρείτε βοήθεια από επαγγελματία, αν δεν τα καταφέρετε μόνοι σας.  

Αυτά για το άτομο που νιώθει πυροδοτημένο (triggered). Στη συνέχεια, θα ήθελα να απευθυνθώ στον υπόλοιπο κόσμο: σε εκείνους που πρέπει να αντιμετωπίσουν τα άτομα που νιώθουν πυροδοτημένα (triggered).

Όταν ένα άτομο ή μια ομάδα εμφανίσει σημάδια πυροδότησης, θα ήθελα να σας προσκαλέσω, πρώτα απ 'όλα, να μην το πάρετε προσωπικά. Συχνά θα κάνουν ό,τι είναι δυνατό να σας κάνουν να το πάρετε προσωπικά. Τα Πνευματικά Παιδιά μπορούν να παραμείνουν σε κατάσταση ανωριμότητας για όσο διάστημα τους επιτρέπετε να σας χειραγωγούν. Σκεφτείτε ένα παιδί που ρίχνει κάτω με δύναμη διάφορα προϊόντα από ένα ράφι σούπερ μάρκετ. Όλοι έχουμε δει να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αν ο γονέας ντραπεί και στη συνέχεια συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του παιδιού, τότε το παιδί θα έχει «μάθει ένα τέχνασμα». Στη συνέχεια θα γνωρίζει ότι μπορεί να πάρει ό,τι θέλει ενισχύοντας επαρκώς το συναισθηματικό δράμα του γονιού. Το παιδί θα μετατρέψει το στρες του, από το γεγονός ότι δεν μπορεί να αποκτήσει αυτό που θέλει, στον "Αρμαγεδδώνα του διαδρόμου 7" για να καταφέρει να πάρει τελικά αυτό που θέλει.

Η πυροδότηση δεν είναι εντελώς άσχετη. Το άτομο αισθάνεται γνήσια δυσφορία. Αλλά η εμπειρία της ζωής το έχει διδάξει ότι μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο, επιτρέποντας σε αυτή τη δυσφορία να φτάσει σε σημείο τήξης. Συνήθως είναι μια εντελώς ασυνείδητη διαδικασία. Συνήθως είναι η σκιά που ενεργοποιεί την πυροδότηση. Αλλά, όποια κι αν είναι η περίπτωση, είναι ένα παιχνίδι χειραγώγησης. Η προσωπικότητα θα αρνηθεί σθεναρά ότι κάνει κάτι τέτοιο και πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι πιθανότατα δεν επιλέγει συνειδητά να πυροδοτηθεί. Αλλά χωρίς αμφιβολία αυτή η διαδικασία πυροδότησης είναι μια προσπάθεια της ψυχής να αλλάξει τη συμπεριφορά των άλλων.
«Αν σταματήσουν να μου το κάνουν αυτό, τότε μπορώ να σταματήσω να αισθάνομαι πυροδοτημένος», είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπει το πυροδοτημένο άτομο τα πράγματα -  ενισχύοντας την πεποίθησή του ότι το «πρόβλημα» είναι πέρα από τον εαυτό του και οφείλεται στη συμπεριφορά των άλλων.

Έτσι, αν μπορέσετε να ξεπεράσετε την πυροδοτημένη προσπάθεια του ατόμου να σας προκαλέσει να την πάρετε προσωπικά, θα γίνετε σαν τον γονέα του σούπερ μάρκετ που απλά αρνείται να νιώσει ντροπιασμένος από το διάβημα του παιδιού του και δεν θα υποχωρήσει στις απαιτήσεις του. Δεν είμαι εδώ για να δώσω συμβουλές σε γονείς, αλλά αν κάποιος δεν αντιδρούσε καθόλου στην αντίδραση του παιδιού του, αυτή θα ξεφούσκωνε, τελικά. Και αν δεν δωροδοκούσε το παιδί για να παραμείνει ήσυχο, θα ήταν λιγότερο πιθανό να το κάνει και πάλι στο μέλλον.

Επομένως, το πρώτο πράγμα που πρέπει να πείτε στον εαυτό σας όταν παρατηρείτε ένα σκανδαλισμό είναι: "Αυτό δεν είναι για μένα".
Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να πείτε στον εαυτό σας είναι: "Δεν είναι χρήσιμο να υποχωρήσω στις απαιτήσεις αυτού του ατόμου, ενώ βρίσκεται σε αυτή την ενεργοποιημένη κατάσταση πυροδότησης".
Δείτε αν μπορείτε να παραμείνετε επικεντρωμένοι στον εαυτό σας με την συνειδητοποίηση ότι αυτό που βλέπετε είναι σημάδι του δικού του μεγάλου πνευματικού πόνου. Να είστε συμπονετικοί όσο μπορείτε. Ευγενικοί όσο μπορείτε. Αλλά και σταθεροί όσο μπορείτε. Δεν κάνετε ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΛΟ με το να ευνοείτε τις προσπάθειες χειραγώγησης ενός Πνευματικού Παιδιού.
Αυτό που μπορεί να θέλετε να κάνετε είναι να προτείνετε μια μελλοντική ημερομηνία κατά την οποία να συζητήσετε τη συμπεριφορά του, όταν θα νιώθει λιγότερο πληγωμένο συναισθηματικά. Μόνον όταν προσεγγίσετε το θέμα με πιο ήρεμο και λογικό τρόπο θα μπορέσετε να έχετε διάλογο. Και μόνο με ήρεμο διάλογο θα υπάρξει διαπραγμάτευση. Και μόνο με διαπραγμάτευση μπορούν τα δυο μέρη να βρουν λύση αποδεκτή και από τους δύο. Και αυτό χρειάζεται ωριμότητα. Είναι η πρόσκληση του Πνευματικού Παιδιού να μεγαλώσει.

Κλείνοντας, δεν θέλω να πω ότι το άτομο που νιώθει triggered δεν νιώθει αυθεντικά πληγωμένο. Θέλω απλά να πω ότι μια συναισθηματική έκρηξη είναι παραγωγική μόνον όταν την χρησιμοποιείτε για να χειραγωγήσετε άλλους. Και αν δεν θέλετε να σας χειραγωγούν, δεν θα πρέπει να συμπεριφέρεστε στους άλλους με τον ίδιο τρόπο. Αν επιθυμείτε να επιτύχετε μιαν αλλαγή με τρόπο θετικό και υποστηρικτικό, θα χρειαστεί να το κάνετε με ώριμο τρόπο που ταιριάζει σε ενήλικες. Θα χρειαστεί να ξεπεράσετε το δικό σας triggering.