Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - E' (τελευταίο)

Η συνομιλία του συγγραφέα με τον Ανώτερο Εαυτό του φτάνει στο τέλος της.

-Ανώτερος ΕαυτόςΆκου λοιπόν το εξής: Πώς θα σου φαινόταν αν σου έλεγα ότι εσύ, με τις σκέψεις σου, τις επιλογές σου και τις πεποιθήσεις σου, έχεις τη δυνατότητα να δημιουργήσεις για τον εαυτό σου μια κατάσταση στην οποία θέλεις να νιώσεις πώς είναι να είσαι δράστης (θύτης)… Ας πούμε ότι θέλεις να διαπράξεις κάποιο έγκλημα το οποίο θα σε κάνει να νιώσεις ένα είδος εξουσίας πάνω σε κάποιον άλλο (θύμα). Αυτό το έχει επιλέξει η ψυχή σου ως μάθημα εξέλιξης. Πώς θα το επιτύγχανες αυτό στο γήινο επίπεδο;
Πρέπει πρώτα-πρώτα να βρεις ένα συνεργάτη. Κάποιον που θα είναι διατεθειμένος να κάνει το άλλο μισό της συναλλαγής. Κάποιος εκεί έξω θα έχει επιλέξει για δικούς του λόγους να δει πώς είναι να είσαι θύμα.

-Λες ότι οι άνθρωποι που τους έχουν συμβεί συμφορές και κακά πράγματα, το έχουν επιλέξει;

-Ναι. Εδώ είναι που οι άνθρωποι μπλοκάρουν. Δεν αποδέχονται αυτή την αλήθεια επειδή δεν μπορούν να δεχτούν ότι οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει τα «κακά πράγματα» που τους έχουν συμβεί. Αμέσως θα σε αντικρούσουν με το, "Τι γίνεται με το παιδί που βιάστηκε;" ή κάποια άλλη εξίσου τρομερή εμπειρία. Θα επιμένουν ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιλέγει ένα άτομο κάτι τέτοιο.

-Και λες ότι υπάρχει ;

-Ναι. Ξέρω ότι θα χρειαστούν πολλά ακόμα να διαβάσουν οι άνθρωποι για να το κατανοήσουν και τελικά να το αποδεχτούν κάποιοι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένα μήνυμα όπως το δικό μου δεν είναι για όλους. Δεν είναι όλοι έτοιμοι ν’ ακούσουν αυτό το μήνυμα. Πολλοί ακόμα έχουν την ανάγκη να υπάρχει ένας "κακός". Θέλουν και πρέπει να πιστεύουν ότι υπάρχουν κακά όντα έξω από τον εαυτό τους που δημιουργούν όλα τα κακά που τους συμβαίνουν. Θέλουν να παραμείνουν θύματα των περιστάσεων. 

Και αυτό είναι απολύτως εντάξει. Εάν οι άνθρωποι θέλουν να παραμείνουν σε αυτό το επίπεδο συνειδητοποίησης για λίγο, δεν υπάρχει τίποτα το κακό με αυτό. Αλλά εάν θέλουν να προχωρήσουν σε ένα πιο εξελιγμένο επίπεδο συνειδητότητας, τότε προσφέρω μιαν άλλη σκέψη. Λέω κάτι πολύ απλό: εσύ είσαι ο δημιουργός της δικής σου πραγματικότητας… και τότε, προφανώς δεν μπορείς να είσαι θύμα της πραγματικότητάς σου!
"Θύμα" και "δημιουργός" είναι δύο αντίθετες καταστάσεις. Λέω ότι είσαι ήδη ο δημιουργός της πραγματικότητάς σου. Έχεις επιλέξει να το ξεχάσεις έτσι ώστε να μπορείς να παίξεις το παιχνίδι που παίζεις τώρα. Μπορείς να το κρατήσεις ξεχασμένο αν θέλεις. Στη συνέχεια, δημιουργείς το, "Δεν είμαι ο δημιουργός της πραγματικότητάς μου". Και αν αυτό δημιουργείς, τότε δημιουργείς επίσης το, "Είμαι θύμα των περιστάσεων".

-Επειδή παίρνεις πάντα αυτό ακριβώς που δημιουργείς…

-Και έτσι θα δημιουργήσεις τις ευκαιρίες για να ζεις ως θύμα με τα λεγόμενα "κακά πράγματα" που επιτρέπεις να σου συμβούν. Θα συνεχίσεις να δέχεσαι τέτοιες εμπειρίες έως ότου κάνεις μια νέα σκέψη πάνω σε αυτό, μέχρι να αποφασίσεις να πάρεις πίσω τη δύναμη που έχεις ως παιδί του Δημιουργού και σταματήσεις να είσαι θύμα. Μέχρι να αποφασίσεις να αναλάβεις την ευθύνη και γίνεις δημιουργός. Και όταν το κάνεις, τα πράγματα θα αρχίσουν ν’ αλλάζουν. Όσο περισσότερο πιστεύεις ότι είσαι ο δημιουργός της πραγματικότητάς σου, τόσο περισσότερο θα βιώνεις ότι είσαι εσύ ο δημιουργός. Θα δεις τελικά ότι όλα τα πράγματα που αντιμετωπίζεις είναι το άμεσο αποτέλεσμα των επιλογών σου.

-Όπως το «φως» στην παραβολή!

-Α, ναι! Και τώρα θ’ αρχίζεις κι εσύ να βλέπεις το φως!΄

-Έτσι, αν πιστεύουμε ότι είμαστε θύματα, θα βιώνουμε εμπειρίες θύματος…

-Σωστά.

-Μέχρι τη στιγμή της ανακάλυψης ότι εμείς δημιουργούμε όλες αυτές τις εμπειρίες και ξεπερνώντας αυτή τη νοοτροπία, αρχίσουμε να δημιουργούμε εμπειρίες που θα μας αρέσουν περισσότερο.

-Σωστά.

-Τότε γινόμαστε ακόμα πιο δυνατοί, γινόμαστε οι δημιουργοί της δικής μας πραγματικότητας.

-Ναι.

-Τι γίνεται όμως με τα παιδιά; Εσύ ο ίδιος χρησιμοποίησες το παράδειγμα του παιδιού που βιάζεται. Δεν νομίζω να περιμένεις ένα παιδί να κάνει την επιλογή για να μπορέσει να περάσει πέρα από την κατάσταση του θύματος;

-Αυτή είναι μια βεβαρυμμένη συναισθηματικά κατάσταση και εύκολα κατανοώ το λόγο που σου είναι δύσκολο να καταλάβεις. Πρέπει όμως, επειδή ένα παιδί δεν είναι περισσότερο ούτε λιγότερο πνευματικό ον από έναν ενήλικα. Εσύ ο ίδιος είχες μια πολύ τρομαχτική εμπειρία σαν παιδί «ειδικών αναγκών» σε μια από τις προηγούμενες ζωές σου. Κάποια στιγμή θα μπορέσεις να καταλάβεις ότι υπάρχει συμμετρία στις επιλογές που κάνετε σε κάθε ζωή. Θα δεις πόσο κάθε ζωή εξισορροπεί μιαν άλλη προηγούμενη και πώς οι εμπειρίες που βιώνεις κάθε στιγμή είναι αποτέλεσμα των επιλογών που είχες κάνει σε προηγούμενες ζωές ή στην τωρινή. Έχω να σου πω ότι σε μια προηγούμενη ζωή χρησιμοποιούσες το σεξ για να βιάζεις και σε μιαν επόμενη σε βίαζαν. Είναι μάλιστα αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι κάποια στιγμή θα καταλάβεις πως τόσο τα θύματά σου όσο και ο βιαστής σου προέρχεστε από το ίδιο φωτεινό ον. Έχετε τον ίδιο Ανώτερο Εαυτό. 

Με άλλα λόγια, εσύ και οι άλλοι εναλλάσσατε ρόλους ώστε όλοι σας να μπορέσετε να καταλάβετε περί τίνος επρόκειτο με το να βιώνετε τις καταστάσεις στο «πετσί» σας. Στο έχω πει και παλαιότερα, αν δεν ζήσεις κάτι δεν μπορείς να το καταλάβεις με τα λόγια. Θα άρχιζες να κρίνεις και να κατηγορείς αν κι εσύ ο ίδιος δεν βίωνες από πρώτο χέρι τις εμπειρίες. Έτσι μόνο μπορείς να συμπονέσεις και να βοηθήσεις τους άλλους να θεραπεύσουν τις πληγές τους. Αυτό λέγεται αυτό-συμπόνια (αφού ό,τι κάνεις στον άλλο το κάνεις στον εαυτό σου) και μόνο έτσι μπορείς να είσαι στην υπηρεσία του άλλου/ων. Αν το επιλέξεις, μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα βιώματα των θυμάτων και να νιώσεις απέραντη συμπόνια, αφού έχεις βρεθεί κι εσύ στη θέση τους και επίσης μπορείς να νιώσεις ευσπλαχνία για τους θύτες επειδή κι εσύ έχεις βρεθεί κάποτε στη θέση τους. Το ένα και μοναδικό συμπέρασμα που βγάζουμε από όλα αυτά αξίζει να το θυμάσαι και είναι:
«Αν δεν μπορείς να δεις την τελειότητα τότε στέκεσαι πολύ κοντά στην εικόνα».

-Ω, ουάου, ναι!

-Και αυτό μπορεί να το δεις στον τρόμο ενός αθώου παιδιού, για παράδειγμα, που περνάει κάποια πολύ τραυματική εμπειρία. Το βλέπεις και σου φαίνεται πολύ λάθος. Άδικο. Τόσο ασυμβίβαστο με την ύπαρξη ενός τρυφερού Θεού… Και πώς μπορώ να σε πείσω ότι κάνεις λάθος που νιώθεις έτσι; Δεν μπορώ. Αλλά μπορώ να σου πω ότι θα έρθει μια στιγμή που θα σταθείς πίσω, αρκετά μακριά από την εικόνα και θα δεις την τελειότητα. Και μπορώ επίσης να σου πω ότι θα φωνάξεις "ποτέ!" αν το παιδί που κακοποιήθηκε τυγχάνει να είναι το δικό σου. Και θα σκεφτείς ότι είμαι τέρας που σου προτείνω κάτι τέτοιο. Όμως έτσι έχουν τα πράγματα. Τα όντα που επιλέγουν το καθεστώς του θύματος δεν μπορούν να δουν ότι το κάνουν αυτό στον εαυτό τους. 
Εάν μπορούσαν, θα συνειδητοποιούσαν ότι δημιουργούν τα ίδια τη δική τους πραγματικότητα και δεν θα είναι πλέον θύμα κάποιου ή των καταστάσεων. Η μόνη διέξοδος για εσάς τους ανθρώπους, είναι να κάνετε μια επιλογή. Να αποφασίσετε να διεκδικήσετε την ευθύνη και να αποφασίσετε ότι είστε οι δημιουργοί της δικής σας πραγματικότητας και να αφιερώσετε χρόνο για να επιτρέψετε αυτό να γίνει πραγματικότητα για εσάς. Αλλά δεν είναι κάτι που όλοι μπορούν να το ακούσουν, αυτό είναι σίγουρο.

-Και τι γίνεται με τους δράστες; Σίγουρα δεν γνωρίζουν ότι είναι οι δημιουργοί της δικής τους πραγματικότητας;

-Όχι. Καταπληκτική ερώτηση. Θυμάσαι το τρίγωνο θύμα/θύτης/σωτήρας;

-Θυμάμαι.

 -Λοιπόν, έτσι εμφανίζονται τα πράγματα σε όσους δεν γνωρίζουν ότι είναι οι δημιουργοί της δικής τους πραγματικότητας. Φαίνεται σαν να παίρνουν πάντα έναν από αυτούς τους τρεις ρόλους, σε σχέση με τον άλλον. Αλλά από μια υψηλότερη προοπτική υπάρχει μόνο δημιουργός και θύμα.

-Τι συμβαίνει στον σωτήρα και τον δράστη (θύτη);

-Αν κοιτάξεις αρκετά καλά, θα δεις ότι και οι δύο είναι θύματα. Σε προκαλώ να πας και να βρεις οποιονδήποτε αριθμό δραστών. Κοίταξε τις ιστορίες τους σωστά. Θα δεις, στο υπόσχομαι, ότι ενεργούσαν ως δράστες επειδή πίστευαν ότι ήταν θύματα. Είναι αποτέλεσμα της πεποίθησής τους ότι είναι θύματα μιας κατάστασης που τους κάνει να δρουν όπως δρουν.

-Πάντα;

-Πάντα. Οι χειρότεροι εγκληματίες των φυλακών σας έχουν περάσει τις χειρότερες συνθήκες παιδικής ηλικίας. Όλοι έχουν τραυματισθεί στις ψυχές τους. Εάν η ψυχή τους ήταν θεραπευμένη και αγαπούσε, τότε δεν θα εξέφραζαν οργή στον κόσμο γενικότερα. Παρατήρησε τι συμβαίνει όταν ένας τέτοιος δράστης βρίσκει θεραπεία, αυτοθεραπεία και αποδοχή. Μεταμορφώνεται. Γίνεται απόστολος για το καλό. Φαίνεται τόσο καθαρά ότι η φύση του να δρα ως δράστης είναι συνδεδεμένη με τη δική του αίσθηση ότι είναι θύμα.

-Χμμ ... έτσι οι δράστες είναι στην πραγματικότητα θύματα. Τι γίνεται με τους σωτήρες;

-Είναι επίσης θύματα, αλλά αρκετά συχνά είναι το τελευταίο βήμα προτού κάποιος απελευθερωθεί από την κατάσταση του θύματος. Είναι ένας τρόπος να ασχολείται ακόμα με το παιχνίδι του θύματος/θύτη, αν και δεν είναι ενεργά κανένας από αυτούς. Βλέπεις, πριν μπορέσεις να αφήσεις πίσω σου το θύμα/δράστη, θα χρειαστεί να θεραπεύσεις τον πόνο και το τραύμα που αισθάνεσαι ότι προκλήθηκε ενόσω βρισκόσουν στο παιχνίδι. Αυτό το κάνεις με το να προσπαθείς να βοηθήσεις άλλους που βρίσκονται σε παρόμοιες συνθήκες. Μεταστρέφεις τον πόνο σου και κάνεις κάτι χρήσιμο από αυτόν. Τον ξεπερνάς με το να είσαι φάρος αγάπης. 

Για παράδειγμα, ένα θύμα βιασμού μπορεί να δημιουργήσει μια ομάδα ‘συμβουλευτικής και υπεράσπισης των θυμάτων’. Συχνά βλέπεις ανθρώπους που δημιουργούν τέτοιες πρωτοβουλίες οι οποίοι έχουν υπάρξει θύματα οι  ίδιοι αλλά κατάφεραν και πήραν τη δύναμή τους πίσω. Ή ακόμα και θύτες που αποφάσισαν να αποζημιώσουν την κοινωνία για όσους βασάνισαν. Τα άτομα που θέλουν να ξεμπερδεύουν με τους ρόλους θύμα/θύτης, πριν αφήσουν το παιχνίδι, παίρνουν το ρόλο του σωτήρα.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για ένα σωτήρα. Μερικές φορές ο σωτήρας απλώς επιθυμεί να αισθάνεται "ευγενής". Επιθυμεί να κερδίσει την αγάπη του εαυτού του κάνοντας καλές πράξεις. Συχνά αυτό οδηγεί σε ένα είδος παρεμβατικής σωτηρίας, κάτι που το θύμα δεν εκτιμά πραγματικά. Μια άλλη περίπτωση είναι ο μεταμελημένος θύτης. Για παράδειγμα, ένας σύζυγος, ο οποίος για χρόνια φερόταν βίαια στη γυναίκα του, μπορεί να ξεκινήσει μια "ομάδα ανδρών", στην οποία τα μέλη υποστηρίζουν το ένα το άλλο για να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν την οργή τους. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις τις οποίες δεν μπορώ να αναφέρω εδώ. Απλώς αναφέρω ότι τα θύματα, οι δράστες και οι σωτήρες πιστεύουν ότι είναι θύματα, τελικά. Τα δημιουργικά όντα, από την άλλη, γνωρίζουν ότι ο καθένας είναι δημιουργός. Ότι όλα είναι τέλεια. Ότι δεν υπάρχει τίποτα και κανένας που πρέπει να διορθωθεί. Είναι πάντα τέλειοι.

-Αυτό μου ακούγεται απαίσιο και πονηρό.

-Γιατί;

-Θέλω να πω, αν δω κάποιον να πονάει θα τον αγνοήσω και μετά θα πω, «εσύ το δημιούργησες αυτό στον εαυτό σου».

-Θα μπορούσες. Αλλά θυμήσου, κάθε λεπτό με κάθε σκέψη και πράξη που κάνεις δημιουργείς τον εαυτό σου και την πραγματικότητά σου. Το γνωρίζεις. Έτσι ο πόνος κάποιου άλλου είναι στην πραγματικότητα και δικός σου πόνος. Πρέπει να αποφασίσεις να δεις τι θα κάνεις με αυτό. Πρέπει να επιλέξεις.

-Μα…

-Μια στιγμή… εσύ, εδώ στη Γη που είσαι τώρα δεν γνωρίζεις την ενότητα των πάντων, άσχετα πόσο ανεπτυγμένη συνειδητότητα κατέχεις. Εκ προοιμίου, για να βρίσκεσαι εδώ στη Γη οφείλεις να βλέπεις τους άλλους σαν άλλους. Δεν έχεις ακόμα αποκτήσει τη συνειδητότητα της Ενότητας (Unity consciousness). Αν την είχες, τότε δεν θα βρισκόσουν εδώ. Γι’ αυτό πρέπει να αποδεχθείς τα πράγματα που λέω διανοητικά, επειδή δεν τα βιώνεις ακόμα στην πραγματικότητά σου. Τα λέω καλά;

-Ναι, έτσι είναι.

-Έτσι ο άλλος που πονάει, για σένα είναι ο «άλλος». Σκέφτεσαι ότι ο πόνος είναι δικός του, όχι δικός σου. Και τότε πρέπει να αποφασίσεις τι θα κάνεις με αυτό. Και η απόφασή σου θα προσδιορίσει το ποιος είσαι τη στιγμή εκείνη.

-Ουφ! Τώρα μπερδεύτηκα. Τι πρέπει να κάνω; Πρέπει να βοηθάω τους πάντες ή να τους αφήνω να δημιουργούν μόνοι τους αυτό που δημιουργούν (πόνο);

-Τώρα αγγίζουμε την ηθική πλευρά του πράγματος. Ωραία. Θυμάσαι από πού ξεκινήσαμε; Είπες ότι ήθελες να μάθεις την ηθική πλευρά του «όλα είναι ΕΝΑ».

-Α, ναι. Νιώθω όμως σαν να έκανα την ερώτηση αυτή χιλιάδες σελίδες πίσω!

-Ηρέμησε. Έχουμε κάνει μεγάλο ταξίδι από τότε. Ας πάμε πάλι στην ιστορία των Darklanders. Ξέρουμε ότι υπάρχουν διάφοροι τύποι συνειδητότητας ανάμεσά τους. Υπάρχουν οι Darklanders που είναι Αναποφάσιστοι σχετικά με το τι θέλουν να δημιουργήσουν. Μετά είναι οι Φωτεινοί που επέλεξαν μία από τις τρεις εκφράσεις συνειδητότητας: τη συνειδητότητα στην υπηρεσία του εαυτού (ΥΣΕ), τη συνειδητότητα στην υπηρεσία των άλλων (ΥΣΑ) και την Ενοποιητική συνειδητότητα (Unity consciousness). Από αυτούς όλους, μόνο οι Ενοποιοί (Unifiers) ήξεραν για την ενότητα των πάντων. Έτσι, αν θέλεις να καταλάβεις την ηθική πλευρά της Ενοποιητικής συνειδητότητας τότε να διαβάσεις ξανά τη συμπεριφορά των Ενοποιών.  

Οι Ενοποιοί γνωρίζουν ότι εσύ και εκείνοι είστε στην ουσία το ίδιο ον. Επομένως σε κοιτάζουν με συμπόνια και αγάπη. Δεν βλέπουν εσένα ή τις επιλογές σου ως «λάθος». Δεν σε καταδικάζουν και δεν σε οικτίρουν (γιατί κι αυτό είναι μορφή καταδίκης)! Αν ζητήσεις βοήθεια θα σε βοηθήσουν όσο καλύτερα μπορούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα τρέξουν να σε σώσουν. Δεν σημαίνει ότι θα σου δώσουν οτιδήποτε ζητήσεις.  

Επειδή πολύ συχνά αυτό που παρακαλάς να σου δοθεί είναι αυτό που σε κρατάει σε κατάσταση πόνου και χωρισμού. Θα σε βοηθήσουν, αλλά με τον τρόπο που θα επιθυμούσαν οι ίδιοι να δεχτούν βοήθεια. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Αν μου πεις, «σε παρακαλώ φτιάξε τη ζωή μου που είναι χαώδης» και τρέξω να στη φτιάξω για σένα, τι σημαίνει αυτό; Ότι εσύ είσαι ανίκανος και δεν δημιουργείς μόνος σου την πραγματικότητά σου. Σωστά; Αλλά εγώ ξέρω ότι εσύ είσαι εγώ κι εγώ είμαι εσύ. Άρα είμαι κι εγώ ανίκανος. Που σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν να σε βοηθήσω. Έτσι δεν συμβαίνει τίποτα. Κατάλαβες;

-Πολύ έξυπνο! Μπορείς να με βοηθήσεις μόνο σύμφωνα με τρόπο που να είναι σύμφωνος με την αλήθεια σου.

-Ακριβώς! Και η αλήθεια μου είναι ότι όλοι είναι ΕΝΑ με τον Θεό και ο καθένας, είτε το γνωρίζει είτε όχι, δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα. Δεν μπορώ να κάνω το οτιδήποτε για σένα με τρόπο αντίθετο αυτής της αλήθειας. Και η βοήθεια που θα σου προσφέρω θα είναι με τη μορφή που θα σε βοηθήσει να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Αυτό θα σε ενδυναμώσει και θα σε κάνει να καταλάβεις ότι εσύ είσαι ο δημιουργός της ζωής σου. Θα σου δώσω τα εργαλεία να σηκωθείς και να φτιάξεις διαφορετικά τα πράγματα που δεν σου αρέσουν, μέχρι να σου αρέσουν.

-Ω! Για τούτο το λόγο το φως της παραβολής δεν αλλάζει τίποτα. Απλά είναι εκεί και βοηθάει εκείνους που είναι έτοιμοι να κάνουν μια διαφορετική επιλογή και να δημιουργήσουν τη ζωή τους όπως θα ήθελαν να είναι.

-Έτσι ακριβώς. Αυτό είναι το νόημα της παραβολής. Το φως δεν καταδικάζει κανένα. Πήγε εκεί επειδή πολλοί Σκοτεινοί ζήτησαν βοήθεια. Απλά απάντησε στο κάλεσμά τους. Και η απάντηση δεν πήγε με τη μορφή ενός σωτήρα, ούτε ενός θύτη αλλά με τη μορφή δώρου αγάπης το οποίο μπορεί ο καθένας να δεχτεί ή να αρνηθεί. Και αν κάποιος το δεχτεί, δεν τον υποχρεώνει να κάνει κάτι με αυτό. Πάντα μπορεί να δημιουργεί αυτό που επιθυμεί, ακόμα και αν αυτό είναι πόνος, μέχρι τη στιγμή εκείνη που θα δει ότι αυτό που κάνει δεν του φέρνει αγάπη, χαρά ή ειρήνη.

Όταν γνωρίσεις την ενότητα των πάντων, αποκτάς ευρύτερη οπτική. Βλέπεις την τελειότητα παντού. Και τότε σταματάς να καταδικάζεις τους άλλους και αρχίζεις να διακρίνεις το σωστό, το καλό και το αληθινό για σένα. Τώρα θέλω να σου κάνω μια απλή ερώτηση: θεωρείς ότι το να γνωρίζεις για την ενότητα, μπορείς να οδηγηθείς σε ανήθικη συμπεριφορά;

-Όχι. Θέλω να σε ευχαριστήσω για τη συζήτηση αυτή. Επειδή ειλικρινά καταλαβαίνω ότι τα όντα που έχουν συνειδητότητα την ενότητα, το μόνο που θα επιθυμούσαν είναι το καλό κάθε άλλου όντος. Θα είναι τα πιο αξιαγάπητα πλάσματα. Και ποτέ δεν θα κάνουν κάτι που θα έβλαπτε τον άλλο.

-Στο μυαλό σου θεωρούσες χαμένη τη συνομιλία μας για την ιστορία των Darklanders. Ήθελες μιαν απάντηση για τις ηθικές συνέπειες της γνώσης της ενότητας των όλων και ένιωσες ότι κάναμε μια τεράστια παράκαμψη που ήταν απλώς χάσιμο χρόνου. Αλλά τώρα θέλω να αναφέρω ότι όχι μόνο η ιστορία των Darklanders αποτέλεσε τη βάση για μια πολύ καλή κατανόηση των επιπτώσεων της ενότητας, αλλά ότι έχουμε θέσει τις βάσεις για πολλές άλλες μελλοντικές αντιλήψεις. Λέω ότι δεν έχουμε κάνει μόνο ό, τι θέλαμε να κάνουμε, αλλά έχουμε επιτύχει και πολλά άλλα όμορφα πράγματα. Έχω δίκιο;

-Ναι. Αυτό είναι σίγουρο, η συγκεκριμένη συζήτηση ήταν η αγαπημένη μου μέχρι στιγμής. 

-Και αυτό συμβαίνει επειδή "στο επίπεδο της ενότητας, όλα πάντοτε συνωμοτούν για το μέγιστο καλό". Που είναι ένας άλλος τρόπος για να πούμε, "Τα πάντα είναι πάντα τέλεια". 

-Είναι φοβερό! Σ’ ευχαριστώ πολύ. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ...εξακολουθεί να υπάρχει κάτι που με ενοχλεί για όλα αυτά.

-Το οποίο είναι...;

-Ότι είναι καλό να μιλάς για όλα αυτά τα πράγματα περί ενότητας, αλλά ...είμαι στον πλανήτη Γη κάνοντας το καλύτερο που μπορώ για να είμαι καλός άνθρωπος, κάνοντας την πνευματική μου αναζήτηση ...αλλά εξακολουθώ να είμαι ξεχωριστός από σένα και τον Θεό και όλα τα άλλα! Θέλω να πω, για μένα αυτά τα πράγματα είναι ακόμα μόνο θεωρία. Δεν είναι προσωπική μου εμπειρία ότι όλα είναι ΕΝΑ.

-Και είναι πρόβλημα αυτό για σένα;

-Ω, Θεέ μου, ναι!!! Αισθάνομαι μεγάλη λαχτάρα για αυτήν. Θέλω να μάθω για την ενότητα όλων. Και μιλώντας μαζί σου απλά αυτή η επιθυμία έγινε μεγαλύτερη. Αλλά δεν την βιώνω. Θέλω να πω ότι είχα μερικές υπέροχες πνευματικές εμπειρίες στη ζωή μου, αλλά ακόμα είμαι ξεχωριστός από εσένα και από τον Θεό και από όλους τους άλλους.

-Και λοιπόν; Έχεις κάποια ερώτηση;

-Ναι. Θέλω να μάθω πώς μπορώ να την βιώσω - πώς μπορώ να γνωρίσω, ως άμεση δική μου εμπειρία ότι είμαι απόλυτα και εντελώς ΕΝΑ με όλα…;

-Χαίρομαι που ρωτάς. Όπως έχω ξαναπεί, ο καθένας που βρίσκεται εδώ, σκόπευε να είναι εδώ. Δεν υπάρχουν λάθη σ’ αυτό. Και όλοι όσοι επέτρεψαν σε ένα μέρος του εαυτού τους να βυθιστεί στη δυαδικότητα, το επέλεξαν. Και αυτό είναι που κάθε άνθρωπος στον πλανήτη Γη είναι πραγματικά: μέρος ενός μεγάλου πνεύματος που επέλεξε να βιώσει αυτό το κομμάτι αυτής της πραγματικότητας. Είστε εδώ επειδή θέλετε να είστε. Επειδή όμως είστε σε δυαδικότητα, ίσως να πιστεύετε ότι ο Θεός σας ανάγκασε να είστε εδώ. Αλλά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν το έκανε ο Θεός. Επιλέξατε μόνοι σας να έχετε αυτήν την εμπειρία. Και στη συνέχεια, για να έχετε την εμπειρία που επιθυμείτε, επιλέξατε να μετακινηθείτε στα διάφορα στρώματα του Πέπλου της Λήθης. Σε κάθε στρώμα ξεχνάγατε περισσότερο το ποιοι πραγματικά είστε. Τα επιλέξατε όλα αυτά. Είστε το μέρος του Εαυτού που έχει ξεχάσει ποιοι πραγματικά είστε.

-Είμαι εσύ. Πάντα ήμουν. Πάντα θα είμαι. Λες ότι είμαι το κομμάτι σου που έχει ξεχάσει;

-Αυτό ακριβώς λέω. Και το ίδιο ισχύει για κάθε έναν από τους αναγνώστες σου. Είστε όλοι οι Ανώτεροι Εαυτοί σας. Είστε τα μέρη εκείνων των όντων που έχουν ξεχάσει τι είναι.

-Και προφανώς το γεγονός ότι ξεχάσαμε, σημαίνει ότι ξεχάσαμε ότι επιλέξαμε να ξεχάσουμε. Ξεχάσαμε ότι ξεχάσαμε.

-(Χαμογελά). Ναι, πράγματι. Και υπάρχουν περισσότερα που έχετε ξεχάσει. Ξεχάσατε ότι ο καθένας από εσάς είναι πολύ πιο ισχυρός, σοφός και γεμάτος αγάπη απ’ ό, τι μπορεί να φανταστεί ότι είναι. Και δεδομένου ότι αγαπάτε, δεν θα εγκαταλείψετε μόνο του και χωριστά από εσάς ένα μέρος του εαυτού σας. Όταν έρθει η ώρα να φύγετε, θα εργαστείτε για να θεραπεύσετε τον εαυτό σας και να επιστρέψετε τα χαμένα αποσπασματικά τμήματα του εαυτού σας στην αγαπημένη ολότητα. Και επειδή είστε ισχυροί, παίρνετε αυτό που θέλετε να δημιουργήσετε. Θέλατε να συν-δημιουργήσετε αυτήν την πραγματικότητα διαχωρισμού και το πετύχατε. Θέλατε να βιώσετε τον εαυτό σας ως εντελώς ξεχωριστό από το μεγάλο ον που είστε και το πετύχατε. Θέλατε να ανακαλύψετε τον εαυτό σας μέσα σε αυτόν τον τόπο της απόλυτης λησμονιάς και, σε κάποιο βαθμό, όλοι είστε απασχολημένοι με αυτή τη διαδικασία. Όταν τελειώσετε με τα πράγματα που επιθυμείτε να μάθετε από το χωρισμό, όταν είστε έτοιμοι να φύγετε, θα το κάνετε. 

Και επειδή είστε σοφοί, ξέρετε ότι χρειάζεστε φίλους για να ολοκληρώσετε αυτά τα πράγματα που επιθυμείτε να ζήσετε. Ξέρετε ποιοι φίλοι μπορούν να σας βοηθήσουν. Να επιλέγετε τους φίλους σας με σύνεση. Αυτό ισχύει εξίσου για την επιλογή συνεργατών που θα σας βοηθήσουν να διεισδύσετε βαθιά στο χωρισμό έτσι ώστε να βρείτε το δρόμο σας μέχρι το τέλος της δυαδικότητας, όπως ισχύει και για την επιλογή δημιουργικών συνεργατών που θα σας βοηθήσουν να αφυπνιστείτε και να θυμηθείτε τον απεριόριστο, αιώνιο και μεγαλοπρεπή Εαυτό σας. Έναν Εαυτό που είναι ΕΝΑ με την Ενότητα.

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη


 .




Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - Δ'


Η παραβολή των Darklanders συνεχίζεται...

-Αυτό που πρέπει να καταλάβεις για την τρίτη ομάδα, τους Ενωποιούς (Unifiers), είναι ότι δεν υπηρετούν απαραίτητα τον εαυτό τους ή τους άλλους. Ξέρουν ότι ο «άλλος» και ο «εαυτός» είναι τελικά το ίδιο ον. Ξέρουν ότι αυτό που κάνεις στον "άλλο" αυτόματα και άμεσα το κάνεις στον εαυτό σου. Έτσι, ενώ είναι καλοί και αγαπητοί και ευγενικοί κατά κανόνα (επειδή έτσι θα ήθελαν να τους φερθεί κάποιος), δεν θα έμπαιναν αυτόματα και στη διαδικασία να υπηρετούν τον εαυτό τους ή τους άλλους. Η όλη έννοια της "υπηρεσίας" δεν έχει μεγάλη σημασία γι’ αυτούς. Ένας Unifier έχει κατανοήσει ότι κάθε ένα από τα σωμάτια της ενότητας (oneness) είναι απολύτως και εντελώς μοναδικό. Και αν κάθε σωμάτιο εύρισκε αυτό που είναι η μεγαλύτερη ευδαιμονία και χαρά του και απλά τις εκφράζει, τότε όλα θα ήταν καλά. Επειδή, βλέπεις, δεν υπάρχουν δυο σωμάτια ενότητας που να βιώνουν ακριβώς την ίδια χαρά. Έτσι, κάθε ον θα αγαπιόταν για το μοναδικό πράγμα που έχει να προσφέρει. Κι αυτό που έχει να προσφέρει θα ήταν το απολύτως απαραίτητο για για κάποιον άλλο.

Για τους Unifiers δεν υπάρχει έλλειψη ή ανταγωνισμός. Υπάρχει ισορροπία και τελειότητα. Και αντί να εμπλέκονται σε διάφορες ενέργειες, θα επέλεγαν απλά «να είναι». Να εξερευνούν και να βλέπουν... να ταξιδεύουν στην καρδιά του Θεού και να βρίσκουν αυτόν που τους καλεί να του δώσουν το μοναδικό, το μεγαλύτερο δώρο τους. Και τότε θα εξέφραζαν την αγάπη και τη χαρά τους.

-Ακούγεται όμορφο. Αλλά υπάρχει κάτι που πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Πώς μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου ως ΕΝΑ με όλους και όλα τα άλλα χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου; Θέλω να πω, καταλαβαίνω εννοιολογικά την ενότητα, αλλά αν είναι αλήθεια το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός μεταξύ εμένα και οποιουδήποτε άλλου …τότε …πώς μπορώ να είμαι ακόμα εγώ;

-Η ερώτησή σου αφορά την ατομικότητα… αναφέρεσαι στην απώλεια της ταυτότητάς σου. Θα σου αφιερώσω μια στιγμή από την ιστορία των Darklanders -κάνοντας μια γρήγορη εκτροπή από το θέμα- που λέγεται: «Η παρομοίωση του ουράνιου τόξου».
Φαντάσου ότι υπάρχει ένα ουράνιο τόξο και είσαι ένα από τα χρώματα. Εσύ και όλα τα υπόλοιπα αδέρφια σου μπορεί να φαίνεστε εξατομικευμένα και χωριστά εκεί πάνω στον ουρανό. Αλλά είστε όντως;

-Ω, βλέπω. Όχι. Τα χρώματα είναι συνεχή, έτσι δεν είναι;

-Ναι, αυτό που φαίνεται είναι μια αδιάσπαστη, αδιαίρετη, συνεχής εξάπλωση φωτεινών συχνοτήτων. Είναι ο παρατηρητής που αποφασίζει με το μυαλό του να ξεχωρίσει μια ή πολλές από αυτές τις συχνότητες και να προσδιορίσει την περιοχή σαν μια κίτρινη ζώνη και την άλλη σαν μια πράσινη ζώνη, για παράδειγμα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σημείο όπου το ένα χρώμα σταματάει και το άλλο ξεκινάει. Δεν υπάρχει μια "μπάντα" οποιουδήποτε χρώματος, εκτός από το ότι μπορείς εσύ να επιλέξεις να την φανταστείς.

-Έτσι λες ότι όλα τα χρώματα είναι στην πραγματικότητα ένα. Απλά μοιάζουν ξεχωριστά επάνω στον ουρανό. Και από αυτό μπορούμε να κατανοήσουμε πώς ένα πλάσμα μπορεί να αντιληφθεί ότι έχει διαφορετικό ή μοναδικό χαρακτήρα, αλλά ταυτόχρονα να γνωρίζει ότι είναι στην πραγματικότητα και μέρος του ΕΝΟΣ φωτεινού λευκού φωτός.

-Μου αρέσει έτσι όπως το θέτεις. Ναι. Και μπορούμε να κάνουμε και μιαν άλλη ευχάριστη μικρή παρατήρηση. Τι θα είχες να πεις αν μάθαινες ότι δεν υπάρχει ουράνιο τόξο εκεί; Ότι όλα είναι μια ψευδαίσθηση του νου; Υπάρχει μόνο φως και υπάρχει και υγρασία. Η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των δύο έχει ως αποτέλεσμα να πιστεύεις ότι βλέπεις τα χρώματα στον ουρανό. Αλλά τι πραγματικά βλέπεις; Σταγόνες βροχής ή ακτίνες ήλιου;

-Υποθέτω και τα δυο.

-Τότε γιατί ένα άλλο άτομο που στέκεται σε λίγο διαφορετικό τόπο από σένα θα έβλεπε το ουράνιο τόξο σε διαφορετικό επίσης μέρος από σένα; Αυτό γίνεται επειδή δυο παρατηρητές που βρίσκονται μερικά μέτρα μακριά ο ένας από τον άλλο, βλέπουν διαφορετικές σταγόνες βροχής οι οποίες συμμετέχουν στο φαινόμενο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι υπάρχει κι ένας τρίτος παράγοντας. Το φως, η υγρασία και …εσύ, ο παρατηρητής. Η αποκλειστική δική σου οπτική είναι ο τρίτος παράγοντας. Σε κάθε παρατηρητή το ουράνιο τόξο φαίνεται λίγο διαφορετικό και εξαρτάται από την τοποθεσία στην οποία βρίσκεται.

-Και ποια είναι η μεγάλη πνευματική αλήθεια που βγαίνει από αυτό;

-Μου φαίνεται ότι πρέπει να κάνω εγώ όλη τη δουλειά. Καλά. Ας επιστρέψουμε σε σένα και σε όλα τα άλλα αδέλφια σου, τα χρώματα. Δεν υπάρχετε σε κάποιο κενό. Έχετε τις δικές σας εμπειρίες το καθένα και κάθε παρατηρητής με τον οποίο αλληλεπιδράτε σας βλέπει ελαφρώς διαφορετικά. Θέλω να το θυμάσαι αυτό, θα μας χρησιμεύσει αργότερα.

-Για περίμενε. Αν είμαι εγώ… ας πούμε ότι είμαι το κίτρινο χρώμα στο ουράνιο τόξο... και εκατό άνθρωποι με κοιτάζουν και ο καθένας με βλέπει λίγο διαφορετικά… τότε… ποια εκδοχή του εαυτού μου είμαι;

-Ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Και άλλη μία: σε βλέπουν όπως είσαι; Ή σε βλέπουν όπως αυτοί είναι;

-Ωραία, τώρα κάνουμε κύκλο!

-Όντως. Και ελπίζω να κατάλαβες από αυτή την παρομοίωση ότι είναι πολύ δυνατό να έχεις τη δική σου μοναδική ταυτότητα και τα δικά σου χαρακτηριστικά κι όμως να έχεις την απόλυτη επίγνωση της ενότητάς σου με όλα τα υπόλοιπα χρώματα και ακόμα να έχεις επίγνωση της ενότητάς σου με τον παρατηρητή και της ενότητάς σου με όλα τα άλλα φαινόμενα που συνιστούν την ύπαρξή σου.

-Ουάου… πολύ καλό, σ’ ευχαριστώ.

-Και τώρα ας πάμε πάλι πίσω στην παραβολή μας…

-Τσ τσ τσ! Γίνεται επικών διαστάσεων η συζήτηση! Λέγαμε λοιπόν ότι υπήρχαν αυτοί οι Unifiers που πίστευαν ότι όλοι ήταν ΕΝΑΣ. Και έτσι δεν έσπευσαν να υπηρετήσουν κανέναν ιδιαίτερα. Απλά παρατηρούσαν τα πράγματα και παρέμεναν τριγύρω.

-Ακριβώς.

-Δεν βαριόντουσαν;

-Το αντίθετο. Όσα λιγότερα κάνεις και όσο περισσότερο απλά είσαι, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στον Θεό. Με αυτό, εννοώ ότι η εμπειρία σου για τον εαυτό σου ανυψώνεται και είσαι σε θέση να γίνεις μια όλο και μεγαλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Είσαι σε θέση να επεκτείνεις τη συνειδητότητά σου. Οι πιο εκπληκτικές, υπερβατικές και ευτυχισμένες εμπειρίες που έχουν οι άνθρωποι από το βαθύ διαλογισμό προέρχονται επειδή μένουν ακίνητοι και σε ηρεμία. Με το να μην σκέφτονται ούτε μια σκέψη. Απλά να είναι.

-Έτσι λοιπόν, τι βίωσαν αυτοί οι Unifiers;

-Αυτό που θα βίωναν εξαρτάται από αυτό που θα δημιουργούσαν. Αλλά ας το κάνουμε λίγο πιο εύκολο. Ας επιλέξουμε έναν από αυτούς και ας δούμε τι έζησε…

-Εντάξει. Έχουμε ένα όνομα γι' αυτόν;

-Ας τον ονομάσουμε ...«Χαρούμενο».

-Χαρούμενο; Όπως ένας από τους 7 νάνους;

-Πρόκειται για παραβολή… μια ιστορία που δείχνει κάτι για τη ζωή.

-Εντάξει. Παρακαλώ συνέχισε. Τι βίωσε ο Χαρούμενος;

-Λοιπόν, ο Χαρούμενος αγαπούσε τη ζωή. Εύρισκε χαρά σε όλες τις εμπειρίες. Έτσι, όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκαλωσιά και έφτασε στους Φωτεινούς Τόπους, κοίταξε γύρω του και έμεινε έκθαμβος από την ομορφιά που είδε γύρω του. Εκτίμησε βαθιά όλα τα θαυμάσια που υπήρχαν εκεί. Ανακάλυψε ότι η χαρά του τον έκανε ακόμα πιο λαμπερό. Στη συνέχεια ανακάλυψε ότι όταν έκλεινε τα μάτια του και απλά απολάμβανε με σεβασμό την εμπειρία, μπορούσε να κάνει υπέροχα ταξίδια μέσα του, στη δική του συνειδητότητα. Και μια μέρα ανακάλυψε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης.

-Εννοείς πέρα από τους Φωτεινούς Τόπους;

-Κατά κάποιο τρόπο. Ήρθε στην κατανόηση ότι οι Φωτεινοί Τόποι ήταν φωτεινοί όχι εξαιτίας της θέσης που βρίσκονταν αλλά εξαιτίας της επίγνωσης που είχαν οι εκεί κατοικούντες. Ως εκ τούτου και οι Σκοτεινοί Τόποι, προφανώς, δεν ήταν σκοτεινοί επειδή βρίσκονταν μέσα στη γη αλλά επειδή οι κάτοικοι είχαν πολύ χαμηλότερο επίπεδο συνειδητότητας και πιστεύω που πίστευαν ως πραγματικότητα. 
Μετά έφτασε σε ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση. Ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται πάνω, κάτω, πέρα μακριά ή έξω από τον εαυτό και ότι η αλλαγή θα ερχόταν εκ των έσω. Έτσι ακινητοποίησε το νου του και παρατήρησε τι συνέβαινε μέσα του. Περίμενε το φως. Του πήρε κάμποσο χρόνο να πειθαρχήσει το νου να μην κάνει διάφορες σκέψεις αλλά τελικά ανακάλυψε μέσα του μια ολόκληρη πραγματικότητα. Ένα νέο επίπεδο γνώσης. Ανακάλυψε ότι δεν ήταν ον με κάποιο εσώτερο φως, αλλά ον φτιαγμένο μόνο από καθαρό φως! Και εκεί, μέσα του, μπορούσε να αλληλεπιδράσει με άλλα όντα φωτός. Εκείνος και αυτά μπορούσαν να παίζουν και να δημιουργούν μαζί. Ήταν ΕΝΑ κι όμως ξεχωριστά.

-Σαν το ουράνιο τόξο.

-Ακριβώς. Στο επίπεδο που βρισκόταν μπορούσε να βιώνει τον εαυτό του ως ένα χρώμα του ουράνιου τόξου που είναι ξεχωριστό αλλά και ένα με όλα τα άλλα χρώματα… έχοντας παράλληλα και επίγνωση για το ποιος ήταν, έχοντας δηλαδή επίγνωση του Εαυτού.

-Και μετά; Τι έγινε;

-Ε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «έζησε αυτός καλά κι εμείς καλύτερα» και θα ήταν αλήθεια. Θα μπορούσαμε να πούμε επίσης ότι «έλαβε αυτό που δημιούργησε» επειδή κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά η ιστορία θα ήταν ανολοκλήρωτη. Βλέπεις, στο επίπεδο του φωτεινού σώματος που είχε φτάσει, είχε επίγνωση και όλων των άπειρων πραγματικοτήτων τις οποίες δημιουργούσε με άλλα όντα, παίζοντας μαζί τους. Επίσης γνώριζε ότι υπήρχαν και άλλες πραγματικότητες των οποίων δεν ήταν συνδημιουργός αλλά που όμως μπορούσε να εξερευνήσει και να δει τι είχαν φτιάξει άλλα όντα. Ακόμα γνώριζε ότι ήταν ένα ον που είχε ζήσει σε πολλές, πάρα πολλές άλλες πραγματικότητες οι οποίες ήταν παρούσες εκεί μπροστά του.

-Πώς είναι δυνατόν;

-Ξέρεις αυτό που ονομάζεται «ενθύμηση»; Για το ον που μιλάμε δεν ήταν μια προσπάθεια να φέρει κάτι στο νου του από το παρελθόν. Όχι. Μπορούσε να βρίσκεται εκεί ακριβώς τη στιγμή που ήθελε να θυμηθεί. Σαν να λέμε εσύ προσπαθείς να θυμηθείς την παιδική σου ηλικία και ξαφνικά βρίσκεσαι εκεί. Ξαφνικά είσαι ένα 3χρονο αγόρι στην αυλή του σπιτιού των γονιών σου κάνοντας κούνια. Έτσι ακριβώς. Και φυσικά είχε πρόσβαση σε έναν ατελείωτο αριθμό «ζωών», σε έναν άπειρο αριθμό πραγματικοτήτων.

-Σα να λέμε άπειρες ενσαρκώσεις;

-Ναι, περίπου έτσι. Αν και οι ζωές που λέω μπορεί να είναι εμπειρίες ολότελα διαφορετικές από αυτό που εσύ καταλαβαίνεις ως ζωές. Ολότελα διαφορετική εμπειρία.

-Δύσκολο να την εξηγήσεις, ε;

-Πάρα πολύ. Το σημαντικό είναι ότι ο Χαρούμενος μπορούσε να μεταβεί από την μια κατάσταση ύπαρξης σε μιαν άλλη μόλις το επιθυμούσε. Και για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας, ο Χαρούμενος κράτησε μέσα στη συνειδητότητά του μιαν ανάμνηση. Αυτή των Σκοτεινών Τόπων. Θυμόταν ότι είχε υπάρξει εκεί μαζί με άλλα όντα που κι εκείνα είχαν υπάρξει εκεί. Και όλα μαζί τα όντα θυμήθηκαν με πόσο πόνο οι κάτοικοι με τους οποίους κάποτε είχαν ζήσει, ζητούσαν βοήθεια. Και βρέθηκαν εκεί με τα φωτεινά τους σώματα.

-Στο σπήλαιο;

-Ναι.

-Για να κάνουν τι;

-Δεν προσέχεις, έτσι; Δεν χρειαζόταν να κάνουν τίποτα. Απλά να είναι εκεί.  

-Ω! Ναι. Γύρισαν πίσω στους εαυτούς τους και έσωσαν τους εαυτούς τους!

-Έσωσαν; Δεν νομίζω να έσωσαν τους εαυτούς τους. Αγαπούσαν τους εαυτούς τους. Πήγαν εκεί με την ενθύμηση του Εαυτού και αυτή τη φορά είδαν με σαφήνεια ότι υπήρχαν άπειρες εκδοχές, κάθε εκδοχή σε ξεχωριστή χρονογραμμή. Είδαν ότι σε μια εκδοχή της ιστορίας, όλα τα όντα – οι Σκοτεινοί, οι ΥΣΑ και οι ΥΣΕ, οι Ενοποιοί – όλοι τους είχαν βρει το δρόμο προς την Ενότητα. Όλοι βρήκαν το δρόμο πίσω Σπίτι.

-Ουάου, μεγάλο σχέδιο! Αλλά στην αρχή είπαμε ότι θα μιλούσαμε για τις «Επιπτώσεις της Ενότητας». Κατανοώ ότι μιλήσαμε γι αυτό, ότι όλα είναι τέλεια κλπ. Αλλά

-Όντως. Αυτό που θέλησα να σε κάνω να καταλάβεις είναι ότι υπάρχουν πάμπολλα επίπεδα ύπαρξης στην πραγματικότητα που μένεις. Υπάρχει το βαθύτερο επίπεδο – αυτό στο οποίο ζεις – στο οποίο έχεις ολότελα ξεχάσει ότι είσαι ΕΝΑ. Υπάρχουν δυο επίπεδα παραπάνω στα οποία μπορείς να προχωρήσεις και στα οποία μπορείς επίσης να μη θυμάσαι ότι είσαι ΕΝΑ με όλα τα πάντα, αν το επιλέξεις. Αν επιλέξεις την εκδοχή ότι είσαι χώρια από τα πάντα αρνούμενος την αλήθεια, τότε μπορείς να συνεχίσεις για όσο διάστημα θέλεις να ζεις σε κατάσταση δυαδικότητας και χωρισμού. Μπορείς να κάνεις πολλά θαυμάσια πράγματα αλλά ποτέ δεν θα πας πέρα από ένα ορισμένο σημείο. 
Αν από την άλλη, δεχτείς την Ενότητα ως κάτι θεμελιώδες της ύπαρξής σου, όχι μόνο μπορείς να πας παραπέρα αλλά να έχεις πρόσβαση και σε όλες τις άπειρες πραγματικότητες.

-Για να καταλάβω… τα όντα που δεν πιστεύουν στην Ενότητα όλων, παίρνουν αυτό που πιστεύουν… χωρισμό.

-Ναι.

-Και αυτό τους περιορίζει.

-Ναι, γιατί όταν είσαι ένα με τον Θεό έχεις πολύ μεγαλύτερη δύναμη από όταν είσαι χώρια. Η ειρωνεία είναι ότι όταν είσαι ένα με τον Θεό, τότε εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν είναι ένα με τον Θεό, είναι ακόμα ένα με σένα.

-Πώς;

-Είναι δύσκολο να το καταλάβεις, ξέρω. Ας πάρουμε εσένα για παράδειγμα. Μπορείς να πιστεύεις ότι είσαι χώρια από μένα, (σημ. τ. μ. αυτός που συζητάει μαζί με τον συγγραφέα είναι ο Ανώτερος Εαυτός του) αν θέλεις, αλλά δεν είσαι. Αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς, τότε μπορείς να ζεις στη δυαδικότητα και τον πόνο ότι είσαι μόνος σου. Ή μπορείς να αναγνωρίσεις την αλήθεια της Ενότητας και να εναρμονίσεις τον εαυτό σου μαζί μου και να ταξιδεύεις στη ζωή μαζί μου και να νιώθεις αγάπη και χαρά που δεν είσαι μόνος. Είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσεις ότι τα πάντα είναι ένα με τον Θεό και μέσα στον Θεό. Ακόμα κι εκείνοι που δεν το συνειδητοποιούν και που βρίσκονται σε αέναο αγώνα για να πετύχουν το οτιδήποτε. Αν επιλέξουν να αφυπνιστούν θα βρεθούν σε μια ολότελα διαφορετική πραγματικότητα με πλήθος όντα που θέλουν να εργαστούν μαζί τους και να συν-δημιουργήσουν μαζί τους. Τότε θα αφυπνιστούν στην αληθινή τους δύναμη.

-Αρχίζω να βγάζω νόημα, τώρα.

-Θέλω να γνωρίζεις ότι οι Ανώτεροι Εαυτοί όλων των ανθρώπων που είναι ενσαρκωμένοι στη Γη γνωρίζουν για την Ενότητα όλων. Και παρόλο που οι άνθρωποι παραμένουν σε χωρισμό και μπορεί να θέλουν να σκοτώνουν ή να βλάπτουν τους άλλους, οι Ανώτεροι Εαυτοί γνωρίζουν ότι αυτή είναι μια προσωρινή, ψευδαισθητική εμπειρία. Γνωρίζουν ότι αυτοί οι «κακοί» είναι όπως οι ηθοποιοί που υποκρίνονται ότι σκοτώνουν εχθρούς, με τους οποίους όμως, στη ζωή, τους συνδέει αγάπη και εκτίμηση. Οι Ανώτεροι Εαυτοί νιώθουν αγάπη για τους άλλους Ανώτερους Εαυτούς επειδή όλοι είναι ΕΝΑ. Γνωρίζουν ότι με το να βλάπτουν τους άλλους βλάπτουν στην πραγματικότητα τους εαυτούς τους. Είναι πολλοί αλλά που όμως είναι ΕΝΑ.

-Στο επίπεδο αυτό κανένας δεν θα επιτίθετο για να βλάψει κάποιον άλλο, σωστά;

-Θα συνέβαινε μόνο αν το είχαν συμφωνήσει και τα δυο μέλη.
-Συμβαίνει κάτι τέτοιο;

-Α, ναι! Πώς αλλιώς; Πώς θα μπορούσε ο κόσμος σας να είναι έτσι όπως είναι αν δεν είχαν προσυμφωνήσει τις ενέργειες που θα κάνουν οι μεν στους δε; Όλα είναι προσυμφωνημένα. Πάντα υπάρχει ένα συμβόλαιο.

-Αν κάποιος χειραγωγεί ή σκοτώσει, ή βλάψει κάποιον άλλο, οι Ανώτεροι Εαυτοί τους το γνωρίζουν και έχουν συμφωνήσει εκ των προτέρων;

-Αυτό σου λέω. Εσείς πάνω στη Γη είστε οι δημιουργίες μας και είμαστε εσείς. Από κοινού έχουμε δημιουργήσει τον κόσμο που ζείτε. Φέρνετε κοντά σας κάποιες εμπειρίες με τις σκέψεις και τα πιστεύω σας. Είμαστε μέρος αυτού. Διευκολύνουμε τα πράγματα, με την ευρύτερη έννοια, σύμφωνα με το σχέδιο.

-Κάτι δεν μου πάει καλά εδώ. Και η ελεύθερη βούληση;

-Μα έχετε ελεύθερη βούληση! Διευκολύνουμε τα πράγματα έτσι ώστε ο καθένας να έχει ελεύθερη βούληση. Να μην παραβιάζεται κανενός η ελεύθερη βούληση.

-Μπορείς να εξηγήσεις;


(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham
MEΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Επιπτώσεις της Ενότητας - Implications of Oneness - Γ'

 
Η παραβολή των Darklanders συνεχίζεται…

-Η ιστορία των Σκοτεινών θα μπορούσε να είχε τελειώσει στο πρώτο μέρος με το να προσθέσω μόνον ότι, «Ο καθένας έλαβε ακριβώς αυτό που δημιούργησε».
Αλλά δεν θα ήταν ικανοποιητικό για εσάς. Επειδή, παρόλο που οι άνθρωποι πάντα λαμβάνουν αυτό που οι ίδιοι δημιουργούν, θέλουν να γνωρίζουν και τις λεπτομέρειες των παραβολών. Ας δούμε λοιπόν πώς εφαρμόστηκε ο κανόνας, λαμβάνεις πάντα αυτό που δημιουργείς, στην ιστορία των Σκοτεινών.
Θυμάσαι που οι περισσότεροι από τους Σκοτεινούς επέλεξαν να μην δουν το φως; …ότι οι πιο πολλοί διάλεξαν να μείνουν πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους… σωστά;

-Σωστά.

-Ωραία. Επειδή είχαν την πεποίθηση ότι δεν μπορούσαν να δουν το φως και έτσι έπρεπε να παραμείνουν στους Σκοτεινούς Τόπους - κι αυτό θα συνεχιζόταν για πολύ καιρό ακόμα.

Η συνέχεια της ιστορίας έχει ως εξής:
Οι Σκοτεινοί παρέμειναν στο σκοτάδι τους αλλά τώρα υπήρχε μια διαφορά. Τώρα γνώριζαν ότι κάποιοι φίλοι τους ή και μέλη της οικογένειάς τους εξαφανίστηκαν. Γνώριζαν, ακόμα, ότι όσοι εξαφανίστηκαν ήταν όλοι Παρατηρητές που έλεγαν για την επιθυμία τους ν’ ανέβουν στους Φωτεινούς Τόπους. Και μετά …χάθηκαν. Το γεγονός αυτό προκάλεσε σύγχυση σ’ εκείνους τους Σκοτεινούς που παρέμειναν στο σπήλαιο και πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται, «Τι συνέβη στους Παρατηρητές; Ήρθαν οι θεοί και τους πήραν, τους τιμώρησαν για τους κακούς τους τρόπους και τους πήραν μακριά;» Κανένας δεν γνώριζε με σιγουριά τι ακριβώς είχε συμβεί αλλά όλοι καταλάβαιναν ότι ο μικρός, κλειστός, φροντισμένος κόσμος τους δεν θα ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Κάτι ανεξήγητο είχε συμβεί. Και μέσα στη σύγχυσή τους πολλοί θυμήθηκαν τους αρχαίους θεούς και άρχισαν να προσεύχονται σ’ αυτούς

-Και οι Παρατηρητές; Τι απέγιναν; Σίγουρα θα έφτασαν στους Φωτεινούς Τόπους!

-Σίγουρα. Και ανακάλυψαν ότι οι Φωτεινοί Τόποι ήταν λαμπεροί όχι από κάποια λαμπερή πηγή φωτός αλλά επειδή ο καθένας από τους κατοίκους τους ήταν από μόνος του μια λαμπερή πηγή φωτός.

-Ωω, ουάου! Έλαμπε ο καθένας, δηλαδή!

-Ναι. Αυτό σήμαινε ότι ο καθένας τους είχε κατανοήσει καθαρά ότι η πραγματικότητα γύρω του ήταν όπως ήταν εκείνος. Καταλαβαίνεις; Στους Σκοτεινούς Τόπους οι άνθρωποι νόμιζαν ότι αντιλαμβανόντουσαν τον κόσμο όπως ήταν. Στους Φωτεινούς Τόπους οι άνθρωποι αντιλήφθησαν ότι ο κόσμος ήταν όπως οι ίδιοι ήταν.

-Για λίγο σιγά… δεν καταλαβαίνω.

-Εντάξει. Η αλήθεια είναι ότι ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα. Όταν βλέπεις καθαρά, τότε βλέπεις ότι η πραγματικότητά σου είναι όπως είναι, κυρίως από εκείνα που πιστεύεις βαθιά μέσα σου – αυτά που αντιλαμβάνεσαι με την καρδιά σου. Έτσι, εκείνοι που ανέβηκαν (αναλήφθηκαν) στο επόμενο επίπεδο, κατάλαβαν αμέσως ότι η πραγματικότητα που έβλεπαν γύρω τους ήταν άμεσο αποτέλεσμα των πεποιθήσεων και των επιλογών τους. Έμαθαν ότι εκείνοι δημιουργούσαν την πραγματικότητά τους. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να το κατανοήσεις. Ζεις ακόμα βαθιά στο δικό σου Σκοτεινό Τόπο. Πιστεύεις ακόμα ότι βλέπεις τα πράγματα όπως είναι. Και επειδή αυτό πιστεύεις, αυτό και βιώνεις!
Αποδέξου όμως για την ώρα ότι εκείνοι που ανέβηκαν στο επόμενο επίπεδο είχαν μια εμπειρία διαφορετική από τη δική σου.

-Εντάξει, νομίζω είναι φανερό αυτό – ένα διαφορετικό επίπεδο ύπαρξης θα είναι και αρκετά διαφορετικό από τούτο εδώ που ζω.

-Αλλά τη διαφορά δεν μπορείς να την αντιληφθείς με απόλυτη ακρίβεια επειδή δεν έχεις καμία προηγούμενη εμπειρία της.

-Σύμφωνοι.

-Λέω, λοιπόν, ότι το επόμενο επίπεδο πραγματικότητας για σένα είναι αυτό της επίγνωσης σε επίπεδο Δασκάλου (self mastery). Έχεις ακουστά για τους «Αναληφθέντες Δασκάλους»… Σε τι νομίζεις ότι είναι Δάσκαλοι; Σου λέω ότι είναι Δάσκαλοι του εαυτού τους. Έχουν αληθινή επίγνωση του εαυτού, που σημαίνει ότι πιστεύουν, ξέρουν και βιώνουν ότι αυτοί οι ίδιοι δημιουργούν εξ ολοκλήρου τη δική τους πραγματικότητα. Βλέπουν τον κόσμο έτσι όπως θέλει να τον δει ο καθένας από αυτούς. Μπορούν να δημιουργήσουν τον κόσμο τους έτσι όπως εκείνοι είναι. Και αυτά που σου λέω για το φως έχουν να κάνουν με αυτό ακριβώς. Εκπέμπουν το λαμπερό φως τους και αυτό τους δείχνει τον κόσμο όπως ο καθένας πιστεύει ότι είναι, όπως ο καθένας θέλει να τον δει.

-Ουάου. Επομένως θεωρώ ότι το επόμενο επίπεδο πραγματικότητας είναι ένας θαυμαστός τόπος.

-Μπορεί να είναι. Δυστυχώς είναι δυνατόν να φτάσει κανείς στην επίγνωση του εαυτού (self mastery) χωρίς να φτάσει παράλληλα και στη συμπαντική αγάπη.

-Αλήθεια; Και τι συμβαίνει τότε;

-Ας γυρίσουμε πίσω στην παραβολή. Θα είναι μια μακριά συζήτηση αλλά σε παρακαλώ κάνε υπομονή.

-Δεν πάω πουθενά. Έχω ενθουσιαστεί και θέλω να δω τι γίνεται στο τέλος!
-Ωραία. Στη συνέχειά μας θα χωρίσουμε τους Παρατηρητές που ανέβηκαν στους Φωτεινούς Τόπους σε τρεις ομάδες. Στην πρώτη ομάδα θα βάλουμε όλους εκείνους που τους άρεσε να υπηρετούν μόνο τα συμφέροντα του εαυτού τους (ΥΣΕ) (Αγγλικά STS = Service To Self). Είναι εκείνοι που θεωρούσαν τους εαυτούς τους πιο ικανούς από όλους τους υπόλοιπους Σκοτεινούς που άφησαν πίσω στο σπήλαιο, μιας και είχαν καταφέρει να βγουν από αυτό και ν’ ανέβουν στο φως. Έλεγαν ότι ήταν πιο δυναμικοί και πιο σοφοί από τους Σκοτεινούς μέσα στο σπήλαιο. Και παρόλο που είχαν δραπετεύσει από τα βάθη της γης, χρησιμοποιούσαν ακόμα την περιοριστική ορολογία των Σκοτεινών Τόπων. Για το λόγο αυτό θα ξεκινήσουν την ιστορία τους ξανά από εκεί.

-Εεμμ… όχι, …δεν το πιάνω. Αυτοί μόλις δραπέτευσαν από εκεί, γιατί χρειάζεται να γυρίσουν πίσω;

-Πρόσεξέ με… Είπαμε ότι λαμβάνεις αυτό που δημιουργείς, σωστά; Και όταν κατέχεις το φως τότε λαμβάνεις τάχιστα αυτό που δημιουργείς. Λαμβάνεις εκείνο πάνω στο οποίο βάζεις την προσοχή σου. Η πρώτη ομάδα, παρόλο που βρέθηκε στους Φωτεινούς Τόπους, συνέχισε να σκέφτεται με τη νοοτροπία των Σκοτεινών. Λέγανε «Είμαστε οι καλύτεροι και οι πιο φωτεινοί των Σκοτεινών». Τέτοιες ήταν οι σκέψεις τους κι έτσι έλαβαν αυτό… το «να είναι οι καλύτεροι και οι φωτεινότεροι των Σκοτεινών»! Και φυσικά είχαν ακόμα ένα κίνητρο… τώρα διέθεταν μια καινούργια δύναμη… και τι νομίζεις ότι ήθελαν να κάνουν με αυτή;

-Μμμμ…

-Δεν νομίζεις ότι αυτοί οι ΥΣΕ (Υπηρετούντες Συμφέροντα Εαυτού) άνθρωποι ίσως να είχαν κατά νου μια μικρή επιθυμία για εκδίκηση;

-Εκδίκηση; Ω, σωστά! Κάτι σαν την «εκδίκηση της ξανθιάς»…

-Μου εξηγείς αυτή τη φράση σε παρακαλώ;

-Εκδίκηση της ξανθιάς; Λοιπόν άκου… όταν βρίσκονταν στους Σκοτεινούς Τόπους αυτοί οι τύποι θεωρούνταν παράνομοι, θυμάσαι; Ήταν οι Ονειροπόλοι τους οποίους οι Ρεαλιστές θεωρούσαν ανεπιθύμητα στοιχεία της κοινωνίας. Ήταν οι «παράξενοι, οι κου-κου» που δεν απολάμβαναν κανενός σεβασμού. Κι έτσι τώρα είχε έρθει η ώρα αυτοί οι παράξενοι να πάρουν την εκδίκησή τους… κάτι σαν την αντεπίθεση των αδυνάτων.

-Αρκετά καλή η εξήγηση. Βλέπεις, αν και βρέθηκαν στους Φωτεινούς Τόπους, είχαν εγκλωβιστεί στα αρνητικά τους συναισθήματα.

-Ναι. Ακριβώς.

-Αν αποκτήσεις δύναμη αλλά δεν έχεις θεραπεύσει τις πληγές σου και δεν έχεις βρει την αγάπη, τότε πέφτεις ξανά στην παγίδα… μόνο που τώρα βρίσκεσαι σε ανώτερο επίπεδο. Αυτό που συνέβη στην ιστορία μας είναι ότι οι ΥΣΕ άνθρωποι έφεραν το φως μαζί τους πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους. Και εφεξής θα τους ονομάζουμε «Φέροντες το Φως» (Lightbringers). Ήταν κάτι σαν «μάτια» στη χώρα των τυφλών. Αυτό σήμαινε ότι είχαν πολύ περισσότερη δύναμη από τους Σκοτεινούς του σπηλαίου.  

-Και τι έκαναν πίσω στο σπήλαιο;

-Θα σου πω. Θυμάσαι τους απελπισμένους Σκοτεινούς που είχαν αρχίσει να προσεύχονται στους θεούς να τους σώσουν από τα προβλήματα; Ό,τι ζητάς, λαμβάνεις. Αν λες ότι είσαι αδύναμος, σε σύγχυση, χαμένος, όταν λες ότι θέλεις κάποιον να έρθει να σε σώσει, να σου πει τι χρειάζεσαι, τι να κάνεις και τι ακριβώς να επιλέξεις, ότι θέλεις ένα σωτήρα να έρθει στον κόσμο σου και να πάρει από σένα τις επιλογές σου και τις δημιουργίες σου και να σου δώσει αυτό που θέλει εκείνος να δημιουργήσει για σένα κι εσύ να τον υπηρετείς και να τον λατρεύεις και να τον προσκυνάς και να κάνεις οτιδήποτε σου λέει… ε, τότε δημιουργείς ένα κόσμο γεμάτο πόνο για τον εαυτό σου. Δημιουργείς ένα άνοιγμα για κάποιον άλλο στη ζωή σου που θα παίξει αυτόν το ρόλο. Κάνεις τον εαυτό σου το τέλειο θύμα και ενώ λες ότι θέλεις ένα σωτήρα, αυτό που πραγματικά ζητάς, είναι να σου στείλει το σύμπαν ένα θύτη.

-Δεν σε παρακολουθώ.

-Λοιπόν... ήρθε τότε η ώρα να σου μιλήσω για το τρίγωνο θύμα/θύτης/σωτήρας. Αν κάτι πάει στραβά στη ζωή σου και θεωρείς τον εαυτό σου θύμα, τότε θα προτιμήσεις να πιστεύεις ότι κάποιος άλλος στο «κάνει αυτό». Αυτός ο άλλος είναι ο θύτης που είναι υπεύθυνος για τη δυστυχία σου. Και, καθώς νιώθεις ανίσχυρο θύμα, θέλεις να βρεις κάποιον άλλον που θα σε βοηθήσει να βγεις από τη κατάσταση αυτή, κάποιον που θα είναι υπεύθυνος για τη σωτηρία σου και θα βελτιώσει πολύ τη ζωή σου. Έτσι φτιάχνονται τριών ειδών σχέσεις: θύμα, θύτης και σωτήρας πάνε πάντα μαζί. Όπου υπάρχει η μία, οι άλλες δύο βρίσκονται κι αυτές εκεί. Και ενώ στην παραβολή μας οι Σκοτεινοί θεώρησαν ότι είναι θύματα και ζητούσαν κάποιον να τους σώσει, ο θύτης ήταν ο πρώτος που προσκάλεσαν στη ζωή τους. Δημιούργησαν αυτή την προϋπόθεση, αυτό το άνοιγμα.

-Δεν καταλαβαίνω. Ήθελαν κάποιον καλό να έρθει και να τους σώσει. Γιατί να προσκαλέσουν κάποιον κακό;

-Επειδή δημιουργούσαν με φόβο και αμφιβολία. Τα εργαλεία με τα οποία δημιουργείς την πραγματικότητά σου είναι τα συναισθήματά σου. Αν νιώθεις αγάπη, τότε παίρνεις αυτό που πραγματικά θέλεις. Αν νιώθεις φόβο, τότε παίρνεις αυτό που δεν θέλεις. Αν νιώθεις αμφιβολία, τότε παίρνεις ένα σάκο από ανάμεικτα πράγματα ή τίποτα. Οι Σκοτεινοί ένιωθαν φόβο μαζί με αμφιβολία και το πρώτο που πήραν ήταν αυτό που δεν ήθελαν. Και πρέπει να πάρεις αυτό που δημιουργείς, πώς αλλιώς θα μάθεις να δημιουργείς σωστά;

-Ωχ, μου είναι πολύ δύσκολο να καταλάβω. Αλλά ας πάμε παρακάτω.

-Εντάξει. Βλέπεις, οι Σκοτεινοί με το φόβο και την αμφιβολία τους δημιούργησαν μια κατάσταση, ένα άνοιγμα που ταίριαξε απόλυτα με εκείνο που δημιούργησαν οι «Φέροντες το Φως», οι οποίοι ένιωσαν μεγάλη χαρά που οι Σκοτεινοί τους θεώρησαν ως τους επιστρέφοντες θεούς που θα τους έσωζαν. Και δεν τους πείραζε καθόλου το γεγονός ότι οι Σκοτεινοί ήθελαν να τους υπηρετούν και να τους λατρεύουν. Όχι μόνο τους άρεσε αλλά άρχισαν να τους διδάσκουν και πώς «έπρεπε» να τους λατρεύουν. Τους έμαθαν ύμνους και δοξολογίες. Τους έμαθαν να προσφέρουν στους υποτιθέμενους θεούς θυσίες και δώρα και τις καλύτερες σοδειές τους. Προώθησαν τους πιο πρόθυμους Σκοτεινούς σε θέσεις εξουσίας δημιουργώντας έτσι μια ιερατική τάξη στην οποία μπορούσαν να ενταχθούν μόνο οι πιο πιστοί υπηρέτες τους. Όλοι οι υπόλοιποι Σκοτεινοί δεν ήταν τίποτα περισσότερο από σκλάβοι. Σκλάβοι του ιερατείου και των «εγωκεντρικών θεών τους» που εξαναγκάζονταν να δουλεύουν και να δουλεύουν και να δουλεύουν όλες τις ώρες που ήταν ξύπνιοι. Στην αρχή εξαναγκάστηκαν να χτίσουν μεγαλοπρεπή παλάτια για να μείνουν οι «θεοί» τους. Και μετά εξαναγκάστηκαν να χτίσουν μεγαλοπρεπείς ναούς για να κατευνάζουν το θυμό των εκκολαπτόμενων εγωισμών όλων εκείνων που υπηρετούσαν τους θεούς.

Και τότε συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον. Οι θεοί άρχισαν να ζηλεύονται μεταξύ τους. Άρχισαν να ανταγωνίζονται οι μεν τους δε. Καθένας ήθελε να ασκεί περισσότερη δύναμη και έλεγχο πάνω στο λαό. Καθένας ήθελε να έχει καλύτερο παλάτι από τους άλλους. Άρχισαν τότε να διδάσκουν τους ιερείς τους πώς να συγκεντρώνουν περισσότερους πιστούς στους ναούς τους, πώς να λατρεύουν μόνο τον ένα θεό και όχι τον άλλο. Κάποιοι πιστοί άρχισαν να διδάσκονται πώς να σκοτώνουν τους πιστούς των άλλων θεών και τότε άρχισαν μεγάλοι θρησκευτικοί πόλεμοι αντεκδίκησης. Οι Σκοτεινοί για να προστατευθούν άρχισαν να χωρίζονται σε ομάδες ανάλογα με τον θεό που υποστήριζαν και κατέφευγαν σε απομακρυσμένα μέρη όπου έφτιαχναν ξεχωριστές κοινότητες και αργότερα πόλεις. Η ζωή τους γέμισε δυστυχία. Όχι μόνο έπρεπε να δουλεύουν και να χτίζουν και να υπηρετούν αλλά κατά καιρούς έπρεπε να πολεμούν με τις αντίπαλες ομάδες και να βλέπουν τις καλλιέργειες και τους αγρούς και τα ζώα τους να καταστρέφονται. Και όλα αυτά στην υπηρεσία του εγωισμού των «Φερόντων το Φως».

Όμως, μέσα από όλο αυτό κάτι νέο είχε αρχίσει να ανατέλλει στις καρδιές των Σκοτεινών. Είχαν πάψει να είναι οι αγέρωχοι Ρεαλιστές του πριν. Είχαν περάσει δια πυρός και σιδήρου και το είχαν κάνει όλοι μαζί. Είχαν επιβιώσει με το να νιώθουν συμπόνια ο ένας για τον άλλο. Αδελφός βοηθούσε αδελφό για να τα βγάλουν πέρα. Οι δεινές συνθήκες είχαν ανοίξει τις καρδιές τους. Και τώρα οι καρδιές τους έκλαιγαν καλώντας για σωτηρία. Αλλά αυτή τη φορά καλούσαν με ελπίδα. Ελπίδα, επειδή είχαν δει την αγάπη και τη συμπόνια στα μάτια των συνανθρώπων τους. Άρχισαν να ελπίζουν στην αγάπη και τη συμπόνια των θεών. Έτσι έλαβαν και πάλι αυτό που δημιούργησαν. Γιατί αυτό συμβαίνει πάντα. Να θυμάσαι…

-«Πάντα λαμβάνεις αυτό ακριβώς που δημιουργείς».

-Διάνα! Και έτσι, ποιος νομίζεις ότι ήρθε ως απάντηση των προσευχών τους;

-Δεν είμαι σίγουρος. Αν θυμάμαι καλά, είχαμε χωρίσει τους Παρατηρητές σε τρεις ομάδες, όταν ανέβηκαν στους Φωτεινούς Τόπους. Η πρώτη ομάδα ήταν οι ΥΣΕ τους οποίους έχουμε ονομάσει «Φέροντες το Φως». Υποθέτω ότι θα μιλήσεις για τη δεύτερη ομάδα και υποθέτω ότι αυτή θα δώσει μια καλύτερη απάντηση, μιαν απάντηση με περισσότερη αγάπη στο κάλεσμα των Σκοτεινών.

-Μάντεψες πολύ καλά. Ας δούμε τη δεύτερη ομάδα την οποία αποτελούσαν όσοι ενδιαφέρονταν να Υπηρετήσουν τα Συμφέροντα των Άλλων. Ήταν τα λεγόμενα ΥΣΑ (Αγγλικά STO = Service To Other) άτομα. Αυτά τα άτομα θέλησαν να αφιερώσουν τη ζωή τους στην υπηρεσία των άλλων. Ένιωθαν αγάπη και συμπόνια για τους φίλους και τα μέλη της οικογένειας που είχαν αφήσει πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους και ήθελαν να γυρίσουν πίσω για να βοηθήσουν όπως μπορούσαν. Άκουγαν τις γεμάτες αγωνία κραυγές των Σκοτεινών για βοήθεια και ανταποκρίθηκαν. Επέστρεψαν στο σπήλαιο, είδαν τη δυστυχία και την πείνα και τον θάνατο που είχαν επιφέρει στους Σκοτεινούς οι «Φέροντες το Φως» και φρίκιασαν. 

-Μια στιγμή. Και πάλι δεν καταλαβαίνω. Υποθέτω πως τα ΥΣΕ άτομα έφτασαν πρώτα. Και πέρασαν αρκετό καιρό κάτω στο σπήλαιο χτίζοντας αυτοκρατορίες και κάνοντας πολέμους και μετά από κάτι εκατοντάδες χρόνια γύρισαν στο σπήλαιο και τα ΥΣΑ άτομα… σωστά;

 -Πολύ περισσότερο από εκατοντάδες χρόνια, φυσικά, επειδή ο χρόνος μετριέται διαφορετικά στα διαφορετικά επίπεδα ύπαρξης. Έτσι, όταν η δεύτερη ομάδα κατέβηκε στο σπήλαιο, ήταν ο κατάλληλος καιρός.

-Το βλέπω. Αλλά τότε, ποιος αποφάσισε για το πότε ήταν ο «κατάλληλος καιρός;»

-Οι ίδιοι. Τον δημιούργησε η επιθυμία τους. Επιθυμούσαν να βοηθήσουν τους άλλους. Ήθελαν να τους σώσουν από την κακή τους μοίρα. Είναι η γενναιοδωρία του πνεύματος που επιθυμεί να εκφραστεί. Βλέπεις λοιπόν; Τα άτομα ΥΣΑ πάνε πίσω στους Σκοτεινούς Τόπους ακριβώς την κατάλληλη ώρα, τότε που οι Σκοτεινοί έχουν δημιουργήσει -με την επιθυμία τους για βοήθεια- το άνοιγμα για την προσφορά των ΥΣΑ. Αυτό το άνοιγμα δεν μπορούσε να υπάρχει από την αρχή. Έπρεπε πρώτα να περάσει κάποιος χρόνος ώστε να κάνουν οι Σκοτεινοί την επιλογή να ζητήσουν βοήθεια. Βλέπεις, ένα θύμα, πριν από ένα σωτήρα χρειάζεται πρώτα ένα θύτη.

Θα σου εξηγήσω και κάτι άλλο. Θυμάσαι που οι Σκοτεινοί στο πρώτο μέρος της ιστορίας φερόντουσαν αγέρωχα και είχαν ονομάσει τους Ονειροπόλους «βάρος της κοινωνίας» και τους είχαν περιθωριοποιήσει; Θυμάσαι ότι η συμπεριφορά τους ήταν εγωκεντρική και αυταρχική; Έτσι φέρονταν στους άλλους. Αυτό ήξεραν και αυτή τη συμπεριφορά μπόρεσαν να φανταστούν ως απάντηση στο κάλεσμά τους – τότε που ήρθαν οι υποτιθέμενοι θεοί.

-Επειδή αν δεν μπορείς να φανταστείς κάτι, δεν μπορείς να το δημιουργήσεις;

-Αυτό που είπες είναι πολύ βαθύ και αληθινό. Ναι, όταν δεν μπορείς να φανταστείς κάτι, δεν μπορείς και να το δημιουργήσεις. Είναι από τα πιο δυναμικά εργαλεία δημιουργίας και ονομάζεται «φαντασία». Τώρα πίσω στην ιστορία μας. Οι άνθρωποι, όταν περνάνε πολύ τραυματικές εμπειρίες συχνά βγάζουν έναν καλύτερο εαυτό. Όταν οι Σκοτεινοί άρχισαν να νιώθουν αγάπη και να υποστηρίζουν, να συμπονούν και να φέρονται με αγάπη μεταξύ τους, σήμαινε ότι άναψε μια σπίθα στις καρδιές τους. Το φως της σπίθας άρχισε να φέγγει απαλά και ήταν η αιτία ώστε οι Σκοτεινοί να συναντήσουν τους ΥΣΑ από τους Φωτεινούς Τόπους.

-Και πώς κατάφεραν οι ΥΣΑ να τους σώσουν; Δεν φαντάζομαι να το έκαναν με άσπρα άλογα και φλογοβόλα όπλα!

-Κάποια στιγμή θα καταλάβεις τη διαφορά των γραμμών του χρόνου (timelines) και επειδή υπάρχουν πολλές χρονογραμμές, υπάρχουν και διαφορετικές λύσεις. Σε μια χρονογραμμή η επέμβαση των ΥΣΑ θα μπορούσε να γίνει με βίαιο και οργισμένο τρόπο: άγγελοι με σπαθιά που βγάζουν φλόγες δίκαιης εκδίκησης. Θα γινόταν μια μεγάλη μάχη ανάμεσα στους ΥΣΕ και τους ΥΣΑ αλλά αυτός ο τρόπος δεν ωφελεί κανένα. Και τα δυο μέρη θα πληγώνονταν, η βία θα έφερνε κι άλλη βία, οπότε η βοήθεια που θα προσέφεραν οι ΥΣΑ στους Σκοτεινούς θα ήταν μάταιη.

Σε μιαν άλλη χρονογραμμή οι ΥΣΑ έφτασαν στο σπήλαιο ως καλοί, ευγενικοί και καλοπροαίρετοι ημίθεοι. Δεν πολέμησαν με τους ΥΣΕ, δεν προκάλεσαν κανένα κακό ούτε τιμώρησαν κανένα. Αυτό που έκαναν ήταν -με όλη τη δύναμη που διέθεταν- να βοηθήσουν του Σκοτεινούς. Μεγαλειώδεις, υπέροχοι, καλοπροαίρετοι θεοί που τους δίδαξαν, τους βοήθησαν, τους θεράπευσαν και τους υπηρέτησαν με άπειρη αγάπη και καλοσύνη.

-Ααα, πολύ καλύτερη προσέγγιση αυτή τη φορά!

- Ίσως. Αλλά στην τελική, δεν πέτυχαν πολλά περισσότερα…

-Δεν το πιστεύω! Πώς γίνεται;

-Αυτή τη φορά οι Σκοτεινοί σταμάτησαν να κάνουν το οτιδήποτε για τους εαυτούς τους. Υπήρχαν οι καλοί θεοί και οι κακοί θεοί. Αν έπαιρνες το μέρος των καλών θεών, σου συνέβαιναν καλά πράγματα. Αν από την άλλη εξόργιζες τους κακούς θεούς, σου συνέβαιναν κακά πράγματα. Κι έτσι αποφάσισαν, αφού δεν είχαν καμία ισχύ, να σταματήσουν κάθε προσπάθεια. Και οι ΥΣΑ είδαν ότι απέτυχαν να τους βοηθήσουν να ανέβουν στους Φωτεινούς Τόπους. Άκουγαν τους Σκοτεινούς να απευθύνονται σ’ αυτούς λέγοντάς τους, «Δεν είμαστε σαν εσάς. Εσείς είστε θεοί. Είμαστε ανίσχυροι. Θα σας υπηρετούμε και θα κάνετε εσείς αντί για εμάς αυτό που χρειάζεται». 
Και ασχέτως με το πόσο προσπάθησαν να τους μεταπείσουν λέγοντάς τους ότι όλοι ήταν το ίδιο και ότι και εκείνοι, οι Σκοτεινοί, μπορούσαν να κάνουν τα ίδια με αυτούς, οι Σκοτεινοί δεν τους πίστευαν. Γιατί άλλωστε; Αφού ήταν προφανές ότι οι ΥΣΑ μπορούσαν να κάνουν μαγικά πράγματα και θαύματα τα οποία οι ίδιοι δεν μπορούσαν να κάνουν. Έτσι οι ΥΣΑ δεν κατάφεραν να βοηθήσουν τους Σκοτεινούς.

Υπάρχει και τρίτη χρονογραμμή. Σε αυτήν, οι ΥΣΑ είδαν την βλακεία να είναι κανείς «πάνω» από τους ανθρώπους. Και επέλεξαν να γίνουν κομμάτι των Σκοτεινών. Εισήλθαν στο παιχνίδι της ζωής με το να γεννηθούν ως παιδιά Σκοτεινών γονιών και μεγαλώνοντας να θυμηθούν τους Φωτεινούς Τόπους και το φως. Μετά θα μπορούσαν να βοηθήσουν και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.

-Είχαν μεγαλύτερη επιτυχία αυτή τη φορά;

-Ναι, σε κάποιο βαθμό. Οι «Φέροντες το Φως» γρήγορα αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε. Όσο οι ΥΣΑ δάσκαλοι και θεραπευτές βοηθούσαν τους άλλους να θυμηθούν, τόσο οι Φέροντες το Φως άρχισαν να χάνουν την ισχύ που είχαν ανάμεσα στα πλήθη και άρχισαν να κάνουν νόμους ενάντια στη διδασκαλία του φωτός. Πήραν τις φωτεινές διδασκαλίες και τις άλλαξαν, τις διαστρέβλωσαν τόσο πολύ ώστε να εξυπηρετούνται και πάλι τα δικά τους συμφέροντα κρατώντας υποτελείς τους Σκοτεινούς που δίψαγαν να μάθουν. 

Αυτό που κατόρθωσαν οι Φέροντες το Φως ήταν να αρχίσουν οι διδασκαλίες να γίνονται στα υπόγεια και στις σπηλιές. Μυστικές ομάδες συστήθηκαν που διδάσκονταν τα μυστήρια της ύπαρξης σε κρυφά σχολεία. Και η γνώση διαδιδόταν. Κάποιες φορές ένας δάσκαλος έβγαινε και δίδασκε στην επιφάνεια και διατάρασσε το status quo. Κάποιες άλλες φορές οι οπαδοί τους επαναστατούσαν και τότε οι Φέροντες το Φως με βία και όπλα κατέστελλαν τις εξεγέρσεις. Με τους τρόπους αυτούς όμως το μήνυμα μεταφερόταν σε όλο και μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού ο οποίος αφυπνιζόταν. 
Γι’ αυτό λέω ότι αυτός ο τρόπος είχε κάποια επιτυχία. Αλλά δεν ήταν και απόλυτα επιτυχημένος. Υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που πίστευαν ότι μόνον οι θεοί ήταν ικανοί να δημιουργήσουν την πραγματικότητά τους. Μόνον οι θεοί ήταν ικανοί να τους ανεβάσουν ψηλά στους Φωτεινούς Τόπους. Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν είχαν κατανοήσει ότι για να φύγουν από το σπήλαιο έπρεπε να αποκτήσουν κυριότητα πάνω στους εαυτούς τους. Κι έτσι μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό από τους Σκοτεινούς ήταν ικανοί να ανέβουν στους Φωτεινούς Τόπους. Και εδώ τελειώνει το δεύτερο τμήμα της ιστορίας των Σκοτεινών.

Τελειώνει κυκλικά επειδή αυτή η χρονογραμμή δεν είναι ευθεία αλλά κυκλική. Υπάρχουν σύνθετες, άπειρες  αλληλεπι-δράσεις ανάμεσα σ’ εκείνους που είχαν επιλέξει να υπηρετούν τα συμφέροντα του εαυτού τους (ΥΣΕ), εκείνους που είχαν επιλέξει να υπηρετούν τα συμφέροντα των άλλων (ΥΣΑ) και εκείνους που παρέμεναν Αναποφάσιστοι. Υπάρχει όμως ένα σημείο στο χρόνο κατά το οποίο ο κύκλος φαίνεται να τελειώνει και εκεί υπάρχει μια συγκομιδή όλων εκείνων των Αναποφάσιστων που τελικά παίρνουν μιαν απόφαση. Σταματούν να είναι Αναποφάσιστοι και ανέρχονται στο επόμενο επίπεδο είτε ως ΥΣΑ είτε ως ΥΣΕ, ή πολύ σπάνια σε μια τρίτη ομάδα Παρατηρητών.

-Ω, ναι! Ξέχασα ότι υπάρχει ακόμα μια τρίτη ομάδα. Τι κάνουν όσοι ανήκουν σ’ αυτή;

-Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να σου πω γι’ αυτούς. Πρέπει πρώτα να ολοκληρώσω το δεύτερο κομμάτι της παραβολής των Σκοτεινών. Έλεγα ότι υπάρχει ένα γεγονός στο τέλους κάθε κύκλου. Ονομάζεται συγκομιδή (harvest). Συμβαίνει όταν εκείνοι που παύουν να είναι Αναποφάσιστοι ανέρχονται στους Φωτεινούς Τόπους. Βασικά είναι ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων.

-Έτσι, με τα χρόνια, υπάρχουν όλο και λιγότεροι Αναποφάσιστοι.

-Ναι, θα μπορούσε. Όμως το σύστημα δεν είναι κλειστό και η χρονογραμμή δεν τερματίζει. Όντα από άλλα μέρη βλέπουν ότι το σπήλαιο είναι ένα πολύ όμορφο μέρος να έρθουν και να μάθουν για τους εαυτούς τους κι έτσι έρχονται για να πάρουν τις εμπειρίες που τους προσφέρουν οι Σκοτεινοί Τόποι. Από μια άποψη είναι ένα πολύ όμορφο και έξυπνο παιχνίδι. Μπορεί κανείς να πάρει μέρος σ’ αυτό μπαίνοντας ως νέος παίχτης στην αφετηρία του παιχνιδιού με την ταμπέλα του Αναποφάσιστου. 

Μπορεί να παραμείνει αναποφάσιστος για όσο διάστημα επιθυμεί και μετά, όταν βαρεθεί, μπορεί να αποφασίσει τι θέλει να γίνει: ΥΣΕ ή ΥΣΑ ή ο τρίτος τύπος που ακόμα δεν έχω αναφέρει!  Και μπορεί να παραμείνει ως ΥΣΕ ή ως ΥΣΑ για όσο διάστημα θέλει και μετά να επιλέξει τον τρίτο τύπο. Αυτό που είναι μοναδικό όσον αφορά τον τρίτο τύπο είναι, ότι είναι ο μόνος που μπορεί να επιλέξει να εγκαταλείψει το παιχνίδι ή να συνεχίσει να παίζει. Πριν σου πω λεπτομέρειες σχετικά με τον τρίτο τύπο ας θαυμάσουμε μερικά λεπτά όλη τη μαγεία του συστήματος. Μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Οι αναποφάσιστοι Σκοτεινοί, οι Φέροντες το Φως ΥΣΕ θύτες, οι ΥΣΑ σωτήρες… όλοι μαζί σε έναν αέναο χορό. Σχηματίζουν ένα τρίγωνο αυτό του θύματος/θύτη/σωτήρα που μπορεί να συνεχίζεται στην αιωνιότητα.

-Εντάξει, δεν αντέχω να περιμένω άλλο. Μπορείς να μου πεις, για τ’ όνομα του Θεού, ποιος είναι ο τρίτος τύπος;

-Αναρωτιόμουν πόσο θα άντεχες να μη ρωτήσεις… εντάξει. Θα σου πω. Ο τρίτος τύπος είναι αυτός που τον αποκαλώ Ενοποιό (Unifier). Εδώ ανήκουν όλοι όσοι γνωρίζουν ότι τα πάντα είναι ΕΝΑ. Γνωρίζουν ότι καθένας τους είναι και ΥΣΕ και ΥΣΑ και Αναποφάσιστος. Όταν κοιτάζουν ένα άλλο ον δεν το κρίνουν επειδή βλέπουν αυτό το ον ως ένα άλλο εαυτό. Γνωρίζουν ότι υπάρχει τελειότητα. Έχουν δει πραγματικά και αληθινά το φως. Όχι ένα αμυδρό φως αλλά εκείνο που λάμπει από την καρδιά κάθε όντος και που είναι αυτό που το συνδέει με την Πρωταρχική Πηγή. 

Όταν σε κοιτάζει ένα τέτοιο ον, δεν βλέπει την προσωρινή σου κατάσταση: τις ψευδαισθήσεις και τις αδυναμίες σου, τους φόβους σου… όχι, ...κοιτάζει μέσα στην καρδιά σου και βλέπει το Θεό εκεί! Όπως και όταν κοιτάζει τον εαυτό του, φυσικά. Ο Θεός είναι παντού όταν κοιτάζεις με τα μάτια του Ενοποιού. Γιατί γνωρίζεις ότι σε αυτό το παιχνίδι έχεις υπάρξει και Αναποφάσιστος, και μετά ΥΣΕ και μετά ΥΣΑ. Οπότε δεν θα κρίνεις κανέναν από αυτούς. 
Και με αυτά τα όντα, τους Ενοποιούς, θα συνεχίσουμε στο επόμενο επίπεδο της παραβολής των Σκοτεινών…

-Βλέπω ότι γίνεται μια μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία!

-Δεν έχεις ιδέα πόσο πολύπλοκη είναι. Έχω παραλείψει και έχω κόψει πολλά για να είμαι σε θέση να την αφηγηθώ.

-Ώστε είναι αληθινή αυτή η παραβολή;

-Όλες είναι αληθινές. Όλες είναι φαντασία. Ανάλογα με την οπτική από την οποία τις βλέπεις. Αυτή εδώ είναι μια ιστορία που αφηγείται πράγματα που έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν στον κόσμο σας με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Με τρόπο που ελπίζω να σας οδηγήσει σε σκέψεις. Να σας κάνει να ρωτήσετε νέα πράγματα και να βγάλετε νέα συμπεράσματα. Σας προτείνει ένα τρόπο να κατανοήσετε την κατάσταση του κόσμου σας χωρίς φόβο και θυμό. Χωρίς τη μιζέρια μιας καταστροφής της Γης τύπου Αποκάλυψης. Επειδή αυτά δεν εξυπηρετούν την ατζέντα μου αλλά την ατζέντα εκείνων που θέλουν να σας κρατάνε εδώ για να συνεχίζετε να παίζετε το παιχνίδι που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ: "The Ascension Papers" by Arn (Zingdad) Allingham
MEΤΑΦΡΑΣΗ: Αγγελική Σ. Νατσούλη